என் இனிய வலையுலக மக்களே, தமிழ்மணம் விருதுகள் அறிவிக்கப் பட்டுள்ளதை நீங்கள் அனைவரும் அறிவீர்களாயினும் இன்று வலைப்பூவைத் திறந்திட்ட பிறகுதான் நான் இந்த நிகழ்வை அறிய நேர்ந்தது.
யார் யார் வென்றுள்ளார் என்று பார்த்ததில் நல்ல பதிவுகளும் பதிவர்களுமே வெற்றி பெற்றுள்ளனவென்றுணர்ந்துகொண்டேன். அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக் கொள்வதுடன் தமிழ்மண நிர்வாகிகளுக்கு உளமார்ந்த நன்றிகளையும் தெரிவித்துக் கொள்வதில் பெருமகிழ்வெய்துகிறேன்.
மேலும், முதற்கட்ட வாக்கெடுப்பில் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்ட தலைசிறந்த பத்து பதிவுகளின் பட்டியலில் "தமிழ் மொழி, கலாச்சாரம், வரலாறு, தொல்லியல்" பிரிவில் என் சக்கர வியூகமும் இருக்கக் கண்டு வியப்புற்றேன். இந்தப்பிரிவில் எட்டாவதாகக் காலடி எடுத்து வைத்துள்ளது சக்கர வியூகம்.
வாக்குகள் வழங்கி சிறப்புச் செய்த அனைத்து நண்பர்களுக்கும் நன்றி தெரிவித்துக் கொள்வதை முதற்கண் கடமையாகக் கருதுகிறேன்.
=====
இப்ப பாருங்க எட்டாவது இடத்தை எட்டிப் பிடிச்சிருக்கு சக்கர வியூகம். எப்படி? இப்படித்தான். இவங்கல்லாம் முந்திகிட்டாங்க.
1. பயணங்கள் - புருனோ Brunoதமிழைக்கூட தமிழில் கற்பது கடினமா ?? எங்கே செல்லும் இந்த பாதை
2. பல்சுவை! - SP.VR. SUBBIAHStar Posting செட்டிநாட்டு வீடுகள்
3. முத்துச்சரம் - ராமலக்ஷ்மி‘திண்ணை நினைவுகள்’-கயல்விழி முத்துலெட்சுமிக்கு ராமலெட்சுமியின் கடிதம்
4. காலம் - கோவி.கண்ணன்இந்தியாவின் பொது மொழித் தகுதி ! ஆங்கிலம் ? இந்தி ?
5. விவசாயி - ILA(a)இளாஇந்த மொழித் திணிப்பை என்னான்னு சொல்ல?
6. இசை இன்பம் - ஜீவா (Jeeva Venkataraman)தமிழிசை வரலாறு - 1 : சங்க காலம்
7. வாழ்க்கைப் பயணம் - VIKNESHWARANஆண் விந்தில் எழுதப்பட்ட சரித்திரம்
இவங்களுக்கப்புறமா நான் எட்டாவதா வந்திருக்கேன். எனக்கப்புறம் இவங்க வந்திருக்காங்க.
9. தமிழரங்கம் - தமிழரங்கம் பெண் தன்னைச் சுற்றிக் கட்டும் பரிவட்டம்
10 ‘மரபூர்’ ஜெய. சந்திரசேகரன் பக்கங்கள்! - ஜெய. சந்திரசேகரன்பண்டைய கோவில் ஓவியங்கள் அழிகின்றன
11. மறந்து போகாத சில - டொக்டர்.எம்.கே.முருகானந்தன்விஞ்ஞானப் பாதையில் செல்ல வேண்டிய தமிழ் மருத்துவம்
12. பழமைபேசியின் பக்கம் - பழமைபேசி“தம்பிடி”, “வராகன்”ன்னா என்ன?
13. காலப்பெருங்களம் - ஆதித்தன்தடுமாறும் தமிழினம்!
மற்ற பிரிவுகளில் சேர்த்த பதிவுகள் என்னவாயிருக்கும் என்று உங்களுக்குச் சொல்லத் தேவையில்லை.
இப்பதிவினை இட வாய்ப்பளித்த தமிழ்மணம் மற்றும் ரசிகக் கண்மணிகளுக்கு மீண்டும் ஒருமுறை நன்றி கூறிக்கொண்டு இப்போதைக்கு விடை பெறுவது உங்கள் 'இளைய பல்லவன்'
Showing posts with label சக்கர வியூகம். Show all posts
Showing posts with label சக்கர வியூகம். Show all posts
Friday, February 27, 2009
Wednesday, February 25, 2009
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர் - முதல் பாகம்
முதல் பாகம் - திரும்பிப் பார்க்கிறோம்:
தமிழகத்தில் 700 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் முடிவுக்கு வந்த தமிழரசர்களின் ஆட்சி, தமிழகம் விஜய நகர சாம்ராஜ்யத்தின் பிடியில் வீழ்ந்தது, அன்றிலிருந்து இன்று வரை தமிழகம் தமிழர்களால் ஆளப்படாத நிலை, இடையே தில்லி சுல்தானின் பிரதி நிதியான மாலிக் கஃபூரின் படையெடுப்பு, ஆகிய நிகழ்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டது இந்த சரித்திரத் தொடர். இது வரை வந்த பகுதிகளின் சுருக்கம் கீழே தரப் பட்டுள்ளது.
===
காஞ்சிக் கடிகையில் பயின்ற மாணாக்கர்கள் பாண்டிய இளவல் வீர பாண்டியன், திருவெள்ளரையைச் சேர்ந்த இளவழுதி, ஹொய்சள நாட்டு இளவரசன் வல்லாளன், காடவ வமிசத்து கோப்பெருஞ்சிங்கன் மற்றும் ஹரிஹர ராயன், புக்க ராயன் ஆகியோர். கடிகையின் ப்ரதானாசாரியார் பாஸ்கராசாரியார். மாதவன் என்பவன் அங்கு துணை ஆசானாக இருந்து வந்தான். இவர்களுடைய வித்யாப்பியாச முடிவில் சக்கர வியூகத்தைப் பற்றி சொல்ல வந்த ஆசாரியார் பாதியிலேயே நிறுத்திக் கொள்கிறார். குழம்பிய மாணாக்கர்களுக்கு தில்லையில் இதைப் பற்றி சொல்வதாகக் கூறுகிறான் மாதவன்.
மதுரையில் குலசேகரப் பாண்டியரின் மகன்களான வீரபாண்டியனுக்கும் சுந்தர பாண்டியனுக்கும் அரியணைப் போட்டி இருந்து வருகிறது. அங்கு செல்ல விருப்பமில்லாத வீர பாண்டியன் இளவழுதியுடன் திருவெள்ளரை செல்கிறான். அங்கு இளவழுதியின் தந்தை மாராயர் மூலமாக சுந்தர பாண்டியன் மாலிக் கஃபூருடன் இணைந்து மதுரையைக் கைப்பற்ற திட்டம் தீட்டியிருந்ததைத் தெரிந்து கொள்கிறான். இடையில் இளவழுதியின் தங்கை கயல்விழியுடன் காதல் அரும்புகிறது. வீர பாண்டியனும் கயல்விழியும் மதுரை செல்கின்றனர். இளவழுதியும் தன் மாமன் மகள் தேன்மொழியின் காதல் வலையில் விழுந்துவிடுகிறான். தேன்மொழியின் மூலம்தான் சுந்தர பாண்டியன் மற்றும் மாலிக் கஃபூரின் சதி அம்பலமாகிறது.
மாராயர் இளவழுதியை திருவரங்கத்திற்கு அனுப்பி வல்லாளனைச் சந்திக்கும்படியும் அவனது உதவியை வீரபாண்டியனுக்காகக் கேட்கும் படியும் சொல்கிறார். அங்கு வேதாந்த தேசிகரது மடத்தில் , வல்லாளன் வீர பாண்டியனுக்கு உதவுவதாகக் கூறுகிறான். ஆனால் வல்லாளனை நம்ப வேண்டாமென்று தேசிகர் கூறுகிறார். இளவழுதியைக்கு மிக முக்கியமான பணி இருப்பதாகத் தெரிவிக்கிறார் தேசிகர்.
மாராயர் கொல்லிமலையில் ஒரு ரகசியப் படையைத் திரட்டி பயிற்சியளித்து வருகிறார். அந்தப் படைக்கு பயிற்சியளிப்பது தேன்மொழிதான் என்ற உண்மை இளவழுதிக்குத் தெரியவருகிறது. அங்கு சென்ற இளவழுதி படைக்கு மேலும் பயிற்சியளிப்பதுடன் தேன்மொழியுடனும் உல்லாசமாக இருக்கிறான்.
மதுரை சென்ற வீர பாண்டியன், குலசேகர பாண்டியரைச் சந்திக்கிறான். அவனது சகோதரன் சுந்தர பாண்டியன் மற்றும் மாமன் விக்ரம பாண்டியன் ஆகியோரோடு தற்காலிக சமரசம் ஏற்படுகிறது. மதுரைக்கு வந்த மாலிக் கஃபூரைத் திரும்பிச் செல்லுமாறு கூறிவிடுகிறான் சுந்தர பாண்டியன்.
மார்கழித் திருவாதிரை அன்று வீர பாண்டியன் இளவழுதி, கோப்பெருஞ்சிங்கன் மற்றும் வல்லாளன் ஆகியோர் தில்லையில் மாதவனைச் சந்திக்கின்றனர். மாதவன் போர் முறைச் சக்கர வியூகம் குறித்து மிக விளக்கமாகத் தெரிவிக்கிறான்.
அதைக் கேட்டு வீர பாண்டியன், வல்லாளன் மற்றும் கோப்பெருஞ்சிங்கன் ஆகியோர் மிக்க மகிழ்ச்சியடைந்து அவ்விடத்தை விட்டு அகல்கின்றனர். இளவழுதிக்கு மட்டும் ஆசாரியார் சொன்ன சக்கர வியூகம் அதுவல்ல என்ற எண்ணம் மேலோங்குகிறது. அதைத் தெரிந்து கொண்ட மாதவன் இளவழுதிக்கு சக்கர வியூகத்தைப் பற்றி முழுமையாக விளக்குகிறான்.
மதுரையில் குலசேகரப் பாண்டியருடைய உடல் நிலை திடீரென மோசமாகிறது. வீர பாண்டியன், சுந்தர பாண்டியன் மற்றும் விக்ரம பாண்டியன் ஆகியோரை அழைத்து அடுத்து வீர பாண்டியனே அரசாள வேண்டும் என்று கூறி உயிர் துறக்கிறார் குலசேகர பாண்டியர். ஆனால் சுந்தர பாண்டியன் மற்றவர்களை சரிக்கட்டி அவனே அடுத்த வாரிசு என்று எல்லோரையும் கூறும்படி செய்து விடுகிறான். ஒன்றும் செய்யவியலாத வீர பாண்டியனும், விக்ரம பாண்டியனும் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார்கள்.
=====
இத்துடன் சக்கர வியூகத்தின் முதல் பாகம் நிறைவுறுகிறது. இரண்டாம் பாகம் அடுத்த வாரத்திலிருந்து.... மாலிக் கஃபூரின் அதிரடிகளுடன்
=====
இரண்டாம் பாகம் முதல் பாகத்தை விட சுவையாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் அமையும் என்று உறுதியளிக்கிறேன்.
=====
தமிழகத்தில் 700 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் முடிவுக்கு வந்த தமிழரசர்களின் ஆட்சி, தமிழகம் விஜய நகர சாம்ராஜ்யத்தின் பிடியில் வீழ்ந்தது, அன்றிலிருந்து இன்று வரை தமிழகம் தமிழர்களால் ஆளப்படாத நிலை, இடையே தில்லி சுல்தானின் பிரதி நிதியான மாலிக் கஃபூரின் படையெடுப்பு, ஆகிய நிகழ்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டது இந்த சரித்திரத் தொடர். இது வரை வந்த பகுதிகளின் சுருக்கம் கீழே தரப் பட்டுள்ளது.
