காங்கிரஸ் அரசின் இரண்டாவது ஐந்தாண்டு ஆட்சிக்காலத்தின் முதல் பட்ஜெட்டின் மதிப்பு ரூ.10 லட்சம் கோடியைத் தாண்டிவிட்டதைத் தவிர அதில் பெரிதாக ஒன்றுமில்லை என்பதுதான் உண்மை.
இந்த பட்ஜெட்டைக் கொடுத்து ப.சிதம்பரம் ரொம்ப நல்லவர் என்ற பெயரை வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டார் பிரணாப் முகர்ஜி. ஆக அமைச்சர்கள் மாறுவதால் பட்ஜெட்டில் மாற்றம் ஒன்றும் இல்லை.
முன்பெல்லாம் பெட்ரோல் விலையை பட்ஜெட் அன்றுதான் உயர்த்துவார்கள். ஆனால் இப்போது சரியாக ஒரு வாரத்திற்கு முன் ஏற்றிவிட்டார்கள். இல்லையென்றால் அதனுடைய தாக்கமும் சேர்ந்திருக்கும்.
உலகப் பொருளாதாரச் சிக்கலில் இந்தியா மாட்டிக்கொள்ளவில்லை என்று பெருமையாகச் சொல்லியிருப்பவர், ரூ.1,86,000 கோடி ரூபாய்களை இந்தச் சிக்கலில் மாட்டியிருப்பவர்களுக்கு வங்கிகள் கடனாக அளிக்கும் என்று அறிவித்துள்ளார். மேலும் வளர்ச்சியை மேம்படுத்த ஏற்பட்டுள்ள நடவடிக்கைகள் மூலம்தான் பட்ஜெட்டின் பற்றாக்குறை 3.5% அதிகரித்துள்ளது என்று சொல்கிறார். சென்ற வருடம் 6.2%ஆக இருந்த பற்றாக்குறை இந்த முறை 6.8% இருக்கும் என்று சொல்கிறார். 9% வளர்ச்சி இலக்கு. பற்றாக்குறை 6.8%. ஆக நிகர வளர்ச்சி 2.2%தான். இது இந்த பட்ஜெட் மூலம் சாத்தியப் படாது என்பதால் இந்த வருடமும் மந்த நிலை நீடிக்கும்.
விவசாயமும் தொழிலும் நாட்டின் முதுகெலும்பாகும். அதனால்தான் பாரதி உழவுக்கும் தொழிலுக்கும் வந்தனை செய்வோம் என்று கூறினார்.
ஆனால் விவசாயத்திற்கு என ஒன்றுமே செய்யவில்லை இந்த பட்ஜெட்டில். உர மானியம் மாற்றியமைக்கப்படும் என்ற அறிவிப்பு நிர்வாக வசதிக்காக ஏற்படுத்தப் பட்டதேயன்றி, விவசாயிகளுக்காக அல்ல. விவசாயக் கடன்களைத் திருப்பிச் செலுத்தினால் 1% கூடுதல் இன்சென்டிவ் என்ற அறிவிப்பினால் உண்மையான விவசாயிகளுக்கு என்ன பயன்? கடனைச் செலுத்தும் திறன் இருந்தால் ஏன் விவசாயி கடனை வைத்துக் கொண்டு திண்டாடப் போகிறான்? விவசாயக் கட்டமைப்புக்கான திட்டங்கள் என்ன?
சரி. உள் நாட்டுத் தொழில்துறையின் தேவை என்ன? தடையில்லா மின்சாரம், தேவையான கடன் வசதி, தொந்தரவில்லா அரசு இயந்திரம். இவற்றுக்கான அறிவுப்புகள் என்ன? தங்கத்திற்கான இறக்குமதி வரியை ஏற்றியவர், இந்திய சிறுதொழில்களை நசுக்கும் இறக்குமதிகளைக் கண்டுகொள்ளாதது ஏன்?
மாத வருமானம் பெறும் ஊழியர்களுக்கு என்ன சலுகை? ரூ.10000 ஏற்றியிருப்பது ஊழியனுக்கும் பொருந்தும். வியாபாரிகளுக்கும் பொருந்தும். வியாபாரிகளுக்கு வருமான வரியில் பல்வேறு சலுகைகள் உள்ளன. ஊழியர்களுக்கு ஒன்றுமேயில்லை.
ஃப்ரிஞ்ச் பெனிஃபிட் டாக்ஸ் என்ற ஒன்றை நீக்கியிருப்பதால் பெரும்பாலானோர் சந்தோஷமடைந்திருக்கிறார்கள். உண்மையில் அந்த டாக்ஸ் இப்போது மீண்டும் ஊழியர்கள் தலையில்தான் விழும் என்ற உணமையை உணரத் தவறி விட்டார்கள்.
ஏற்றுமதி மற்றும் சாஃப்ட்வேர் நிறுவனங்களுக்கு கொடுத்த வரிச் சலுகைகளால் அவர்கள் லாபம் காட்டினாலும், வரிகட்ட வேண்டிய சூழல் இல்லாமல் இருந்தது. இதை நீக்க மாட் (மினிமம் ஆல்டர்னேடிவ் டாக்ஸ்) என்ற ஒன்று கொண்டுவரப்பட்டது. முதலில் 7.5% ஆக இருந்தது 10% ஆக மாறியது. இப்போது 1998-99 முதல் பின் தேதியிட்டு 15% ஆக உயர்த்தியிருப்பது ஒரு சலுகையைக் கொடுத்து மீண்டும் பறிப்பது போல் ஆகுமல்லவா?