===
காஞ்சிக் கடிகையில் பயின்ற மாணாக்கர்கள் பாண்டிய இளவல் வீர பாண்டியன், திருவெள்ளரையைச் சேர்ந்த இளவழுதி, ஹொய்சள நாட்டு இளவரசன் வல்லாளன், காடவ வமிசத்து கோப்பெருஞ்சிங்கன் மற்றும் ஹரிஹர ராயன், புக்க ராயன் ஆகியோர். கடிகையின் ப்ரதானாசாரியார் பாஸ்கராசாரியார். மாதவன் என்பவன் அங்கு துணை ஆசானாக இருந்து வந்தான். இவர்களுடைய வித்யாப்பியாச முடிவில் சக்கர வியூகத்தைப் பற்றி சொல்ல வந்த ஆசாரியார் பாதியிலேயே நிறுத்திக் கொள்கிறார். குழம்பிய மாணாக்கர்களுக்கு தில்லையில் இதைப் பற்றி சொல்வதாகக் கூறுகிறான் மாதவன்.
மதுரையில் குலசேகரப் பாண்டியரின் மகன்களான வீரபாண்டியனுக்கும் சுந்தர பாண்டியனுக்கும் அரியணைப் போட்டி இருந்து வருகிறது. அங்கு செல்ல விருப்பமில்லாத வீர பாண்டியன் இளவழுதியுடன் திருவெள்ளரை செல்கிறான். அங்கு இளவழுதியின் தந்தை மாராயர் மூலமாக சுந்தர பாண்டியன் மாலிக் கஃபூருடன் இணைந்து மதுரையைக் கைப்பற்ற திட்டம் தீட்டியிருந்ததைத் தெரிந்து கொள்கிறான். இடையில் இளவழுதியின் தங்கை கயல்விழியுடன் காதல் அரும்புகிறது. வீர பாண்டியனும் கயல்விழியும் மதுரை செல்கின்றனர். இளவழுதியும் தன் மாமன் மகள் தேன்மொழியின் காதல் வலையில் விழுந்துவிடுகிறான். தேன்மொழியின் மூலம்தான் சுந்தர பாண்டியன் மற்றும் மாலிக் கஃபூரின் சதி அம்பலமாகிறது.
மாராயர் இளவழுதியை திருவரங்கத்திற்கு அனுப்பி வல்லாளனைச் சந்திக்கும்படியும் அவனது உதவியை வீரபாண்டியனுக்காகக் கேட்கும் படியும் சொல்கிறார். அங்கு வேதாந்த தேசிகரது மடத்தில் , வல்லாளன் வீர பாண்டியனுக்கு உதவுவதாகக் கூறுகிறான். ஆனால் வல்லாளனை நம்ப வேண்டாமென்று தேசிகர் கூறுகிறார். இளவழுதியைக்கு மிக முக்கியமான பணி இருப்பதாகத் தெரிவிக்கிறார் தேசிகர்.
மாராயர் கொல்லிமலையில் ஒரு ரகசியப் படையைத் திரட்டி பயிற்சியளித்து வருகிறார். அந்தப் படைக்கு பயிற்சியளிப்பது தேன்மொழிதான் என்ற உண்மை இளவழுதிக்குத் தெரியவருகிறது. அங்கு சென்ற இளவழுதி படைக்கு மேலும் பயிற்சியளிப்பதுடன் தேன்மொழியுடனும் உல்லாசமாக இருக்கிறான்.
மதுரை சென்ற வீர பாண்டியன், குலசேகர பாண்டியரைச் சந்திக்கிறான். அவனது சகோதரன் சுந்தர பாண்டியன் மற்றும் மாமன் விக்ரம பாண்டியன் ஆகியோரோடு தற்காலிக சமரசம் ஏற்படுகிறது. மதுரைக்கு வந்த மாலிக் கஃபூரைத் திரும்பிச் செல்லுமாறு கூறிவிடுகிறான் சுந்தர பாண்டியன்.
மார்கழித் திருவாதிரை அன்று வீர பாண்டியன் இளவழுதி, கோப்பெருஞ்சிங்கன் மற்றும் வல்லாளன் ஆகியோர் தில்லையில் மாதவனைச் சந்திக்கின்றனர். மாதவன் போர் முறைச் சக்கர வியூகம் குறித்து மிக விளக்கமாகத் தெரிவிக்கிறான்.
அதைக் கேட்டு வீர பாண்டியன், வல்லாளன் மற்றும் கோப்பெருஞ்சிங்கன் ஆகியோர் மிக்க மகிழ்ச்சியடைந்து அவ்விடத்தை விட்டு அகல்கின்றனர். இளவழுதிக்கு மட்டும் ஆசாரியார் சொன்ன சக்கர வியூகம் அதுவல்ல என்ற எண்ணம் மேலோங்குகிறது. அதைத் தெரிந்து கொண்ட மாதவன் இளவழுதிக்கு சக்கர வியூகத்தைப் பற்றி முழுமையாக விளக்குகிறான்.
மதுரையில் குலசேகரப் பாண்டியருடைய உடல் நிலை திடீரென மோசமாகிறது. வீர பாண்டியன், சுந்தர பாண்டியன் மற்றும் விக்ரம பாண்டியன் ஆகியோரை அழைத்து அடுத்து வீர பாண்டியனே அரசாள வேண்டும் என்று கூறி உயிர் துறக்கிறார் குலசேகர பாண்டியர். ஆனால் சுந்தர பாண்டியன் மற்றவர்களை சரிக்கட்டி அவனே அடுத்த வாரிசு என்று எல்லோரையும் கூறும்படி செய்து விடுகிறான். ஒன்றும் செய்யவியலாத வீர பாண்டியனும், விக்ரம பாண்டியனும் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார்கள்.
=====
இத்துடன் சக்கர வியூகத்தின் முதல் பாகம் நிறைவுறுகிறது. இரண்டாம் பாகம் அடுத்த வாரத்திலிருந்து.... மாலிக் கஃபூரின் அதிரடிகளுடன்
=====
இரண்டாம் பாகம் முதல் பாகத்தை விட சுவையாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் அமையும் என்று உறுதியளிக்கிறேன்.
=====
Tuesday, February 17, 2009
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர் . . . 18
அத்தியாயம் 18 - வாரிசுரிமைப் போர்
பாண்டியர் அரண்மனையின் மாறவர்மர் குலசேகரப் பாண்டியரின் அறையில் குழுமியிருந்தோரின் முகத்தில் தேங்கி நின்ற கவலை, அந்தச் சூழலைத் தெள்ளென எடுத்தியம்பியது. நன்றாகத் தேறி வந்த மாறவர்மரின் உடல் நிலை சட்டென மாறுமென்றோ, அவர் நிலை இவ்வளவு கவலைக்கிடமாகுமென்றோ யாரும் எதிர்ப்பார்க்க வில்லைதான். வாடிய பயிரைப் போலிருந்தாலும் நினைவு தப்பவில்லை. கண்ணை மூடியே கிடந்தாலும் விழிகளின் அசைவுகள் நன்றாகத் தெரிந்தன.
மாறவர்மரின் பட்டத்தரசியார் (சுந்தர பாண்டியனின் தாய்), சுந்தர பாண்டியன், வீர பாண்டியன், அவர்களின் மாமா விக்ரம பாண்டியன், இளவழுதி, கயல்விழி, முதன்மை அமைச்சர்கள், தளபதிகள் ஆகியோருடன் மருத்துவர்களும் அங்கே இருந்தனர்.
சிறிது நேரத்திற்குப்பின் கண் விழித்த மாறவர்மர், மூவரைத் தவிர அனைவரையும் வெளியேறப் பணித்தார். அனைவரும் வேறு வழியின்றி வெளியேற அந்த அறையில் இருந்தது மாறவர்மர், விக்ரம பாண்டியன், வீர பாண்டியன், சுந்தர பாண்டியன். யாரும் பேசாமல் போகவே மாறவர்மரே, தீனமான குரலில் பேசினார்,
"சில மாதங்களுக்கு முன் நாம் இதே அறையில் சந்தித்தோம். இவ்வளவு விரைவில் மீண்டும் இங்கே சந்திப்போம் என்று நான் எண்ணவில்லை. தற்போதைய என் உடல் நிலையில் இன்னும் எவ்வளவு நாழிகை என்பது தெரியவில்லை." இடையே விக்ரமபாண்டியர் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தபோது, "வேண்டாம் விக்ரமா, என்னைப் பேச விடு. நான் சொல்ல வந்ததை முழுமையாகச் சொல்லிவிடுகிறேன்."
"எவ்வளவு முறை சொன்னாலும் சலிக்காதது, எத்துணை முறை கேட்டாலும் தெவிட்டாதது இந்தத் தொல் பழங்குடியான பாண்டிய வமிசத்தின் வரலாறு. சங்க காலம் முதல் எவ்வளவோ இடர்ப்பாடுகள் வந்தாலும், இம்மதுரையையும், தமிழையும் எப்போதும் காத்துவந்தவர்கள் நாம். இடையிடையே சூரியனை மேகங்கள் மறைப்பது போல் நம் குலம் தாழ்ந்து கிடந்தது. தாழ்ந்தோமே தவிர வீழ்ந்து விடவில்லை. இதோ மீண்டும் ஒரு பாண்டியப் பேரரசு தமிழகத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. இதற்கான முயற்சிகள் எவ்வளவு என்று உங்களுக்குச் சொல்லித்தெரிய வேண்டியதில்லை"
"அப்படிப்பட்ட நிலையில் இந்தப் பேரரசு இருக்கும் போது பெரும் வினாவாக எழுந்துள்ளது வாரிசுரிமைப் போராட்டம். இவ்வளவு நாள் தள்ளிப் போய்விட்டது. கடைசியாக இப்போது, எனக்குப் பின் யார் என்பதை நான் முடிவு செய்தாக வேண்டிய சூழலில் இருக்கிறேன். சுந்தரனும், வீரனும் என் பேச்சைத் தட்டமாட்டார்கள் என்று நீ கூறினாய். ஆனால் இவர்கள் நடத்தையில் எவ்வித முன்னேற்றமும் தெரியவில்லை. ஆகவே இன்று ஒரு முடிவுடன் தான் உங்களைப் பேச அழைத்திருக்கிறேன்" என்று சற்று நிதானித்தார்.
ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் ஓராயிரம் எண்ணங்கள். ஆயினும் யாரும் எதையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. அவரது அடுத்த சொல்லுக்காகக் காத்துக் கிடந்தனர்.
"விக்ரமா. என் இறுதியான முடிவு இதுதான். பட்டத்திற்கு அடுத்து வர வேண்டியது வீர பாண்டியன்தான். அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய். சுந்தரா, உன் அண்ணனுக்கு உதவுவதுதான் உன் முதல் கடமை என்பதை நினைவில் கொள். உனக்குத் தேவையான அதிகாரங்களை அவன் தருவான். அந்த நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு. ஆனால் தவறான முடிவு செய்து பாண்டியப் பழங்குடிக்கு ஆபத்தை விளைவித்துவிடாதே. இதை என் ஆணையாகக் கொள்ளலாம். அல்லது வேண்டுகோளாகவும் ஏற்கலாம். சரி இப்போது செல்லுங்கள். இறைவன் அருள் இருந்தால் நாளை சந்திப்போம்." என்றவர் அவர்களது பதிலுக்குக் காத்திராமல் அருகிலிருந்த மணியை அடித்து ஓசை எழுப்பினார். அவ்வோசை கேட்டதும் வெளியே சென்ற மற்றவர்கள் உள்ளே வந்தனர்.
அதற்குப் பிறகு மாறவர்மர் எதுவும் பேசவில்லை. எப்போதும் பேசவில்லை. அவர் கூறியதைப் போல் இறைவன் அருள் கிடைக்காததால் மறு நாள் அவர்கள் சந்திக்க முடியவில்லை. காலனின் பின் தொடர்ந்தார் மதுரைக் காவலர்.
====
மாறவர்மன் குலசேகரப் பாண்டியனுக்குப் பிறகு சுந்தர பாண்டியனுக்கும், வீர பாண்டியனுக்கும் வாரிசுரிமைப் போர் ஏற்பட்டதை அனைத்து வரலாற்றாசிரியர்களும் ஒப்புக் கொண்டுள்ளனர். இதற்கு சுந்தர பாண்டியனே காரணம் என்றும் தெரிவித்துள்ளனர். இவ்வாறு முடிவெடுக்க என்ன ஆதாரம் இருந்தது என்பது தெரியவில்லை. ஆயினும் முதல் மகன் என்ற முறையில் வீர பாண்டியனுக்கு அதிக உரிமை இருக்கலாம் என்ற எண்ணத்தில் அனைவரும் அவன் சார்பாக கருத்துத் தெரிவித்துள்ளார்கள்.
இந்த வாரிசுரிமைப் போரே, தமிழகத்தின் இறுதி தமிழ்ப் பேரரசின் முடிவுக்குக் காரணமாகவும் அமைந்தது.
====
அனைவர்க்கும் ஒரு நீதியென்றால் அரசர்க்கு ஒரு நீதி என்பது மரபு. அதன்படி மாறவர்மர் மறைந்த துக்கம் நீங்குமுன்னமே அடுத்த அரசர் யார் என்பதைத் தெளிவுபடுத்த அமைச்சர்களும் அதிகாரிகளும் கூடியிருந்தனர். பிரதான அமைச்சரே பேச்சைத் துவக்கினார்.
"மேன்மை தங்கிய மாறவர்மர் மறைந்து சில தினங்களுக்குள்ளாகவே நாம் இவ்வாறு கூட வேண்டிய நிலை மிகவும் துர்ப்பாக்கியவசமானது. மன்னர் தனக்குப் பின் ஆட்சிசெய்யவேண்டியவரைத் தெரிவு செய்து பட்டத்திளவரசாக அறிவிப்பது மரபு. ஆயினும் மாறவர்மர் அவ்வாறு செய்யவியலாமற் போனதன் காரணம் நமக்கெல்லாம் தெரிந்ததே. இன்றைய அரசியல் சூழலில் பாண்டிய நாடு வலுவுடனிருந்தாலும், எதிரிகளின் பலமும் அதற்குக் குறைவில்லாமல் இருக்கிறது. ஜடாவர்மசுந்தர பாண்டியரால் விரிவு படுத்தப்பட்டு மாறவர்ம குலசேகரரால் பரிபாலனம் செய்யப்பட்டு வந்த இந்தப் பேரரசின் பெரும்பொறுப்பை ஏற்கவேண்டியது யார் என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டியதே நம் கடமை. இனி நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் கருத்துக்களைக் கூறலாம்"
இவ்விதமாக ப்ரதானி கூறியவுடன், அனைவரும் சுந்தர பாண்டியனே பட்டத்திற்குறியவன் என்று கூறினர். இது விக்ரமனையும், வீர பாண்டியனையும் வியப்பிலாழ்த்தியது. ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். கண்கள் பேசின. விக்ரமனின் செய்தியை முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டான் வீர பாண்டியன். இளவழுதியால் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை.
"விக்ரம பாண்டியரே உங்கள் கருத்து என்ன?"
"அய்யா, நீங்கள் அனைவரும் சுந்தரனே அடுத்த அரசன் என்று முடிவெடுத்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது. இதில் என் கருத்து என்ன இருக்கிறது. மறைந்த மன்னரின் கருத்து ஒன்று உண்டு. ஆனால் இன்றைய நிலையில் அது பொருள் தராது. ஆகவே உங்கள் விருப்பப்படியே செய்யுங்கள். நாங்கள் வருகிறோம். வா வீர பாண்டியா" என்று வேகமாக வெளியேறினான் விக்ரம பாண்டியன்.
அனைவரையும் ஒரு முறை நோக்கிய வீர பாண்டியன் சுந்தரபாண்டியனை தீர்க்கமாகப் பார்த்தான். அவன் பார்வையின் தீக்ஷண்யம் சுந்தரனைத் தலை குனியச் செய்தது. ஒரு முடிவுடன் கிளம்பினான் வீர பாண்டியன். உடன் புறப்பட்டான் இளவழுதி. அங்கே துவங்கியது ஒரு வரலாற்றுத் திருப்பம்.
(தொடரும்)
பாண்டியர் அரண்மனையின் மாறவர்மர் குலசேகரப் பாண்டியரின் அறையில் குழுமியிருந்தோரின் முகத்தில் தேங்கி நின்ற கவலை, அந்தச் சூழலைத் தெள்ளென எடுத்தியம்பியது. நன்றாகத் தேறி வந்த மாறவர்மரின் உடல் நிலை சட்டென மாறுமென்றோ, அவர் நிலை இவ்வளவு கவலைக்கிடமாகுமென்றோ யாரும் எதிர்ப்பார்க்க வில்லைதான். வாடிய பயிரைப் போலிருந்தாலும் நினைவு தப்பவில்லை. கண்ணை மூடியே கிடந்தாலும் விழிகளின் அசைவுகள் நன்றாகத் தெரிந்தன.
மாறவர்மரின் பட்டத்தரசியார் (சுந்தர பாண்டியனின் தாய்), சுந்தர பாண்டியன், வீர பாண்டியன், அவர்களின் மாமா விக்ரம பாண்டியன், இளவழுதி, கயல்விழி, முதன்மை அமைச்சர்கள், தளபதிகள் ஆகியோருடன் மருத்துவர்களும் அங்கே இருந்தனர்.
சிறிது நேரத்திற்குப்பின் கண் விழித்த மாறவர்மர், மூவரைத் தவிர அனைவரையும் வெளியேறப் பணித்தார். அனைவரும் வேறு வழியின்றி வெளியேற அந்த அறையில் இருந்தது மாறவர்மர், விக்ரம பாண்டியன், வீர பாண்டியன், சுந்தர பாண்டியன். யாரும் பேசாமல் போகவே மாறவர்மரே, தீனமான குரலில் பேசினார்,
"சில மாதங்களுக்கு முன் நாம் இதே அறையில் சந்தித்தோம். இவ்வளவு விரைவில் மீண்டும் இங்கே சந்திப்போம் என்று நான் எண்ணவில்லை. தற்போதைய என் உடல் நிலையில் இன்னும் எவ்வளவு நாழிகை என்பது தெரியவில்லை." இடையே விக்ரமபாண்டியர் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தபோது, "வேண்டாம் விக்ரமா, என்னைப் பேச விடு. நான் சொல்ல வந்ததை முழுமையாகச் சொல்லிவிடுகிறேன்."
"எவ்வளவு முறை சொன்னாலும் சலிக்காதது, எத்துணை முறை கேட்டாலும் தெவிட்டாதது இந்தத் தொல் பழங்குடியான பாண்டிய வமிசத்தின் வரலாறு. சங்க காலம் முதல் எவ்வளவோ இடர்ப்பாடுகள் வந்தாலும், இம்மதுரையையும், தமிழையும் எப்போதும் காத்துவந்தவர்கள் நாம். இடையிடையே சூரியனை மேகங்கள் மறைப்பது போல் நம் குலம் தாழ்ந்து கிடந்தது. தாழ்ந்தோமே தவிர வீழ்ந்து விடவில்லை. இதோ மீண்டும் ஒரு பாண்டியப் பேரரசு தமிழகத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. இதற்கான முயற்சிகள் எவ்வளவு என்று உங்களுக்குச் சொல்லித்தெரிய வேண்டியதில்லை"
"அப்படிப்பட்ட நிலையில் இந்தப் பேரரசு இருக்கும் போது பெரும் வினாவாக எழுந்துள்ளது வாரிசுரிமைப் போராட்டம். இவ்வளவு நாள் தள்ளிப் போய்விட்டது. கடைசியாக இப்போது, எனக்குப் பின் யார் என்பதை நான் முடிவு செய்தாக வேண்டிய சூழலில் இருக்கிறேன். சுந்தரனும், வீரனும் என் பேச்சைத் தட்டமாட்டார்கள் என்று நீ கூறினாய். ஆனால் இவர்கள் நடத்தையில் எவ்வித முன்னேற்றமும் தெரியவில்லை. ஆகவே இன்று ஒரு முடிவுடன் தான் உங்களைப் பேச அழைத்திருக்கிறேன்" என்று சற்று நிதானித்தார்.
ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் ஓராயிரம் எண்ணங்கள். ஆயினும் யாரும் எதையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. அவரது அடுத்த சொல்லுக்காகக் காத்துக் கிடந்தனர்.
"விக்ரமா. என் இறுதியான முடிவு இதுதான். பட்டத்திற்கு அடுத்து வர வேண்டியது வீர பாண்டியன்தான். அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய். சுந்தரா, உன் அண்ணனுக்கு உதவுவதுதான் உன் முதல் கடமை என்பதை நினைவில் கொள். உனக்குத் தேவையான அதிகாரங்களை அவன் தருவான். அந்த நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு. ஆனால் தவறான முடிவு செய்து பாண்டியப் பழங்குடிக்கு ஆபத்தை விளைவித்துவிடாதே. இதை என் ஆணையாகக் கொள்ளலாம். அல்லது வேண்டுகோளாகவும் ஏற்கலாம். சரி இப்போது செல்லுங்கள். இறைவன் அருள் இருந்தால் நாளை சந்திப்போம்." என்றவர் அவர்களது பதிலுக்குக் காத்திராமல் அருகிலிருந்த மணியை அடித்து ஓசை எழுப்பினார். அவ்வோசை கேட்டதும் வெளியே சென்ற மற்றவர்கள் உள்ளே வந்தனர்.
அதற்குப் பிறகு மாறவர்மர் எதுவும் பேசவில்லை. எப்போதும் பேசவில்லை. அவர் கூறியதைப் போல் இறைவன் அருள் கிடைக்காததால் மறு நாள் அவர்கள் சந்திக்க முடியவில்லை. காலனின் பின் தொடர்ந்தார் மதுரைக் காவலர்.
====
மாறவர்மன் குலசேகரப் பாண்டியனுக்குப் பிறகு சுந்தர பாண்டியனுக்கும், வீர பாண்டியனுக்கும் வாரிசுரிமைப் போர் ஏற்பட்டதை அனைத்து வரலாற்றாசிரியர்களும் ஒப்புக் கொண்டுள்ளனர். இதற்கு சுந்தர பாண்டியனே காரணம் என்றும் தெரிவித்துள்ளனர். இவ்வாறு முடிவெடுக்க என்ன ஆதாரம் இருந்தது என்பது தெரியவில்லை. ஆயினும் முதல் மகன் என்ற முறையில் வீர பாண்டியனுக்கு அதிக உரிமை இருக்கலாம் என்ற எண்ணத்தில் அனைவரும் அவன் சார்பாக கருத்துத் தெரிவித்துள்ளார்கள்.
இந்த வாரிசுரிமைப் போரே, தமிழகத்தின் இறுதி தமிழ்ப் பேரரசின் முடிவுக்குக் காரணமாகவும் அமைந்தது.
====
அனைவர்க்கும் ஒரு நீதியென்றால் அரசர்க்கு ஒரு நீதி என்பது மரபு. அதன்படி மாறவர்மர் மறைந்த துக்கம் நீங்குமுன்னமே அடுத்த அரசர் யார் என்பதைத் தெளிவுபடுத்த அமைச்சர்களும் அதிகாரிகளும் கூடியிருந்தனர். பிரதான அமைச்சரே பேச்சைத் துவக்கினார்.