இது வரை இரயிலில் சரக்கு அனுப்பினால் சேவை வரி கட்டத் தேவையில்லை. இப்போது அதற்கும் சேவை வரி கட்ட வேண்டும். இது இறுதியில் யார் கட்ட வேண்டும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும், எனக்குத் தெரியும். ஆனால் நிதியமைச்சருக்கோ, நிதித்துறை நிர்வாகிகளுக்கோ தெரியுமா தெரியாதா என்பது எனக்குத் தெரியாது.
இதைத் தவிர மூன்று ரூபாய் அரிசி, பல்வேறு 'யோஜனா'க்கள் ஆகியவற்றால் மக்களுக்கு ஒரு பிரயோஜனமும் இருக்காது என்பது உங்களுக்குத் தெரியும், எனக்கும் தெரியும். ஆனால் ... (முன் பாராவையே படித்துக் கொள்ளலாமே).
இறுதியாக, திட்டச் செலவினங்கள், திட்டம் சாரா செலவினங்கள் என்று பட்ஜெட்டில் உண்டு. திட்டச் செலவினங்களால் கட்டுமானம் பெருகி வேலைவாய்ப்பு உண்டாகி, மக்களுக்கு நன்மை பயக்கும். திட்டம் சாரா செலவினங்களால் ஒரு பைசாவிற்கும் பிரயோஜனமில்லை. இந்த பட்ஜெட்டில் திட்டம் சாரா செலவினம் 6.95 லட்சம் கோடி. திட்டச் செலவினம் 3.25 லட்சம் கோடி. அதாவது 1 ரூபாயில், 65 காசு வீணாகச் செலவழிக்கவும் 35 காசு ஏதாவது நல்ல காரியம் என்ற பெயரிலும் செலவழிக்கப் படுகிறது.
இப்போது சொல்லுங்கள். இந்த பட்ஜெட் நான் தலைப்பில் சொன்ன மாதிரியா அல்லது. . .
Showing posts with label பொருளாதாரம். Show all posts
Showing posts with label பொருளாதாரம். Show all posts
Tuesday, July 7, 2009
Friday, December 12, 2008
இந்தியா எப்போது வளர்ந்த நாடாகும் ?
இந்தியா ஒரு வளரும் நாடு என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. இது பல வருடங்களாக வளரும் நாடாகவே இருந்து வருவதுதான் கவலை அளிக்கும் விஷயம். சரி, இந்தியா எப்போது வளர்ந்த நாடாகும்? இந்தக் கேள்விக்கு பதில் தேடிய போது கிடைத்தவற்றை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
முதலில் வளர்ந்த நாடு, வளரும் நாடு, பின் தங்கிய நாடு என்றெல்லாம் சொல்கிறார்களே தவிர அதன் 'டெஃபனிஷன்' என்ன?
உலகில் பல்வேறு நிறுவனங்கள், பல்வேறு வகையில் வளர்ந்த நாடு, வளரும் நாடு என்று நிர்ணயம் செய்கின்றன. ஐ.எம்.எஃப், உலக வங்கி ஆகியவற்றுடன் அமெரிக்க உளவு நிறுவனமான சி.ஐ.ஏ.வும் இந்த நிர்ணயத்தை வழங்குகிறது.
பொதுவாக ஒரு நாடு வளர்ந்த நாடாக இருக்க கீழ்கண்டவற்றில் பெருமளவு வளர்ச்சியும், குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தையும் அடைந்திருக்க வேண்டும்.
1. முழுமையான ஜன நாயக அரசு ( Democratic Governments)
2. தொழில் மயமாக்கம் (Industrialization)
3. கட்டுப்பாடற்ற சந்தைப் பொருளாதாரம் (Free Market Economies)
4. சமூக நலத் திட்டங்கள் செயல் பாடுகள் (Social Programs)
5. மனித உரிமை உறுதிப்பாடு (Human Rights Guarantee)
பெரும்பாலும், யு.எஸ்.ஏ, யு,கே, ஆஸ்திரேலியா, வடக்கு மற்றும் மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகள், ஜப்பான், சிங்கப்பூர் ஆகியவை வளர்ந்த நாடுகளாகக் கருதப் படுகின்றன. இந்த நாடுகள் மேலே குறிப்பிட்ட அனைத்து குறியீடுகளிலும் நல்ல மதிப்பெண்களைப் பெற்றுள்ளன. இஸ்ரேல், சைப்ரஸ், தென் கொரியா ஆகியவையும் வளர்ந்த நாடுகள் பட்டியலில் உள்ளன.
இவை தவிர மற்ற அனைத்து நாடுகளும் வளரும் நாடுகள் அல்லது பின் தங்கிய நாடுகள். இப்போது வளரும் நாடுகளில் பல்வேறு உட்பிரிவுகள் வந்து விட்டன.
புதிய தொழில் மயமான நாடுகள் (Newly Industrialized Economies), மேலே வரும் நாடு (Emerging Economies) என்று புதிய உட்பிரிவுகள் தோன்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.
இந்தியா, சீனா, ப்ரேசில், அர்ஜென்டினா, எகிப்து, இந்தோனேஷியா, பிலிப்பைன்ஸ் முதலிய நாடுகள் 'Bigger Emerging Economies' என்று வழங்கப் படுகின்றன.
இந்த அளவில் இந்தியா வளரும் நாடுகளில் முன்னணியில் இருக்கிறது. இந்தியாவும், சீனாவும் 2030ல் உலகின் மிகப் பெரிய பொருளாதார சக்திகளாக உருவெடுக்கும் என்று ஐ.எம்.எஃப். அறிக்கை கூறுகிறது.
ஆக பொருளாதாரம் தான் ஒரு நாட்டை வளர்ந்த நாடா, வளரும் நாடா என்று முக்கியமாகத் தீர்மானிக்கிறது. இதில் முக்கியமான அளவுகோல் மொத்த உள் நாட்டு உற்பத்தி (Gross Domestic Product). இதையும் மொத்தமாகப் பார்க்காமல் ஒரு மனிதனுக்கு எவ்வளவு உற்பத்தி என்று பார்க்கும் போதுதான் உண்மையான நிலவரம் தெரியும். இதற்குப் பெயர்தான் Gross Domestic Product - Per Capita Level.
இதையும் இரு வகையாகப் பார்க்கலாம். ஒன்று 'நாமினல்' அதாவது உள் நாட்டு கரன்சியின் அளவு கோலில் பார்ப்பது. இது பெரும்பாலும் ஏற்றுக் கொள்ளப் படுவதில்லை. மற்றொன்று, Purchase Power Parity, வாங்கும் சக்தியின் அடிப்படையில் பார்க்கப் படுகிறது. இது சற்று துல்லியமானது.
ஜி.டி.பி. - பெர் கேபிடா (Gross Domestic Product - Per Capita Level) அளவுகோல்.
மொத்த உள் நாட்டு உற்பத்தி (க்ராஸ் டொமெஸ்டிக் ப்ராடக்ட்) என்பது ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சியின் அளவு கோலாக இருக்கிறது.
ஜி.டி.பி = முதலீடு + அரசு செலவீனம் + (ஏற்றுமதி - இறக்குமதி) + உள் நாட்டு பயனீடு, அதாவது Internal Consumption
இதை நாட்டின் சராசரி மக்கள் தொகையால் வகுத்தால் கிடைப்பது தனி மனித மொத்த உள் நாட்டு உற்பத்தி. பெர்கேபிடா ஜி.டி.பி.
இந்த வகையில் இந்தியாவின் ஜி.டி.பி= 2365 அமெரிக்க டாலர்களாக இருக்கிறது. சீனா - 5300 டாலர்கள். இது பர்சேஸ் பவர் பேரிடி (Purchase Power Parity)முறையில் கணிக்கப் பட்டது.
நமது நாட்டின் பிரச்சினைகள் இரண்டு. அதிக அளவிலான இறக்குமதி, அதிக மக்கள் தொகை. இவையிரண்டும் நமது பெர் கேபிடா ஜி.டி.பி-ஐ மேலே வர விடாமல் தடுக்கின்றன.
சரா சரியாக 10000 அமெரிக்க டாலர்களுக்கு மேல் பெர் கேபிடா ஜி.டி.பி இருக்கும் நாடுகள் வளர்ந்த நாடுகளாகக் கருதப் படுகின்றன. நமது நாடு 10000 அமெரிக்க டாலர் பெர் கேபிடா அளவை அடைய என்ன செய்ய வேண்டும்? ஒரு சிறிய கணக்கு.
தற்போதைய பெர் கேபிடா - 2365 அமெரிக்க டாலர்கள்.
தற்போதைய மக்கள் தொகை - 110 கோடி
மொத்த ஜி.டி.பி. = 2,60,150 கோடி அமெரிக்க டாலர்கள்
மக்கள் தொகை இதே நிலையில் இருந்தால், 10000 டாலரைக் கடக்க நமக்குத் தேவையான ஜி.டி.பி. 11 லட்சம் கோடி அமெரிக்க டாலர்கள்.
இது இந்திய ரூபாயில் 5,50,00,00,00,00,00,00,000 ரூபாய்கள்.
இதுவும் மக்கள் தொகை ஏறாமல் இருந்தால் மட்டுமே.
ஆக நாம் வளர்ந்த நாடாக ஆக வேண்டுமென்றால், ஏற்றுமதி அதிகரிக்க வேண்டும், இறக்குமதி குறைய வேண்டும், அரசு செலவீனம் (உள் கட்டமைப்பு சார்ந்து) அதிகரிக்க வேண்டும், உள் நாட்டுப் பயனீடு அதிகரிக்க வேண்டும். முக்கியமாக மக்கள் தொகை குறைய வேண்டும்.
என்னதான் பெரிய ஜன நாயக நாடாக இருந்தாலும், சமூக நலத் திட்டங்கள், தொழில் மயமாக்கல், தனி மனித உரிமைகள் இருந்தாலும், மக்கள் தொகை குறையாத வரையில் நாம் வளரும் நாடாகவே இருப்போம்.
இப்போது சொல்லுங்கள் நாம் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறோமா இல்லையா? இந்த வளர்ச்சி சரியானது இல்லை தானே.
முதலில் வளர்ந்த நாடு, வளரும் நாடு, பின் தங்கிய நாடு என்றெல்லாம் சொல்கிறார்களே தவிர அதன் 'டெஃபனிஷன்' என்ன?