"மேன்மை தங்கிய மாறவர்மர் மறைந்து சில தினங்களுக்குள்ளாகவே நாம் இவ்வாறு கூட வேண்டிய நிலை மிகவும் துர்ப்பாக்கியவசமானது. மன்னர் தனக்குப் பின் ஆட்சிசெய்யவேண்டியவரைத் தெரிவு செய்து பட்டத்திளவரசாக அறிவிப்பது மரபு. ஆயினும் மாறவர்மர் அவ்வாறு செய்யவியலாமற் போனதன் காரணம் நமக்கெல்லாம் தெரிந்ததே. இன்றைய அரசியல் சூழலில் பாண்டிய நாடு வலுவுடனிருந்தாலும், எதிரிகளின் பலமும் அதற்குக் குறைவில்லாமல் இருக்கிறது. ஜடாவர்மசுந்தர பாண்டியரால் விரிவு படுத்தப்பட்டு மாறவர்ம குலசேகரரால் பரிபாலனம் செய்யப்பட்டு வந்த இந்தப் பேரரசின் பெரும்பொறுப்பை ஏற்கவேண்டியது யார் என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டியதே நம் கடமை. இனி நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் கருத்துக்களைக் கூறலாம்"
இவ்விதமாக ப்ரதானி கூறியவுடன், அனைவரும் சுந்தர பாண்டியனே பட்டத்திற்குறியவன் என்று கூறினர். இது விக்ரமனையும், வீர பாண்டியனையும் வியப்பிலாழ்த்தியது. ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். கண்கள் பேசின. விக்ரமனின் செய்தியை முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டான் வீர பாண்டியன். இளவழுதியால் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை.
"விக்ரம பாண்டியரே உங்கள் கருத்து என்ன?"
"அய்யா, நீங்கள் அனைவரும் சுந்தரனே அடுத்த அரசன் என்று முடிவெடுத்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது. இதில் என் கருத்து என்ன இருக்கிறது. மறைந்த மன்னரின் கருத்து ஒன்று உண்டு. ஆனால் இன்றைய நிலையில் அது பொருள் தராது. ஆகவே உங்கள் விருப்பப்படியே செய்யுங்கள். நாங்கள் வருகிறோம். வா வீர பாண்டியா" என்று வேகமாக வெளியேறினான் விக்ரம பாண்டியன்.
அனைவரையும் ஒரு முறை நோக்கிய வீர பாண்டியன் சுந்தரபாண்டியனை தீர்க்கமாகப் பார்த்தான். அவன் பார்வையின் தீக்ஷண்யம் சுந்தரனைத் தலை குனியச் செய்தது. ஒரு முடிவுடன் கிளம்பினான் வீர பாண்டியன். உடன் புறப்பட்டான் இளவழுதி. அங்கே துவங்கியது ஒரு வரலாற்றுத் திருப்பம்.
(தொடரும்)
Friday, February 13, 2009
மன சாட்சியும் அதன் ஒரே சாட்சியும்
உலகத்திலேயே.. ஏன்.. இந்த பிரபஞ்சத்திலேயே (நமக்குத் தெரிந்தவரை) உண்மை மட்டுமே பேசும் ஒரே சாட்சி அவரவர் மனசாட்சிதான். ஒரு சிக்கல் என்னவென்றால் இந்த மன சாட்சி பேசும் குரல் வெளியே கேட்காது. ஆகவே இந்த மனசாட்சிக்கு ஒரே சாட்சி நாம் தான். நாம் அந்த மனசாட்சியின் குரல் படி கேட்டு நடந்து கொண்டால் உண்மை மட்டுமல்லவா பேசிக் கொண்டிருப்போம். அப்படி நிகழ்ந்துவிட்டால் இந்த உலகமே அழிந்துவிடுமே!!!. இந்த உலகத்தைக் காக்கும் உயரிய எண்ணத்தில்தான் மனிதர்கள் மனசாட்சியின் குரலை புறந்தள்ளிவிட்டு தாங்கள் நினைப்பதை பேசுகிறார்கள்.
சரி.. விஷயத்திற்கு வருகிறேன்... (இனிமேல்தானா என்று நீங்கள் கேட்க மாட்டீர்கள். ஏனென்றால் என்னைப் பற்றிதான் உங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்திருக்குமே!). என் மன சாட்சிக்கும் அதன் ஒரே சாட்சியான எனக்கும் நடந்த உரையாடலை அப்படியே தருகிறேன்.
மனசாட்சி: இன்னைக்கு என்ன கிழமை?
நான்: ஏன். இது கூட தெரியாம இவ்வளவு நாளா என்னோட வளந்திருக்க. ஹையோ. ஹையோ. இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமை.
ம.சா.: நேத்து?
நான்: இன்னைக்கு வெள்ளின்னா நேத்து வியாழன் தான்.
ம.சா.: இரு மவனே. ரொம்ப துள்ளாத. முந்தா நேத்து.
நான்: ஹெ.. ஹெ.. புதன் கெழம. சரி நெக்ஸ்ட் கொஸ்டின்.
ம.சா: தெளிவாத்தான் இருக்கே. ஒவ்வொரு புதனும் என்னா பண்ணுவ?
நான்: வழக்கம் போலதான் இருப்பேன். இதுல என்ன கேள்வி (அவ்வ்வ்வ் மாட்டிக்கிட்டோம்டா)
ம.சா: இந்தவாரம் என்னாச்சு.
நான்: எதுக்கு?
ம.சா: இந்த வடிவேலு வேலையெல்லாம் ஆவாது மவனே. சொல்லு என்னாச்சு.
நான்: அது வந்து.. ஆமாம். மிஸ் ஆகிருச்சு.
ம.சா: அதான் தெரியுதே. புதன் விட்டா வியாழனாவது வருமே. ஏன் மிஸ் ஆச்சு.
நான்: ஆணிபுடுங்கவே நேரம் பத்தல.
ம.சா:அது எப்பவும் இருக்குறதுதானே. இப்ப என்ன புதுசா/
நான்:பெரிய பெரிய ஆணியெல்லாம் புடுங்க சொல்லிட்டாங்க. அதான்.
ம.சா: சரி ஜனங்களுக்கு என்ன சொல்லப்போற
நான்: இதான் சொல்லணும்.
ம.சா: பாத்து. இன்னொரு தடவ விட்டேன்னு வெச்சிக்க சரக்கு தீந்துருச்சு போலன்னு ஆயிரும். ஆமா.
நான்: சேச்சே.. அப்படில்லாம் ஆகாது. நம்மாளுங்களப் பத்தி எனக்குத் தெரியாதா?
ம.சா: இப்ப என்ன பண்ணப் போற.
நான்: வழக்கம் போல இதையும் ஒரு பதிவா போட்டு ஒப்பேத்திற வேண்டியதுதான்.
ம.சா: அடங்க மாட்டியா நீ. வேற ஏதாவது இடைக்கால நிவாரணம்.
நான்: ஒரு சர்தார்ஜி ஜோக் சொல்ல வேண்டியதுதான்.
ம.சா: சிம்ரனைப் பத்திதான் சொல்லிட்டியே.
நான்: அது வேற. இது வேற.
ம.சா: சரி. இன்னொரு முறை இது மாதிரி பண்ணாதே. வலையுலக அய்யாக்களே / அம்மாக்களே, இவருக்கு சமாளிப்புத் திலகம்னு ஒரு பட்டம் வேணும்னா கொடுத்துடுங்க. சும்மா உட்ராதீங்க.
நான்: ஓக்கே. ஓக்கே. தாங்க்ஸ்.
=====
இது தாங்க பேசினது. உண்மையாகவே மிக மிக அழுத்தும் பணிச்சுமையால் இந்த வாரம் 'சக்கர வியூகம்' எழுத முடியவில்லை. மன்னிச்சுக்குங்க. இடைக்கால நிவாரணமாக இந்த கதை.
=====
பண்டாசிங் அப்படிங்கறவர் எப்படியோ கஷடப்பட்டு கரீம்பாயோட கள்ளத்தோணி மூலமா நியூ யார்க் போயிடறார். அவருக்கு பஞ்சாபிதான் தெரியும். இங்கிலீஷ் ல யெஸ் நோ அப்படி இப்படின்னு ஒண்ணு ரெண்டு தெரியும். அங்க போய் எப்படியோ ஓடி ஒளிஞ்சு ஊருக்குள்ள போய் அப்பாடின்னு ஒக்காந்துக்குறார்.
அப்ப அந்த பக்கமா வர்ற நம்ம பழமைபேசியார் 'ஆர் யூ ரிலாக்சிங்க்?' அப்படின்னு கேக்குறார்.
அதுக்கு பண்டாசிங் ' நோ நோ. ஐ ஆம் பண்டா சிங்" அப்படின்றார்.
பழமை பேசி "அடங்கொண்ணியா.. !@#$%^&*()" ந்னு சொல்லிட்டு போயிடறார்.
அடுத்து ஆன்மீகச் செம்மல் கேயாரெஸ் வருகிறார். அவரும். 'ஆர் யூ ரிலாக்சிங்க்?' அப்படின்னு கேக்குறார்.
பண்டாசிங்கும் சளைக்காம ' நோ நோ. ஐ ஆம் பண்டா சிங்" அப்படின்றார்.
ஆன்மீகச்செம்மலுக்கு அளவிடமுடியாத கோபம். அவரும் "!@#$%^&*()" அப்படின்னுட்டு போயிடறார்.
அடுத்ததா வர்றார் குடுகுடுப்பையார். அவரும். 'ஆர் யூ ரிலாக்சிங்க்?' அப்படின்னு கேக்குறார்.
பண்டாசிங்கும் சளைக்காம ' நோ நோ. ஐ ஆம் பண்டா சிங்" அப்படின்றார்.
பழமைபேசி, கேயாரெஸ் சொன்னதையே ரிப்பீட்டுறார் குடுகுடுப்பையார். பண்டாசிங்குக்கு ஒரே குழப்பம். அடப்பாவி. எவனோ ரிலாக்சிங்குன்னுட்டு ஒருத்தன் நம்மள மாதிரியே இருப்பான் போல. இவங்கல்லாம் அவனுக்கு கடன் கொடுத்திருப்பாங்க போல. அதான் நம்மள தொறத்தறாங்க. இங்கேருந்து ஓடிருவோம்னு கெளம்பிட்டான்.
வழியில இன்னொரு சிங்கு உக்காந்திருக்கார். அவர் நல்லா படிச்சிருப்பார் போல. அவரைப் பாத்தவுடனே பண்டாசிங்க்,"ஆர் யு ரிலாக்சிங்" அப்படின்னு கேக்குறான்.
அந்த சிங்கும் "யெஸ்" அப்படின்றார்.
உடனே பண்டா சிங்க் "யோவ். உன்னைத் தேடித்தான்யா மூணு பேர் எங்கிட்ட வந்தாய்ங்க. அவங்களுக்கு பதில் சொல்லி என்னால முடியல. நீ இங்க உக்காந்திருக்கன்னு அவங்களுக்கு சொல்லக்கூடாது" அப்படின்றான்.
அதுக்கு அந்த சிங், நம்ம பதிவர்கள் சொன்னதையே ரிப்பீட்டிட்டு போயிடறார். அவ்வளவுதாங்க.
சரி.. விஷயத்திற்கு வருகிறேன்... (இனிமேல்தானா என்று நீங்கள் கேட்க மாட்டீர்கள். ஏனென்றால் என்னைப் பற்றிதான் உங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்திருக்குமே!). என் மன சாட்சிக்கும் அதன் ஒரே சாட்சியான எனக்கும் நடந்த உரையாடலை அப்படியே தருகிறேன்.
மனசாட்சி: இன்னைக்கு என்ன கிழமை?
நான்: ஏன். இது கூட தெரியாம இவ்வளவு நாளா என்னோட வளந்திருக்க. ஹையோ. ஹையோ. இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமை.
ம.சா.: நேத்து?
நான்: இன்னைக்கு வெள்ளின்னா நேத்து வியாழன் தான்.
ம.சா.: இரு மவனே. ரொம்ப துள்ளாத. முந்தா நேத்து.
நான்: ஹெ.. ஹெ.. புதன் கெழம. சரி நெக்ஸ்ட் கொஸ்டின்.
ம.சா: தெளிவாத்தான் இருக்கே. ஒவ்வொரு புதனும் என்னா பண்ணுவ?
நான்: வழக்கம் போலதான் இருப்பேன். இதுல என்ன கேள்வி (அவ்வ்வ்வ் மாட்டிக்கிட்டோம்டா)
ம.சா: இந்தவாரம் என்னாச்சு.
நான்: எதுக்கு?
ம.சா: இந்த வடிவேலு வேலையெல்லாம் ஆவாது மவனே. சொல்லு என்னாச்சு.
நான்: அது வந்து.. ஆமாம். மிஸ் ஆகிருச்சு.
ம.சா: அதான் தெரியுதே. புதன் விட்டா வியாழனாவது வருமே. ஏன் மிஸ் ஆச்சு.
நான்: ஆணிபுடுங்கவே நேரம் பத்தல.
ம.சா:அது எப்பவும் இருக்குறதுதானே. இப்ப என்ன புதுசா/
நான்:பெரிய பெரிய ஆணியெல்லாம் புடுங்க சொல்லிட்டாங்க. அதான்.
ம.சா: சரி ஜனங்களுக்கு என்ன சொல்லப்போற
நான்: இதான் சொல்லணும்.
ம.சா: பாத்து. இன்னொரு தடவ விட்டேன்னு வெச்சிக்க சரக்கு தீந்துருச்சு போலன்னு ஆயிரும். ஆமா.
நான்: சேச்சே.. அப்படில்லாம் ஆகாது. நம்மாளுங்களப் பத்தி எனக்குத் தெரியாதா?
ம.சா: இப்ப என்ன பண்ணப் போற.
நான்: வழக்கம் போல இதையும் ஒரு பதிவா போட்டு ஒப்பேத்திற வேண்டியதுதான்.
ம.சா: அடங்க மாட்டியா நீ. வேற ஏதாவது இடைக்கால நிவாரணம்.
நான்: ஒரு சர்தார்ஜி ஜோக் சொல்ல வேண்டியதுதான்.
ம.சா: சிம்ரனைப் பத்திதான் சொல்லிட்டியே.
நான்: அது வேற. இது வேற.
ம.சா: சரி. இன்னொரு முறை இது மாதிரி பண்ணாதே. வலையுலக அய்யாக்களே / அம்மாக்களே, இவருக்கு சமாளிப்புத் திலகம்னு ஒரு பட்டம் வேணும்னா கொடுத்துடுங்க. சும்மா உட்ராதீங்க.
நான்: ஓக்கே. ஓக்கே. தாங்க்ஸ்.
=====
இது தாங்க பேசினது. உண்மையாகவே மிக மிக அழுத்தும் பணிச்சுமையால் இந்த வாரம் 'சக்கர வியூகம்' எழுத முடியவில்லை. மன்னிச்சுக்குங்க. இடைக்கால நிவாரணமாக இந்த கதை.
=====
பண்டாசிங் அப்படிங்கறவர் எப்படியோ கஷடப்பட்டு கரீம்பாயோட கள்ளத்தோணி மூலமா நியூ யார்க் போயிடறார். அவருக்கு பஞ்சாபிதான் தெரியும். இங்கிலீஷ் ல யெஸ் நோ அப்படி இப்படின்னு ஒண்ணு ரெண்டு தெரியும். அங்க போய் எப்படியோ ஓடி ஒளிஞ்சு ஊருக்குள்ள போய் அப்பாடின்னு ஒக்காந்துக்குறார்.
அப்ப அந்த பக்கமா வர்ற நம்ம பழமைபேசியார் 'ஆர் யூ ரிலாக்சிங்க்?' அப்படின்னு கேக்குறார்.
அதுக்கு பண்டாசிங் ' நோ நோ. ஐ ஆம் பண்டா சிங்" அப்படின்றார்.
பழமை பேசி "அடங்கொண்ணியா.. !@#$%^&*()" ந்னு சொல்லிட்டு போயிடறார்.
அடுத்து ஆன்மீகச் செம்மல் கேயாரெஸ் வருகிறார். அவரும். 'ஆர் யூ ரிலாக்சிங்க்?' அப்படின்னு கேக்குறார்.
பண்டாசிங்கும் சளைக்காம ' நோ நோ. ஐ ஆம் பண்டா சிங்" அப்படின்றார்.
ஆன்மீகச்செம்மலுக்கு அளவிடமுடியாத கோபம். அவரும் "!@#$%^&*()" அப்படின்னுட்டு போயிடறார்.
அடுத்ததா வர்றார் குடுகுடுப்பையார். அவரும். 'ஆர் யூ ரிலாக்சிங்க்?' அப்படின்னு கேக்குறார்.
பண்டாசிங்கும் சளைக்காம ' நோ நோ. ஐ ஆம் பண்டா சிங்" அப்படின்றார்.
பழமைபேசி, கேயாரெஸ் சொன்னதையே ரிப்பீட்டுறார் குடுகுடுப்பையார். பண்டாசிங்குக்கு ஒரே குழப்பம். அடப்பாவி. எவனோ ரிலாக்சிங்குன்னுட்டு ஒருத்தன் நம்மள மாதிரியே இருப்பான் போல. இவங்கல்லாம் அவனுக்கு கடன் கொடுத்திருப்பாங்க போல. அதான் நம்மள தொறத்தறாங்க. இங்கேருந்து ஓடிருவோம்னு கெளம்பிட்டான்.
வழியில இன்னொரு சிங்கு உக்காந்திருக்கார். அவர் நல்லா படிச்சிருப்பார் போல. அவரைப் பாத்தவுடனே பண்டாசிங்க்,"ஆர் யு ரிலாக்சிங்" அப்படின்னு கேக்குறான்.
அந்த சிங்கும் "யெஸ்" அப்படின்றார்.
உடனே பண்டா சிங்க் "யோவ். உன்னைத் தேடித்தான்யா மூணு பேர் எங்கிட்ட வந்தாய்ங்க. அவங்களுக்கு பதில் சொல்லி என்னால முடியல. நீ இங்க உக்காந்திருக்கன்னு அவங்களுக்கு சொல்லக்கூடாது" அப்படின்றான்.
அதுக்கு அந்த சிங், நம்ம பதிவர்கள் சொன்னதையே ரிப்பீட்டிட்டு போயிடறார். அவ்வளவுதாங்க.
Thursday, February 5, 2009
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர் . . . 17
அத்தியாயம் 17 - மதுரையில் காதல் வியூகம்
மீண்டும் மதுரை நம்மை அழைக்கிறது. சென்ற முறை சரியாக மதுரையை நம்மால் பார்க்க இயலவில்லை. இப்போது நல்ல வெளிச்சத்தில் பட்டப்பகலில் வந்திருக்கிறோமல்லவா? ஆஹா... பல்லவர்களின் தலை நகரம் காஞ்சி இடையில் தோன்றியது. சேரர்களின் தலை நகரங்கள் வஞ்சியிலிருந்து திருவனந்தபுரம் வரை மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. சோழர்களோ உறையூர் முதல் கங்கை கொண்ட சோழபுரம் வரை தங்கள் தலை நகரை மாற்றிக் கொண்டே இருந்தனர். ஆனால் என்றும் மாறாத தலை நகர் மதுரை மட்டும் தானே!
எவ்வளவுதான் மதுராந்தகன் என்றும் மதுராந்தகி என்றும் சோழர்கள் மாற்றி மாற்றி பெயர்களை வைத்துக் கொண்டாலும் அவர்களால் மதுரையை அழித்துவிடமுடியவில்லையே. நீறு பூத்த நெருப்பாக இருந்த பாண்டியர்கள் ஜடாவர்ம சுந்தர பாண்டியர் காலத்தில் அக்கினிக்குழம்பாகப் புறப்பட்டு சோழர்களை அழித்ததையும் ஹொய்சளர்களை விரட்டியதையும் சேரர்களை ஒடுக்கியதையும் யார்தான் மறக்க முடியும்? அத்தகைய சிறப்புகளுக்கெல்லாம் மௌன சாட்சியாக விளங்கும் மதுரையும், மீனாட்சிசுந்தரேஸ்வரர் ஆலயமும், வைகையும் பேச முடிந்திட்டால் இவற்றின் கதைகளை நாளெல்லாம் சொல்லுமே..
இந்த மாநகர் இரு பெரும் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப் பட்டிருக்கிறது. கோட்டையும் அதை சார்ந்த நகரும் ஒரு பிரிவாகவும், ஏனைய சிறு கிராமங்களின் கூட்டம் ஒரு பிரிவாகவும் உள்ளது. தலைநகரங்களை ஆற்றுக்கருகில் அமைப்பது மரபு. ஆற்றுப் படுகைகள் நகருக்கான நீர் ஆதாரமாக மட்டுமின்றி அரண் போலவும் செயல்படுகின்றன. ஆகவே ஆற்றங்கரையோரம் அதுவும் ஆறுகள் வளைந்து குதிரைக் குளம்பைப் போல் அமையும் இடத்தில் தலை நகரை அமைத்தால் மூன்று பக்கமும் இயற்கை அரண் அமைந்து விடுகிறது. ஆனால் மதுரையும் வைகையும் அப்படியன்று. வைகை ஒரு நேர்க்கோடாக செல்கிறது. ஆகவே மற்ற நகரங்களைப் போல் மதுரைக்கு இயற்கை அரணில்லை. ஆயினும் என்ன, இயற்கைக் குறைபாடுள்ளவர்களுக்கு வேறு வகையில் தற்காப்பு அமைந்து விடுகிறதல்லவா? அதைப் போன்றே மதுரை மண்ணின் மைந்தர்களுக்கு போராடும் குணமும், தோல்வியைக் கண்டு துவளாத மனமும் இயற்கையாக அமைந்துவிட்டன. இதுவே பிற்காலப் பாண்டியர்களின் வளர்ச்சிக்குக் காரணம் என கூறலாம். மிகப் பழமையான நகராதலால் திட்டமிட்ட வளர்ச்சியைக் காண முடியாத நிலை இருந்தாலும் நகருக்குண்டான மிடுக்கை யாரும் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிட முடியாது.
அக்காலத்தில் பெரும் நகரங்களை இணைக்கும் வழிகள் மூன்று இருந்தன. அவை முறையே ராஜ பாட்டை, பொதுப்பாட்டை மற்றும் சகடப்பெருவழி என்பதாகும். ராஜபாட்டை சீருடனும் பாதுகாப்புடனும் விளங்கிவந்தன. அவற்றில் பெரும்பாலும் அரச குடும்பத்தினர், அமைச்சர்கள், அதிகாரிகள், படைத்தலைவர்கள், படைகள் பயணித்தன. பொதுமக்கள் இவற்றைப் பயன் படுத்தத் தடை விதிக்கப் பட்டிருந்தது. அவர்கள் பொதுப்பாட்டை என்னும் வழியில் செல்ல வேண்டும். அதில் மக்கள் நடந்தும், சிறு கூடு வண்டிகளில் சென்றும் பயணம் செய்தனர். அக்காலத்தில் வெளியூர்ப் பயணம் என்பது அவ்வளவு சவுகரியமானதன்று, ஆபத்தானதும் கூட. ஆகவே மக்கள் அவ்வளவாகப் பிரயாணப்பட மாட்டார்கள். சகடப் பெருவழியானது துறைமுக நகரங்களான கொற்கை, நாகை, புகார், மல்லை ஆகியவற்றிலிருந்து தலை நகரங்களுக்கும் மற்ற பெரு நகரங்களுக்கும் சென்றன. இவற்றில் பெரும் பொதி சுமந்த வண்டிகள் செல்லும். சகடம் என்றால் சக்கரம். ஆகவே பெரும் சக்கரங்களுடைய வண்டிகள் செல்வதால் இவை சகடப் பெருவழியாயிற்று. இவற்றைத் தவிர மற்ற ஊர்களை இணைப்பது ஒற்றையடிப்பாதைகளும், காட்டுப் பாதைகளும்தான்.
மதுரை தமிழகத்தின் இதயத்தில் இருந்ததால், ராஜபாட்டைகளும், பொதுப்பாட்டைகளும், சகடப்பெருவழிகளும் இங்கு சங்கமித்தன. இவை நகரை நேராகச் சென்று அடையாத வண்ணம் தொலைவிலேயே சாவடிகள் அமைத்து தடுக்கப் பட்டிருந்தன. ஒரு பாட்டைக்கும் மற்றொரு பாட்டைக்கும் இணைப்புப் பாட்டைகளும் அமைக்கப் பட்டிருந்தன.