உலகில் பல்வேறு நிறுவனங்கள், பல்வேறு வகையில் வளர்ந்த நாடு, வளரும் நாடு என்று நிர்ணயம் செய்கின்றன. ஐ.எம்.எஃப், உலக வங்கி ஆகியவற்றுடன் அமெரிக்க உளவு நிறுவனமான சி.ஐ.ஏ.வும் இந்த நிர்ணயத்தை வழங்குகிறது.
பொதுவாக ஒரு நாடு வளர்ந்த நாடாக இருக்க கீழ்கண்டவற்றில் பெருமளவு வளர்ச்சியும், குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தையும் அடைந்திருக்க வேண்டும்.
1. முழுமையான ஜன நாயக அரசு ( Democratic Governments)
2. தொழில் மயமாக்கம் (Industrialization)
3. கட்டுப்பாடற்ற சந்தைப் பொருளாதாரம் (Free Market Economies)
4. சமூக நலத் திட்டங்கள் செயல் பாடுகள் (Social Programs)
5. மனித உரிமை உறுதிப்பாடு (Human Rights Guarantee)
பெரும்பாலும், யு.எஸ்.ஏ, யு,கே, ஆஸ்திரேலியா, வடக்கு மற்றும் மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகள், ஜப்பான், சிங்கப்பூர் ஆகியவை வளர்ந்த நாடுகளாகக் கருதப் படுகின்றன. இந்த நாடுகள் மேலே குறிப்பிட்ட அனைத்து குறியீடுகளிலும் நல்ல மதிப்பெண்களைப் பெற்றுள்ளன. இஸ்ரேல், சைப்ரஸ், தென் கொரியா ஆகியவையும் வளர்ந்த நாடுகள் பட்டியலில் உள்ளன.
இவை தவிர மற்ற அனைத்து நாடுகளும் வளரும் நாடுகள் அல்லது பின் தங்கிய நாடுகள். இப்போது வளரும் நாடுகளில் பல்வேறு உட்பிரிவுகள் வந்து விட்டன.
புதிய தொழில் மயமான நாடுகள் (Newly Industrialized Economies), மேலே வரும் நாடு (Emerging Economies) என்று புதிய உட்பிரிவுகள் தோன்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.
இந்தியா, சீனா, ப்ரேசில், அர்ஜென்டினா, எகிப்து, இந்தோனேஷியா, பிலிப்பைன்ஸ் முதலிய நாடுகள் 'Bigger Emerging Economies' என்று வழங்கப் படுகின்றன.
இந்த அளவில் இந்தியா வளரும் நாடுகளில் முன்னணியில் இருக்கிறது. இந்தியாவும், சீனாவும் 2030ல் உலகின் மிகப் பெரிய பொருளாதார சக்திகளாக உருவெடுக்கும் என்று ஐ.எம்.எஃப். அறிக்கை கூறுகிறது.
ஆக பொருளாதாரம் தான் ஒரு நாட்டை வளர்ந்த நாடா, வளரும் நாடா என்று முக்கியமாகத் தீர்மானிக்கிறது. இதில் முக்கியமான அளவுகோல் மொத்த உள் நாட்டு உற்பத்தி (Gross Domestic Product). இதையும் மொத்தமாகப் பார்க்காமல் ஒரு மனிதனுக்கு எவ்வளவு உற்பத்தி என்று பார்க்கும் போதுதான் உண்மையான நிலவரம் தெரியும். இதற்குப் பெயர்தான் Gross Domestic Product - Per Capita Level.
இதையும் இரு வகையாகப் பார்க்கலாம். ஒன்று 'நாமினல்' அதாவது உள் நாட்டு கரன்சியின் அளவு கோலில் பார்ப்பது. இது பெரும்பாலும் ஏற்றுக் கொள்ளப் படுவதில்லை. மற்றொன்று, Purchase Power Parity, வாங்கும் சக்தியின் அடிப்படையில் பார்க்கப் படுகிறது. இது சற்று துல்லியமானது.
ஜி.டி.பி. - பெர் கேபிடா (Gross Domestic Product - Per Capita Level) அளவுகோல்.
மொத்த உள் நாட்டு உற்பத்தி (க்ராஸ் டொமெஸ்டிக் ப்ராடக்ட்) என்பது ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சியின் அளவு கோலாக இருக்கிறது.
ஜி.டி.பி = முதலீடு + அரசு செலவீனம் + (ஏற்றுமதி - இறக்குமதி) + உள் நாட்டு பயனீடு, அதாவது Internal Consumption
இதை நாட்டின் சராசரி மக்கள் தொகையால் வகுத்தால் கிடைப்பது தனி மனித மொத்த உள் நாட்டு உற்பத்தி. பெர்கேபிடா ஜி.டி.பி.
இந்த வகையில் இந்தியாவின் ஜி.டி.பி= 2365 அமெரிக்க டாலர்களாக இருக்கிறது. சீனா - 5300 டாலர்கள். இது பர்சேஸ் பவர் பேரிடி (Purchase Power Parity)முறையில் கணிக்கப் பட்டது.
நமது நாட்டின் பிரச்சினைகள் இரண்டு. அதிக அளவிலான இறக்குமதி, அதிக மக்கள் தொகை. இவையிரண்டும் நமது பெர் கேபிடா ஜி.டி.பி-ஐ மேலே வர விடாமல் தடுக்கின்றன.
சரா சரியாக 10000 அமெரிக்க டாலர்களுக்கு மேல் பெர் கேபிடா ஜி.டி.பி இருக்கும் நாடுகள் வளர்ந்த நாடுகளாகக் கருதப் படுகின்றன. நமது நாடு 10000 அமெரிக்க டாலர் பெர் கேபிடா அளவை அடைய என்ன செய்ய வேண்டும்? ஒரு சிறிய கணக்கு.
தற்போதைய பெர் கேபிடா - 2365 அமெரிக்க டாலர்கள்.
தற்போதைய மக்கள் தொகை - 110 கோடி
மொத்த ஜி.டி.பி. = 2,60,150 கோடி அமெரிக்க டாலர்கள்
மக்கள் தொகை இதே நிலையில் இருந்தால், 10000 டாலரைக் கடக்க நமக்குத் தேவையான ஜி.டி.பி. 11 லட்சம் கோடி அமெரிக்க டாலர்கள்.
இது இந்திய ரூபாயில் 5,50,00,00,00,00,00,00,000 ரூபாய்கள்.
இதுவும் மக்கள் தொகை ஏறாமல் இருந்தால் மட்டுமே.
ஆக நாம் வளர்ந்த நாடாக ஆக வேண்டுமென்றால், ஏற்றுமதி அதிகரிக்க வேண்டும், இறக்குமதி குறைய வேண்டும், அரசு செலவீனம் (உள் கட்டமைப்பு சார்ந்து) அதிகரிக்க வேண்டும், உள் நாட்டுப் பயனீடு அதிகரிக்க வேண்டும். முக்கியமாக மக்கள் தொகை குறைய வேண்டும்.
என்னதான் பெரிய ஜன நாயக நாடாக இருந்தாலும், சமூக நலத் திட்டங்கள், தொழில் மயமாக்கல், தனி மனித உரிமைகள் இருந்தாலும், மக்கள் தொகை குறையாத வரையில் நாம் வளரும் நாடாகவே இருப்போம்.
இப்போது சொல்லுங்கள் நாம் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறோமா இல்லையா? இந்த வளர்ச்சி சரியானது இல்லை தானே.
Tuesday, December 9, 2008
ஆர்.பி.ஐ. செய்தது - வங்கிகள் செய்யாதது
இந்தியாவின் பொருளாதார நிலை உலகப் பொருளாதார நிலையை விட சற்று மேம்பட்டதாகத்தான் இருக்கிறது. பாரத ரிசர்வ் வங்கி வெளியிட்டுள்ள 'ஆர்.பி.ஐ'ஸ் க்ரோத் ஸ்டிமுலஸ்' என்ற அதிகார பூர்வ வெளியீடு, தற்போது அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, யூரோ நாடுகள், ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளின் பொருளாதாரம் அதிகார பூர்வ 'ரிசஷனில்' இருக்கின்றன என்று கூறுகிறது. இதிலிருந்து மீள்வதற்கு நெடுங்காலமாகலாம் என்றும் ஐ.எம்.எஃப். அடுத்த வருடத்தின் வளர்ச்சி 3% ஆக இருக்கும் என்று முதலில் கூறியிருந்தது. தற்போது 2.2%ஆக குறைத்து மதிப்பிட்டிருக்கிறது என்றும் தெரிவிக்கிறது.
முதலில் வளர்ந்து வரும் நாடுகளுக்கு இந்த ரிசஷன் அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்தாது என்று கருதப்பட்டது. இப்போது அவ்வாறு இல்லை என்றும் வளரும் நாடுகளுக்கும் இந்தப் பாதிப்பு அதிகமாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப் படுகிறது.
உலகளாவிய வகையில் மத்திய வங்கிகள் (ஆர்.பி.ஐ போன்றவை), இந்தப் பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து மீள பல்வேறு நடவடிக்கைகளை எடுத்து வருகின்றன. ஆனால் வணிக வங்கிகள் (கமர்ஷியல் பேங்க்ஸ்) இந்த நடவடிக்கைகளின் பலனை தொழில் துறையினருக்கு அளிப்பதாகத் தெரியவில்லை. வங்கிக் கடன் வழங்கலில் கடந்த ஒரு சில மாதங்களில் அதிக பட்ச சுணக்கம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
உதாரணமாக, ரிவர்ஸ் ரெபோ என்ற ஒன்று இருக்கிறது. வங்கிகள் தங்களிடம் இருக்கும் சர்ப்ளஸ் நிதியை ஆர்.பி.ஐ. வசம் டெபாசிட் செய்யும். இதற்குப் பெயர் தான் ரிவர்ஸ் ரெபோ. கடந்த 4 மாதங்களுக்கு முன் இந்த ரிவர்ஸ் ரெபோ வெறும் 25 கோடிகள் தான். ஆனால் தற்போது இது கிட்டத்தட்ட 30000 கோடி ரூபாய்கள். சி.ஆர்.ஆர். குறைக்கப் பட்டதால் வங்கிகளுக்குக் கிடைத்த கூடுதல் நிதியை தொழில்துறைக்கு அளிக்காமல் அதை மீண்டும் ஆர்.பி.ஐ வசமே கொடுத்து விட்டன வங்கிகள்.