=====
தில்லையிலிருந்து வந்த வீர பாண்டியன் தஞ்சை வழியாக வந்த ராஜ பாட்டையிலேயே பயணம் செய்து வந்ததால் விரைவில் மதுரை சேர்ந்தான். வழியில் அவனுக்கு மாற்று குதிரைகளும் கிடைத்தன. ஆகவே எங்கும் தங்கவில்லை. சக்கர வியூகத்தைப் பற்றி கயல்விழியிடம் சொல்ல வேண்டும் என்ற ஆவல் மிகுதியில் விரைந்தான் தன் மாமன் அரண்மனை நோக்கி.
கயல்விழியும் இவன் வருகைக்காகக் காத்திருந்தாள். அவனிடம் சொல்ல நிறைய தகவல்கள் இருந்தன. இடைப்பட்ட காலத்தில் மதுரை அவளுக்குப் பழகிவிட்டது. அழகர் மலை வரை தனியாகவே பயணம் செய்துவிட்டாள். மதுரையில் சாதாரண உடையில் திரிந்ததில் பலப்பல விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. முக்கியமாக மாலிக் கஃபூரின் மாயவலையின் முளைகள் மதுரையில் பலமாக அடிக்கப்பட்டு விட்டதை அவள் கவனிக்கத் தவறவில்லை.
=====
முதலில் அரண்மனையில் தந்தையின் நலனைத் தெரிந்து கொண்டு தன் மாளிகை நோக்கி சென்றான். பயணத்தில் ஏற்பட்ட அலுப்பைப் போக்க நன்றாக நீராடி, உணவுண்ட பின் ஒரு சிறு தூக்கம் அவனைத் தழுவியது. மாலையில் விழித்தவனின் சிந்தையில் கயல்விழி என்ன சொல்வாளோ என்ற எண்ணமே மேலோங்கியது. துரிதமாகக் கிளம்பினான் மாமன் மாளிகை நோக்கி, மயிலைத் தேடி.
மார்கழி மாதத்து மாலை நேரம் குளிர் மிகுந்திருந்தாலும் இதமாகவே இருந்தது. உத்தியான வனத்திலே உலாவந்து கொண்டிருந்தாள் கயல்விழியாள். அவளை நோக்கி வந்த வீர பாண்டியனை நோக்கியவள் ஒன்றும் சொல்லாமல் புன்முறுவல் பூத்தாள். மாலை நேரமும், உத்தியான வனமும் காதற்கடவுளுக்குகந்த நேரமாயிற்றே. இருவர் மனதிலும் அவன் அதிகமாகவே அம்பெய்தியிருந்தான். அதோடு சேர்ந்த புன்முறுவல் அவனை மொத்தாமாக சாய்த்துவிட்டது. காதல் வியூகம் அமைத்துவிட்டாள் கட்டிளங்குமரி. விருப்பத்தோடு கட்டுண்டான் வீர பாண்டியன்.
"வாருங்கள். ப்ரயாணமெல்லாம் சௌகரியம்தானே"
"அதிலென்ன குறையிருக்க முடியும். இருந்தாலும் அதைப் பெரிதாக நினைப்பதில்லை. ப்ரயாணமும் நன்றாக இருந்தது. சென்ற காரியமும் நன்றாக முடிந்தது. உன் அண்ணன் பிறகு வருவதாகக் கூறினான்"
"அவன் திருவெண்காட்டிற்குச் சென்றிருப்பான்"
"உனக்கெப்படித் தெரியும்"
"எங்கள் தந்தையின் உற்ற நண்பரொருவர் அங்கே வசிக்கிறார். அவர் வருவதும் நாங்கள் அவர் இல்லத்திற்குச் செல்வதும் எப்போதும் நடக்கும். மேலும் தில்லை சென்றால் திருவெண்காடு செல்லாமல் திரும்பமாட்டார் என் தந்தை. அதைத்தான் என் தந்தை இளவழுதிக்கும் சொல்லியிருப்பார். சரி சக்கரவியூகத்தைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டீர்களா?"
"அதைப் பற்றி சொல்லத்தானே ஓடி வந்தேன். அதை விளக்க வேண்டுமென்றால் இங்கே பேசுவது முறையல்ல. மேலும் இந்த சமயத்தில் போரைப் பற்றி பேச வேண்டாமென எண்ணுகிறேன்"
"வேறென்ன செய்வதாக உத்தேசம். திருப்பாவையைப் பற்றியும் திருவெம்பாவையைப் பற்றியும் விவாதிப்போமா?"
"அதற்கு அதிகாலை உகந்தது. இப்போது விவாதிக்க வேண்டியது இந்தப் பாவையைப் பற்றி" என்று அவளைச் சுட்டியவன் "ஆனால் இதற்கு நேரம் காலம் தேவையில்லை" என்று அவள் கரங்களைப் பற்றினான்.
சில்லென்ற காற்று, ரம்மியமான மாலை நேரம், சில நாட்களே பிரிந்திருந்தாலும் நீண்ட நாள் பிரிந்திருந்தது போன்ற நினைப்பு அவர்களின் வியூகத்தை வலுப்படுத்தின. வியூகம் வலுத்தது. மங்கை வலுவிழந்தாள். ஆனால் வெற்றி யாருக்கும் கிட்டவில்லை.
(தொடரும்)
மீண்டும் மதுரை நம்மை அழைக்கிறது. சென்ற முறை சரியாக மதுரையை நம்மால் பார்க்க இயலவில்லை. இப்போது நல்ல வெளிச்சத்தில் பட்டப்பகலில் வந்திருக்கிறோமல்லவா? ஆஹா... பல்லவர்களின் தலை நகரம் காஞ்சி இடையில் தோன்றியது. சேரர்களின் தலை நகரங்கள் வஞ்சியிலிருந்து திருவனந்தபுரம் வரை மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. சோழர்களோ உறையூர் முதல் கங்கை கொண்ட சோழபுரம் வரை தங்கள் தலை நகரை மாற்றிக் கொண்டே இருந்தனர். ஆனால் என்றும் மாறாத தலை நகர் மதுரை மட்டும் தானே!
எவ்வளவுதான் மதுராந்தகன் என்றும் மதுராந்தகி என்றும் சோழர்கள் மாற்றி மாற்றி பெயர்களை வைத்துக் கொண்டாலும் அவர்களால் மதுரையை அழித்துவிடமுடியவில்லையே. நீறு பூத்த நெருப்பாக இருந்த பாண்டியர்கள் ஜடாவர்ம சுந்தர பாண்டியர் காலத்தில் அக்கினிக்குழம்பாகப் புறப்பட்டு சோழர்களை அழித்ததையும் ஹொய்சளர்களை விரட்டியதையும் சேரர்களை ஒடுக்கியதையும் யார்தான் மறக்க முடியும்? அத்தகைய சிறப்புகளுக்கெல்லாம் மௌன சாட்சியாக விளங்கும் மதுரையும், மீனாட்சிசுந்தரேஸ்வரர் ஆலயமும், வைகையும் பேச முடிந்திட்டால் இவற்றின் கதைகளை நாளெல்லாம் சொல்லுமே..
இந்த மாநகர் இரு பெரும் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப் பட்டிருக்கிறது. கோட்டையும் அதை சார்ந்த நகரும் ஒரு பிரிவாகவும், ஏனைய சிறு கிராமங்களின் கூட்டம் ஒரு பிரிவாகவும் உள்ளது. தலைநகரங்களை ஆற்றுக்கருகில் அமைப்பது மரபு. ஆற்றுப் படுகைகள் நகருக்கான நீர் ஆதாரமாக மட்டுமின்றி அரண் போலவும் செயல்படுகின்றன. ஆகவே ஆற்றங்கரையோரம் அதுவும் ஆறுகள் வளைந்து குதிரைக் குளம்பைப் போல் அமையும் இடத்தில் தலை நகரை அமைத்தால் மூன்று பக்கமும் இயற்கை அரண் அமைந்து விடுகிறது. ஆனால் மதுரையும் வைகையும் அப்படியன்று. வைகை ஒரு நேர்க்கோடாக செல்கிறது. ஆகவே மற்ற நகரங்களைப் போல் மதுரைக்கு இயற்கை அரணில்லை. ஆயினும் என்ன, இயற்கைக் குறைபாடுள்ளவர்களுக்கு வேறு வகையில் தற்காப்பு அமைந்து விடுகிறதல்லவா? அதைப் போன்றே மதுரை மண்ணின் மைந்தர்களுக்கு போராடும் குணமும், தோல்வியைக் கண்டு துவளாத மனமும் இயற்கையாக அமைந்துவிட்டன. இதுவே பிற்காலப் பாண்டியர்களின் வளர்ச்சிக்குக் காரணம் என கூறலாம். மிகப் பழமையான நகராதலால் திட்டமிட்ட வளர்ச்சியைக் காண முடியாத நிலை இருந்தாலும் நகருக்குண்டான மிடுக்கை யாரும் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிட முடியாது.
அக்காலத்தில் பெரும் நகரங்களை இணைக்கும் வழிகள் மூன்று இருந்தன. அவை முறையே ராஜ பாட்டை, பொதுப்பாட்டை மற்றும் சகடப்பெருவழி என்பதாகும். ராஜபாட்டை சீருடனும் பாதுகாப்புடனும் விளங்கிவந்தன. அவற்றில் பெரும்பாலும் அரச குடும்பத்தினர், அமைச்சர்கள், அதிகாரிகள், படைத்தலைவர்கள், படைகள் பயணித்தன. பொதுமக்கள் இவற்றைப் பயன் படுத்தத் தடை விதிக்கப் பட்டிருந்தது. அவர்கள் பொதுப்பாட்டை என்னும் வழியில் செல்ல வேண்டும். அதில் மக்கள் நடந்தும், சிறு கூடு வண்டிகளில் சென்றும் பயணம் செய்தனர். அக்காலத்தில் வெளியூர்ப் பயணம் என்பது அவ்வளவு சவுகரியமானதன்று, ஆபத்தானதும் கூட. ஆகவே மக்கள் அவ்வளவாகப் பிரயாணப்பட மாட்டார்கள். சகடப் பெருவழியானது துறைமுக நகரங்களான கொற்கை, நாகை, புகார், மல்லை ஆகியவற்றிலிருந்து தலை நகரங்களுக்கும் மற்ற பெரு நகரங்களுக்கும் சென்றன. இவற்றில் பெரும் பொதி சுமந்த வண்டிகள் செல்லும். சகடம் என்றால் சக்கரம். ஆகவே பெரும் சக்கரங்களுடைய வண்டிகள் செல்வதால் இவை சகடப் பெருவழியாயிற்று. இவற்றைத் தவிர மற்ற ஊர்களை இணைப்பது ஒற்றையடிப்பாதைகளும், காட்டுப் பாதைகளும்தான்.
மதுரை தமிழகத்தின் இதயத்தில் இருந்ததால், ராஜபாட்டைகளும், பொதுப்பாட்டைகளும், சகடப்பெருவழிகளும் இங்கு சங்கமித்தன. இவை நகரை நேராகச் சென்று அடையாத வண்ணம் தொலைவிலேயே சாவடிகள் அமைத்து தடுக்கப் பட்டிருந்தன. ஒரு பாட்டைக்கும் மற்றொரு பாட்டைக்கும் இணைப்புப் பாட்டைகளும் அமைக்கப் பட்டிருந்தன.
=====
தில்லையிலிருந்து வந்த வீர பாண்டியன் தஞ்சை வழியாக வந்த ராஜ பாட்டையிலேயே பயணம் செய்து வந்ததால் விரைவில் மதுரை சேர்ந்தான். வழியில் அவனுக்கு மாற்று குதிரைகளும் கிடைத்தன. ஆகவே எங்கும் தங்கவில்லை. சக்கர வியூகத்தைப் பற்றி கயல்விழியிடம் சொல்ல வேண்டும் என்ற ஆவல் மிகுதியில் விரைந்தான் தன் மாமன் அரண்மனை நோக்கி.