இவ்வாறு வங்கிகள் கடன் கொடுக்காத நிலை, 'க்ரெடிட் க்ரஞ்ச்' எனப்படுகிறது. இந்த க்ரெடிட் க்ரஞ் தேவை(டிமாண்ட்)யில் ஒரு மந்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அதாவது உண்மையிலேயே தேவை இருக்கிறது. ஆனால் வங்கிகள் கடன் கொடுக்காததால் வாங்க முடிவதில்லை. ஆகவே உற்பத்தி குறைகிறது. இதனால் மந்த நிலை உருவாகிறது.
சி.ஆர்.ஆர். (கேஷ் ரிசர்வ் ரேஷியோ) என்றால் என்ன?
வங்கிகளின் முக்கியப் பணி, மக்களிடமிருந்து வட்டிக்குப் பணம் பெற்று தேவையானவர்களுக்கு வட்டிக்குக் கடன் அளிப்பது ஆகும். குறைந்த வட்டிக்கு வாங்கி அதிக வட்டிக்குக் கொடுத்து லாபம் பார்ப்பதுதான் வங்கித் தொழில். இந்த நிலையில், வட்டிக்கு டிபாசிட் செய்தவர்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் பணத்தைத் திருப்பிக் கேட்கலாம் என்ற நிலையில், வங்கிகள் எல்லா டிபாசிட்களையும் கடன் கொடுத்துவிட முடியாது. அப்படிக் கொடுப்பதும் வங்கிகளுக்கு அபாயத்தை ஏற்படுத்தும். எனவே, வங்கிகள் தாங்கள் வாங்கிய டிபாசிட்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட சதவீதத்தை ஆர்.பி.ஐ.யிடம் கொடுத்து வைக்க வேண்டும். இது தான் கேஷ் ரிசர்வ் ரேஷியோ.
நாட்டில் வளர்ச்சி அதிகரிக்கும் போது, கடன்கள் அதிகரிக்கின்றன. வங்கிகள் இஷ்டத்திற்குக் கடன் அளிக்கின்றன. இதைத் தடுக்க அல்லது குறைக்க ஆர்.பி.ஐ. சி.ஆர்.ஆர்-ஐ அதிகப் படுத்துகிறது. இதன் மூலம் நாட்டின் பணப்புழக்கத்தைக் குறைக்கிறது ஆர்.பி.ஐ.
ஆர்.பி.ஐ. முதன் முதலில், அதாவது கடந்த செப்டம்பரில், சி.ஆர்.ஆர்-ஐ குறைத்த போது உண்மையிலேயே வங்கிகளிடத்தில் பணமில்லை. உதாரணமாக, ஒரு வங்கி வார இறுதியில் ஆர்.பி.ஐ.யிடம் கேஷ் ரிசர்வ்-ஆக 1000 கோடி ரூபாயை இருப்பு வைக்க வேண்டும் என்று வைத்துக் கொள்வோம். இது அந்த வங்கியின் மொத்த டிபாசிட் தொகையில் 8 % என்று வைத்துக் கொள்வோம். அந்த வங்கியிடம் வார இறுதியில் ரூ.875 கோடிகள் தான் இருக்கிறது. ஆகவே, ஆர்.பி.ஐ. வேறு வழியின்றி, சி.ஆர்.ஆர்-ஐ 8%லிருந்து 7%வீதமாகக் குறைத்தது. அதாவது அந்த வங்கி ரூ.875 கோடியை இருப்பு வைத்தால் போதும். அவ்வளவுதானே அந்த வங்கியிடம் இருக்கிறது.
வங்கிகள் அதிகப் பணத்தை ஆர்.பி.ஐ.யிடம் வைக்கும் போது அவற்றிற்குக் குறைவான வட்டி கிடைக்கிறது. எனவே, சி.ஆர்.ஆர். ஏறும் போதெல்லாம் வங்கிகள் தாங்கள் வாங்கிய டிபாசிட்களுக்கு கொடுக்க வேண்டிய வட்டிக்காக, கடன்கள் மீதான வட்டியை ஏற்றுகின்றன. மொத்தத்தில், பணப்புழக்கம் குறைகிறது. வட்டி வீதம் ஏறுகிறது. ஆகவே, வேகமாக வளர்ச்சியடைந்து வரும் பொருளாதாரத்தின் வேகம் குறைகிறது.
மொத்தத்தில் சி.ஆர்.ஆர். என்பது ஆர்.பி.ஐ-யிடம் உள்ள கடிவாளம் போன்றது. தேவைப் படும் போது தளர்த்தியும், இறுக்கியும் பொருளாதாரத்தை நடத்திச் செல்கிறது ஆர்.பி.ஐ.
தற்போது நடப்பது என்ன?
தற்போது, ஆர்.பி.ஐ. மிக அதிக அளவில் சி.ஆர்.ஆர்-ஐக் குறைத்த பிறகும் வங்கிகள் கடன் கொடுக்கத் தயங்குகின்றன. தற்போது அதிகமான கடன் தேவைப்படும் துறை, ரியல் எஸ்டேட். ஆனால் இதிலிருந்து பணம் திரும்ப வருவதற்கு அதிகக் காலம் ஆகும். சில சமயம் பணம் வருவது கூட கடினம்தான். எனவே, வங்கிகள் இந்தத் துறைக்குக் கடன் கொடுக்க மறுக்கின்றன அல்லது தயங்குகின்றன.
ரியல் எஸ்டேட் துறை தான் இரும்பு போன்றவற்றை அதிக அளவில் பயன் படுத்தி வந்தன. தற்போது ஏற்பட்டிருக்கும் சுணக்கத்தால் இரும்பின் பயன்பாடு குறைந்து விலை ஏறக்குறைய பாதியாகக் குறைந்து விட்டது. கடந்த ஆகஸ்டில் ரூ.55க்கு விற்ற ஒரு கிலோ இரும்பு தற்போது ரூ.35க்குக் கிடைக்கிறது. ஆனால் வாங்குவார்தான் இல்லை:).
இந்த சூழல் அப்படியே செயின் ரியாக்ஷனாக மற்ற துறைகளையும் பாதிக்கிறது. இது வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், கதவடைப்பு என்று நீண்டு கொண்டே போகும்.
ஆகவே தற்போது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டியது வங்கிகள்தான். ஆனால் இது வரை வங்கிகள் பாசிடிவ்-ஆக ஒன்றும் செய்யவில்லை. திரு. ப.சிதம்பரம் நிதியமைச்சராக இருந்தவரை, வங்கிகள் சுதந்திரம் என்ற பெயரில் தான் தோன்றித்தனமாக இயங்கி வந்தன. தேவையில்லாத போது அளவிற்கதிகமாகக் கடன் கொடுப்பது. தேவையான போது ஒன்றும் செய்யாமல் விடுவது என்று இருந்து வந்தன. தற்போது திரு. மன்மோகன் சிங் நிதியமைச்சரான நிலையில் இந்த நிலை மாறும் என்று நிச்சயமாக நம்பலாம்.
முதலில் வளர்ந்து வரும் நாடுகளுக்கு இந்த ரிசஷன் அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்தாது என்று கருதப்பட்டது. இப்போது அவ்வாறு இல்லை என்றும் வளரும் நாடுகளுக்கும் இந்தப் பாதிப்பு அதிகமாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப் படுகிறது.
உலகளாவிய வகையில் மத்திய வங்கிகள் (ஆர்.பி.ஐ போன்றவை), இந்தப் பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து மீள பல்வேறு நடவடிக்கைகளை எடுத்து வருகின்றன. ஆனால் வணிக வங்கிகள் (கமர்ஷியல் பேங்க்ஸ்) இந்த நடவடிக்கைகளின் பலனை தொழில் துறையினருக்கு அளிப்பதாகத் தெரியவில்லை. வங்கிக் கடன் வழங்கலில் கடந்த ஒரு சில மாதங்களில் அதிக பட்ச சுணக்கம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
உதாரணமாக, ரிவர்ஸ் ரெபோ என்ற ஒன்று இருக்கிறது. வங்கிகள் தங்களிடம் இருக்கும் சர்ப்ளஸ் நிதியை ஆர்.பி.ஐ. வசம் டெபாசிட் செய்யும். இதற்குப் பெயர் தான் ரிவர்ஸ் ரெபோ. கடந்த 4 மாதங்களுக்கு முன் இந்த ரிவர்ஸ் ரெபோ வெறும் 25 கோடிகள் தான். ஆனால் தற்போது இது கிட்டத்தட்ட 30000 கோடி ரூபாய்கள். சி.ஆர்.ஆர். குறைக்கப் பட்டதால் வங்கிகளுக்குக் கிடைத்த கூடுதல் நிதியை தொழில்துறைக்கு அளிக்காமல் அதை மீண்டும் ஆர்.பி.ஐ வசமே கொடுத்து விட்டன வங்கிகள்.
இவ்வாறு வங்கிகள் கடன் கொடுக்காத நிலை, 'க்ரெடிட் க்ரஞ்ச்' எனப்படுகிறது. இந்த க்ரெடிட் க்ரஞ் தேவை(டிமாண்ட்)யில் ஒரு மந்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அதாவது உண்மையிலேயே தேவை இருக்கிறது. ஆனால் வங்கிகள் கடன் கொடுக்காததால் வாங்க முடிவதில்லை. ஆகவே உற்பத்தி குறைகிறது. இதனால் மந்த நிலை உருவாகிறது.
சி.ஆர்.ஆர். (கேஷ் ரிசர்வ் ரேஷியோ) என்றால் என்ன?
வங்கிகளின் முக்கியப் பணி, மக்களிடமிருந்து வட்டிக்குப் பணம் பெற்று தேவையானவர்களுக்கு வட்டிக்குக் கடன் அளிப்பது ஆகும். குறைந்த வட்டிக்கு வாங்கி அதிக வட்டிக்குக் கொடுத்து லாபம் பார்ப்பதுதான் வங்கித் தொழில். இந்த நிலையில், வட்டிக்கு டிபாசிட் செய்தவர்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் பணத்தைத் திருப்பிக் கேட்கலாம் என்ற நிலையில், வங்கிகள் எல்லா டிபாசிட்களையும் கடன் கொடுத்துவிட முடியாது. அப்படிக் கொடுப்பதும் வங்கிகளுக்கு அபாயத்தை ஏற்படுத்தும். எனவே, வங்கிகள் தாங்கள் வாங்கிய டிபாசிட்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட சதவீதத்தை ஆர்.பி.ஐ.யிடம் கொடுத்து வைக்க வேண்டும். இது தான் கேஷ் ரிசர்வ் ரேஷியோ.