கயல்விழியும் இவன் வருகைக்காகக் காத்திருந்தாள். அவனிடம் சொல்ல நிறைய தகவல்கள் இருந்தன. இடைப்பட்ட காலத்தில் மதுரை அவளுக்குப் பழகிவிட்டது. அழகர் மலை வரை தனியாகவே பயணம் செய்துவிட்டாள். மதுரையில் சாதாரண உடையில் திரிந்ததில் பலப்பல விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. முக்கியமாக மாலிக் கஃபூரின் மாயவலையின் முளைகள் மதுரையில் பலமாக அடிக்கப்பட்டு விட்டதை அவள் கவனிக்கத் தவறவில்லை.
=====
முதலில் அரண்மனையில் தந்தையின் நலனைத் தெரிந்து கொண்டு தன் மாளிகை நோக்கி சென்றான். பயணத்தில் ஏற்பட்ட அலுப்பைப் போக்க நன்றாக நீராடி, உணவுண்ட பின் ஒரு சிறு தூக்கம் அவனைத் தழுவியது. மாலையில் விழித்தவனின் சிந்தையில் கயல்விழி என்ன சொல்வாளோ என்ற எண்ணமே மேலோங்கியது. துரிதமாகக் கிளம்பினான் மாமன் மாளிகை நோக்கி, மயிலைத் தேடி.
மார்கழி மாதத்து மாலை நேரம் குளிர் மிகுந்திருந்தாலும் இதமாகவே இருந்தது. உத்தியான வனத்திலே உலாவந்து கொண்டிருந்தாள் கயல்விழியாள். அவளை நோக்கி வந்த வீர பாண்டியனை நோக்கியவள் ஒன்றும் சொல்லாமல் புன்முறுவல் பூத்தாள். மாலை நேரமும், உத்தியான வனமும் காதற்கடவுளுக்குகந்த நேரமாயிற்றே. இருவர் மனதிலும் அவன் அதிகமாகவே அம்பெய்தியிருந்தான். அதோடு சேர்ந்த புன்முறுவல் அவனை மொத்தாமாக சாய்த்துவிட்டது. காதல் வியூகம் அமைத்துவிட்டாள் கட்டிளங்குமரி. விருப்பத்தோடு கட்டுண்டான் வீர பாண்டியன்.
"வாருங்கள். ப்ரயாணமெல்லாம் சௌகரியம்தானே"
"அதிலென்ன குறையிருக்க முடியும். இருந்தாலும் அதைப் பெரிதாக நினைப்பதில்லை. ப்ரயாணமும் நன்றாக இருந்தது. சென்ற காரியமும் நன்றாக முடிந்தது. உன் அண்ணன் பிறகு வருவதாகக் கூறினான்"
"அவன் திருவெண்காட்டிற்குச் சென்றிருப்பான்"
"உனக்கெப்படித் தெரியும்"
"எங்கள் தந்தையின் உற்ற நண்பரொருவர் அங்கே வசிக்கிறார். அவர் வருவதும் நாங்கள் அவர் இல்லத்திற்குச் செல்வதும் எப்போதும் நடக்கும். மேலும் தில்லை சென்றால் திருவெண்காடு செல்லாமல் திரும்பமாட்டார் என் தந்தை. அதைத்தான் என் தந்தை இளவழுதிக்கும் சொல்லியிருப்பார். சரி சக்கரவியூகத்தைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டீர்களா?"
"அதைப் பற்றி சொல்லத்தானே ஓடி வந்தேன். அதை விளக்க வேண்டுமென்றால் இங்கே பேசுவது முறையல்ல. மேலும் இந்த சமயத்தில் போரைப் பற்றி பேச வேண்டாமென எண்ணுகிறேன்"
"வேறென்ன செய்வதாக உத்தேசம். திருப்பாவையைப் பற்றியும் திருவெம்பாவையைப் பற்றியும் விவாதிப்போமா?"
"அதற்கு அதிகாலை உகந்தது. இப்போது விவாதிக்க வேண்டியது இந்தப் பாவையைப் பற்றி" என்று அவளைச் சுட்டியவன் "ஆனால் இதற்கு நேரம் காலம் தேவையில்லை" என்று அவள் கரங்களைப் பற்றினான்.
சில்லென்ற காற்று, ரம்மியமான மாலை நேரம், சில நாட்களே பிரிந்திருந்தாலும் நீண்ட நாள் பிரிந்திருந்தது போன்ற நினைப்பு அவர்களின் வியூகத்தை வலுப்படுத்தின. வியூகம் வலுத்தது. மங்கை வலுவிழந்தாள். ஆனால் வெற்றி யாருக்கும் கிட்டவில்லை.
(தொடரும்)
Wednesday, January 28, 2009
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர் . . . 16
அத்தியாயம் 16 - எது சக்கர வியூகம்?
சக்கர வியூகத்தின் அமைப்பு இதுதான்.
அமைப்பைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டவர்கள் வியூகத்தைப் ப்ரயோகிக்கும் முறையைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள ஆவலாயிருந்தார்கள். மாதவனும் தொடர்ந்தான்.
'நண்பர்களே, இப்போது வியூகத்தைப் ப்ரயோகிக்கும் முறையை கவனமாகக் கேளுங்கள். இது இரு வகைப் படும். ஒன்று அகண்ட சக்கர வியூகம். மற்றொன்று "த்விசக்கர" வியூகம்."
" முதலாவது அகண்ட சக்கரவியூகம், அதாவது பெரிய சக்கரம் போன்றது. எதிரி படை நடத்த ஆரம்பித்தவுடன், உள் ஆரம் ஒரு பக்கம் ஒதுங்கி எதிரியைச் சுற்றி வளைத்து மீண்டும் வெளி ஆரத்தோடு சேர வேண்டும். இப்படி செய்யும் போது எதிரியின் ஒரு பக்கத்தோடு மோத வேண்டியிருக்கும். இவ்வகை ப்ரயோகம், நாம் மேடான பகுதியிலும் எதிரி கீழான பகுதியிலும் அணிவகுத்து நிற்கும் போது செய்யப்படலாம்.
இவ்வாறு ஒரு பெரிய வட்டத்திற்குள் அதாவது சக்கரத்திற்குள் எதிரியின் படை சிக்கிக் கொள்ளும் போது அனைத்துத் திசைகளிலிருந்தும் தாக்கப்படுவான். எந்த இடத்தில் வியூகத்தை உடைக்கவேண்டும் என்று எதிரி நினைத்தாலும் அதற்கு அருகிலிருக்கும் படைகள் அதன் விலாவைத் தாக்கும் போது எதிரி செயலிழந்து விடுவான்.
இதில் ஒரு சிக்கல் என்னவென்றால் வியூகத்தை நடத்துவதுதான். எதிரியை சுற்றிக் கொண்டு வரும் வரை அவனை திசை திருப்ப வெளி ஆரத்திலிருந்து படைகள் தாக்க வேண்டும். அகண்ட சக்கரவியூகத்தின் ப்ரயோகம் கீழ்கண்டவாறு இருக்கும்."
"அடுத்தது , த்விசக்கர வியூகம். த்வி என்றால் இரண்டு. இரண்டு சக்கரங்களாக வியூகத்தை அமைப்பதுதான் த்வி சக்கர வியூகம். எதிரி மிகவும் வல்லவனாக இருந்து வலுவானவனாக இல்லாவிட்டால் இந்த வியூகம் மிகுந்த பயனைத் தரும்.
முதலில் எதிரியை நம் வட்டத்திற்குள் புகவிட்டு அவனைச் சுற்றி இரு ஆரங்களையும் இணைக்க வேண்டும். அப்போது எதிரியைச் சுற்றி இரு வளையங்கள் இருக்கும். உள் வளையத்தையும் வெளி வளையத்தையும் எதிரெதிர் திசையில் சுழல விட்டு எதிரியைத் தாக்க வேண்டும். ஒரே இடத்திலிருந்து இரு விதமான தாக்குதல்கள் எதிரியை நசுக்கி விடும். த்விசக்கர வியூகத்தின் ப்ரயோகம் கீழ்கண்டவாறு இருக்கும்."
"இவைதான் சக்கரவியூகமும் அவற்றின் ப்ரயோகங்களும். உங்களுக்கு ஏதாவது சந்தேகமிருப்பின் கேளுங்கள். அதை நீக்க முயல்கிறேன்" என்று நிறுத்தினான் மாதவன்.
மாதவன் சொல்லச் சொல்ல வல்லாளன், வீர பாண்டியன், கோப்பெருஞ்சிங்கன் ஆகியோரின் கண்கள் விரிவடைந்தன. அடடா இது முன்னமே தெரிந்திருந்தால் இப்போது ஒரு சாம்ராஜ்யத்தையே நிறுவியிருக்கலாமே என்று எண்ணினார்கள். அவர்களின் அகக் குறிப்பை முகம் தெள்ளத் தெளிவாக எடுத்தியம்பியது. இளவழுதியின் முகத்தில் மட்டும் குழப்ப ரேகைகள். மாதவனை நோக்கி ஏதோ கேட்க வாயெடுத்தவனை சைகையாலேயே அடக்கினான் மாதவன். அவன் குறிப்பை அறிந்து கொண்ட இளவழுதியும் அமைதியானான்.
வல்லாளன்தான் தன் எண்ணவோட்டத்தை அப்பட்டமாக இயம்பினான், "அய்யா, இத்தகையதொரு வியூகம் மட்டும் முதலிலேயே தெரிந்திருந்தால், இந்த தேசத்தையே வென்றிருப்பேனே." என்றான் உணர்ச்சி பொங்க.
'மிக பயங்கரமான வியூகம். எதிரிக்கு அழிவு நிச்சயம்' இது கோப்பெருஞ்சிங்கன்.
"இதை ப்ரயோகித்தவர்களைப் பற்றி ஏதாவது தெரியுமா?" வினவினான் வீரபாண்டியன்.
'அமைதி கொள் வல்லாளா, அதற்குத்தான் இந்த வியூகத்தைப் பற்றி சொல்லத் துவங்கும் போதே நன்மைக்குத் தான் பயன்படுத்தவேண்டும் என்று உறுதி வாங்கிக் கொண்டேன். தேசத்தையே வெல்வது நன்மை ஆகாது. ஆகவே இதைத் தவறாகப் பயன் படுத்த எண்ணாதே, உன்னைத் தாக்க வருபவர்களுக்கு எதிராகப் ப்ரயோகம் செய்' என்று கண்டிப்புடன் கூறிய மாதவன், "வீர பாண்டியா நான் முன்பே சொன்னது போல் பாரதப் போரில் தான் இது ப்ரயோகம் செய்யப் பட்டது. அதற்குப் பிறகு வழி வழியாக சொல்லப் படுகிறதே தவிர பயன் படுத்தப் பட்டதில்லை. பாரதப்போரில் சக்கரவியூகத்தால் ஏற்பட்ட அழிவை நீங்கள் அறிவீர்கள் அல்லவா?" என்று நிறுத்தினான்.
சற்று நேரம் மௌனம் நிலவியது. இளவழுதி எதுவும் கேட்காமலேயே இருந்தான். "நல்லது வேறு கேள்விகள் ஏதும் இல்லாத பட்சத்தில் நாம் நமது வழிகளை நோக்கிச் செல்ல வேண்டியதாகிறது. நன்மைக்காகவே இதைப் பயன்படுத்துவோம் என்ற உங்கள் சத்தியத்தை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறேன். வெற்றி உங்களுடையதாகட்டும்." என்று முடித்தான் மாதவன்.
"நிச்சயமாக அய்யா. என் மனதில் தோன்றியதைக் கூறியதால் நான் தவறாகப் பயன் படுத்துவேன் என்று எண்ண வேண்டாம். நான் துவார சமுத்திரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது. வடக்கிலிருந்து பகைவர்களின் தொல்லை அதிகமாகிவிட்டது" என்று விடை பெற்றான் வல்லாளன். அவ்வாறே கோப்பெருஞ்சிங்கனும் வெளியேறினான்.