நாட்டில் வளர்ச்சி அதிகரிக்கும் போது, கடன்கள் அதிகரிக்கின்றன. வங்கிகள் இஷ்டத்திற்குக் கடன் அளிக்கின்றன. இதைத் தடுக்க அல்லது குறைக்க ஆர்.பி.ஐ. சி.ஆர்.ஆர்-ஐ அதிகப் படுத்துகிறது. இதன் மூலம் நாட்டின் பணப்புழக்கத்தைக் குறைக்கிறது ஆர்.பி.ஐ.
ஆர்.பி.ஐ. முதன் முதலில், அதாவது கடந்த செப்டம்பரில், சி.ஆர்.ஆர்-ஐ குறைத்த போது உண்மையிலேயே வங்கிகளிடத்தில் பணமில்லை. உதாரணமாக, ஒரு வங்கி வார இறுதியில் ஆர்.பி.ஐ.யிடம் கேஷ் ரிசர்வ்-ஆக 1000 கோடி ரூபாயை இருப்பு வைக்க வேண்டும் என்று வைத்துக் கொள்வோம். இது அந்த வங்கியின் மொத்த டிபாசிட் தொகையில் 8 % என்று வைத்துக் கொள்வோம். அந்த வங்கியிடம் வார இறுதியில் ரூ.875 கோடிகள் தான் இருக்கிறது. ஆகவே, ஆர்.பி.ஐ. வேறு வழியின்றி, சி.ஆர்.ஆர்-ஐ 8%லிருந்து 7%வீதமாகக் குறைத்தது. அதாவது அந்த வங்கி ரூ.875 கோடியை இருப்பு வைத்தால் போதும். அவ்வளவுதானே அந்த வங்கியிடம் இருக்கிறது.
வங்கிகள் அதிகப் பணத்தை ஆர்.பி.ஐ.யிடம் வைக்கும் போது அவற்றிற்குக் குறைவான வட்டி கிடைக்கிறது. எனவே, சி.ஆர்.ஆர். ஏறும் போதெல்லாம் வங்கிகள் தாங்கள் வாங்கிய டிபாசிட்களுக்கு கொடுக்க வேண்டிய வட்டிக்காக, கடன்கள் மீதான வட்டியை ஏற்றுகின்றன. மொத்தத்தில், பணப்புழக்கம் குறைகிறது. வட்டி வீதம் ஏறுகிறது. ஆகவே, வேகமாக வளர்ச்சியடைந்து வரும் பொருளாதாரத்தின் வேகம் குறைகிறது.
மொத்தத்தில் சி.ஆர்.ஆர். என்பது ஆர்.பி.ஐ-யிடம் உள்ள கடிவாளம் போன்றது. தேவைப் படும் போது தளர்த்தியும், இறுக்கியும் பொருளாதாரத்தை நடத்திச் செல்கிறது ஆர்.பி.ஐ.
தற்போது நடப்பது என்ன?
தற்போது, ஆர்.பி.ஐ. மிக அதிக அளவில் சி.ஆர்.ஆர்-ஐக் குறைத்த பிறகும் வங்கிகள் கடன் கொடுக்கத் தயங்குகின்றன. தற்போது அதிகமான கடன் தேவைப்படும் துறை, ரியல் எஸ்டேட். ஆனால் இதிலிருந்து பணம் திரும்ப வருவதற்கு அதிகக் காலம் ஆகும். சில சமயம் பணம் வருவது கூட கடினம்தான். எனவே, வங்கிகள் இந்தத் துறைக்குக் கடன் கொடுக்க மறுக்கின்றன அல்லது தயங்குகின்றன.
ரியல் எஸ்டேட் துறை தான் இரும்பு போன்றவற்றை அதிக அளவில் பயன் படுத்தி வந்தன. தற்போது ஏற்பட்டிருக்கும் சுணக்கத்தால் இரும்பின் பயன்பாடு குறைந்து விலை ஏறக்குறைய பாதியாகக் குறைந்து விட்டது. கடந்த ஆகஸ்டில் ரூ.55க்கு விற்ற ஒரு கிலோ இரும்பு தற்போது ரூ.35க்குக் கிடைக்கிறது. ஆனால் வாங்குவார்தான் இல்லை:).
இந்த சூழல் அப்படியே செயின் ரியாக்ஷனாக மற்ற துறைகளையும் பாதிக்கிறது. இது வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், கதவடைப்பு என்று நீண்டு கொண்டே போகும்.
ஆகவே தற்போது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டியது வங்கிகள்தான். ஆனால் இது வரை வங்கிகள் பாசிடிவ்-ஆக ஒன்றும் செய்யவில்லை. திரு. ப.சிதம்பரம் நிதியமைச்சராக இருந்தவரை, வங்கிகள் சுதந்திரம் என்ற பெயரில் தான் தோன்றித்தனமாக இயங்கி வந்தன. தேவையில்லாத போது அளவிற்கதிகமாகக் கடன் கொடுப்பது. தேவையான போது ஒன்றும் செய்யாமல் விடுவது என்று இருந்து வந்தன. தற்போது திரு. மன்மோகன் சிங் நிதியமைச்சரான நிலையில் இந்த நிலை மாறும் என்று நிச்சயமாக நம்பலாம்.