வீர பாண்டியன், இளவழுதி மற்றும் மாதவன் மட்டுமே இருந்தனர். "நன்றி அய்யா. நான் மதுரை செல்கிறேன். இளவழுதி என்னுடன் வருகிறாயா?" என்று வினவினான்.
இளவழுதிக்கு உண்மையிலேயே திருவெண்காட்டில் ஒரு வேலையிருந்தது. இடையில் மாதவனின் சைகை வேறு அவனை நிறுத்திவிட்டது "இல்லை வீரா, என் தந்தை திருவெண்காட்டிற்குச் செல்ல பணித்துள்ளார். ஆகவே அங்கு சென்று வர வேண்டும். நீ புறப்படு. நான் பிறகு மதுரைக்கு வந்து விடுகிறேன்." என்றான். வீர பாண்டியனும் தலையாட்டிவிட்டு கிளம்பினான். இளவழுதியும், மாதவனும் தனித்து விடப்பட்டனர்.
"இளவழுதி, இப்போது கேள் உன் சந்தேகத்தை" என்றான் மாதவன்.
"அய்யா, சக்கர வியூகத்தைப் பற்றி ப்ரதானாசாரியார் கூறும் போது மதங்களைப் பற்றி கூறினார். நீங்களும் போர் நிலை, பொது நிலை என்று இரண்டு வியூகங்களைப் பற்றி முதலில் குறிப்பிட்டீர்கள். ஆனால் நீங்கள் சொன்னது போர் நிலை மட்டும்தான். பொது நிலையைப் பற்றி ஒன்றுமே சொல்லவில்லையே."
"இளவழுதி நானும் உன்னை ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன், இந்த சந்தேகம் மற்றவர்களுக்குத் தோன்றாதது ஏன்?" என்று கேட்டான் புன்னகைத்தவாறே. இளவழுதிக்கு குழப்பம்தான் அதிகரித்தது. அதைப் புரிந்து கொண்ட மாதவன்.
"இளவழுதி, இதில் குழப்பத்திற்கு இடமில்லை. ஆசாரியார் எவ்வளவு தீர்க்க தரிசி. நான் உங்களுக்கு இதைப் பற்றி சொல்லப் போவதாக அவரிடம் தெரிவித்தேன். அவரது உபாயம்தான் இது. என்னை முதலில் போர் முறை பற்றி சொல்லி நிறுத்திவிடும் படியும், மேலும் தொடர்ந்து கேட்பவர்களுக்கு மட்டும் முழுமையாகச் சொல்லும் படியும் அதுவும் தனியாகக் கூற வேண்டும் என்றும் தெரிவித்தார். அதன் படியே ஆயிற்று.
போர் முறையைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டதும் அவர்கள் போர்க்களத்திலேயே மூழ்கிவிட்டார்கள். ஆகவே நான் சொல்லவந்ததும் மறந்து விட்டது. ஆசாரியார் சொல்லாமல் விட்டதும் மறந்து விட்டது. நீ மட்டும் தான் முழுமையாகக் கவனித்தாய். எனவே மிகுதியையும் தெரிந்து கொள்வதற்கு நீ மட்டும்தான் தகுதியானவன் ஆகிறாய். நீ அங்கேயே உன் சந்தேகத்தை எழுப்பியிருந்தால் மற்றவர்களும் சுதாரித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். எனவே உன்னை எச்சரிக்கை செய்தேன். " என்று நிறுத்தினான் மாதவன்.
"அய்யா. அவர்கள் உணர்ச்சி மேலீட்டால் மறந்து போயிருக்கலாம் அல்லவா?"
"உணர்ச்சிகளுக்கு இடம் கொடாதவனாலேயே இந்த வியூகத்தை சிறப்பாக அமைத்து செயல்படுத்த முடியும். ஆகவே அவர்கள் இந்தத் தேர்வில் தவறிவிட்டார்கள். சக்கரவியூகத்தைப் பற்றி முழுமையாக அறிந்து கொள்ளும் தகுதியையும் இழந்து விட்டார்கள். சரி. உனக்கு முழுமையாகச் சொல்லி விடுகிறேன். பொது நிலை வியூகம் என்பது மக்களிடையில் ஏற்படுத்துவது..." என்று துவங்கிய மாதவன் சற்றொப்ப மூன்று நாழிகைகளுக்கும் மேலாக விளக்கினான். இடையிடையே இளவழுதி கேட்ட கேள்விகளுக்கும் விடையிறுத்தான்.
"இளவழுதி, இப்போது சக்கர வியூகம் பற்றி முழுமையாகத் தெரிந்து கொண்டாய். உன்னால் இந்தத் திரு நாட்டிற்குப் பெரும் நன்மை நிகழப் போகிறது என்பது மட்டும் உறுதி. என் கணிப்பில் இறைவன் திருவுளப்படி இதன் ப்ரயோகத்தை விரைவிலேயே தொடங்க வேண்டும். உனக்குக் குறிப்பு வரும். நான் வட தேச யாத்திரை செல்கிறேன். மீண்டும் காஞ்சிக்குத் திரும்புவது கடினம்தான். ஆயினும் உன்னை தக்க சமயத்தில் சந்திக்க வேண்டுமென்று ப்ரார்த்திக்கிறேன். வெற்றி உனக்கே. ஜய விஜயீ பவ" என்று வாழ்த்தி சற்றும் தாமதிக்காமல் கிளம்பிச் சென்றான் மாதவன்.
முடிவில் இளவழுதியால் ஒன்றுமே சொல்ல முடியவில்லை. ஏதோ ஒரு பூதம் தன் உடலுக்குள்ளும் மனதுக்குள்ளும் புகுந்துவிட்டது போன்ற பிரமை ஏற்பட்டது. அசையாமல் அமர்ந்திருந்தான் மாதவன் சென்ற திசை நோக்கி.
(தொடரும்)
சக்கர வியூகத்தின் அமைப்பு இதுதான்.
அமைப்பைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டவர்கள் வியூகத்தைப் ப்ரயோகிக்கும் முறையைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள ஆவலாயிருந்தார்கள். மாதவனும் தொடர்ந்தான்.
'நண்பர்களே, இப்போது வியூகத்தைப் ப்ரயோகிக்கும் முறையை கவனமாகக் கேளுங்கள். இது இரு வகைப் படும். ஒன்று அகண்ட சக்கர வியூகம். மற்றொன்று "த்விசக்கர" வியூகம்."
" முதலாவது அகண்ட சக்கரவியூகம், அதாவது பெரிய சக்கரம் போன்றது. எதிரி படை நடத்த ஆரம்பித்தவுடன், உள் ஆரம் ஒரு பக்கம் ஒதுங்கி எதிரியைச் சுற்றி வளைத்து மீண்டும் வெளி ஆரத்தோடு சேர வேண்டும். இப்படி செய்யும் போது எதிரியின் ஒரு பக்கத்தோடு மோத வேண்டியிருக்கும். இவ்வகை ப்ரயோகம், நாம் மேடான பகுதியிலும் எதிரி கீழான பகுதியிலும் அணிவகுத்து நிற்கும் போது செய்யப்படலாம்.
இவ்வாறு ஒரு பெரிய வட்டத்திற்குள் அதாவது சக்கரத்திற்குள் எதிரியின் படை சிக்கிக் கொள்ளும் போது அனைத்துத் திசைகளிலிருந்தும் தாக்கப்படுவான். எந்த இடத்தில் வியூகத்தை உடைக்கவேண்டும் என்று எதிரி நினைத்தாலும் அதற்கு அருகிலிருக்கும் படைகள் அதன் விலாவைத் தாக்கும் போது எதிரி செயலிழந்து விடுவான்.
இதில் ஒரு சிக்கல் என்னவென்றால் வியூகத்தை நடத்துவதுதான். எதிரியை சுற்றிக் கொண்டு வரும் வரை அவனை திசை திருப்ப வெளி ஆரத்திலிருந்து படைகள் தாக்க வேண்டும். அகண்ட சக்கரவியூகத்தின் ப்ரயோகம் கீழ்கண்டவாறு இருக்கும்."
"அடுத்தது , த்விசக்கர வியூகம். த்வி என்றால் இரண்டு. இரண்டு சக்கரங்களாக வியூகத்தை அமைப்பதுதான் த்வி சக்கர வியூகம். எதிரி மிகவும் வல்லவனாக இருந்து வலுவானவனாக இல்லாவிட்டால் இந்த வியூகம் மிகுந்த பயனைத் தரும்.
முதலில் எதிரியை நம் வட்டத்திற்குள் புகவிட்டு அவனைச் சுற்றி இரு ஆரங்களையும் இணைக்க வேண்டும். அப்போது எதிரியைச் சுற்றி இரு வளையங்கள் இருக்கும். உள் வளையத்தையும் வெளி வளையத்தையும் எதிரெதிர் திசையில் சுழல விட்டு எதிரியைத் தாக்க வேண்டும். ஒரே இடத்திலிருந்து இரு விதமான தாக்குதல்கள் எதிரியை நசுக்கி விடும். த்விசக்கர வியூகத்தின் ப்ரயோகம் கீழ்கண்டவாறு இருக்கும்."
"இவைதான் சக்கரவியூகமும் அவற்றின் ப்ரயோகங்களும். உங்களுக்கு ஏதாவது சந்தேகமிருப்பின் கேளுங்கள். அதை நீக்க முயல்கிறேன்" என்று நிறுத்தினான் மாதவன்.
மாதவன் சொல்லச் சொல்ல வல்லாளன், வீர பாண்டியன், கோப்பெருஞ்சிங்கன் ஆகியோரின் கண்கள் விரிவடைந்தன. அடடா இது முன்னமே தெரிந்திருந்தால் இப்போது ஒரு சாம்ராஜ்யத்தையே நிறுவியிருக்கலாமே என்று எண்ணினார்கள். அவர்களின் அகக் குறிப்பை முகம் தெள்ளத் தெளிவாக எடுத்தியம்பியது. இளவழுதியின் முகத்தில் மட்டும் குழப்ப ரேகைகள். மாதவனை நோக்கி ஏதோ கேட்க வாயெடுத்தவனை சைகையாலேயே அடக்கினான் மாதவன். அவன் குறிப்பை அறிந்து கொண்ட இளவழுதியும் அமைதியானான்.
வல்லாளன்தான் தன் எண்ணவோட்டத்தை அப்பட்டமாக இயம்பினான், "அய்யா, இத்தகையதொரு வியூகம் மட்டும் முதலிலேயே தெரிந்திருந்தால், இந்த தேசத்தையே வென்றிருப்பேனே." என்றான் உணர்ச்சி பொங்க.
'மிக பயங்கரமான வியூகம். எதிரிக்கு அழிவு நிச்சயம்' இது கோப்பெருஞ்சிங்கன்.
"இதை ப்ரயோகித்தவர்களைப் பற்றி ஏதாவது தெரியுமா?" வினவினான் வீரபாண்டியன்.
'அமைதி கொள் வல்லாளா, அதற்குத்தான் இந்த வியூகத்தைப் பற்றி சொல்லத் துவங்கும் போதே நன்மைக்குத் தான் பயன்படுத்தவேண்டும் என்று உறுதி வாங்கிக் கொண்டேன். தேசத்தையே வெல்வது நன்மை ஆகாது. ஆகவே இதைத் தவறாகப் பயன் படுத்த எண்ணாதே, உன்னைத் தாக்க வருபவர்களுக்கு எதிராகப் ப்ரயோகம் செய்' என்று கண்டிப்புடன் கூறிய மாதவன், "வீர பாண்டியா நான் முன்பே சொன்னது போல் பாரதப் போரில் தான் இது ப்ரயோகம் செய்யப் பட்டது. அதற்குப் பிறகு வழி வழியாக சொல்லப் படுகிறதே தவிர பயன் படுத்தப் பட்டதில்லை. பாரதப்போரில் சக்கரவியூகத்தால் ஏற்பட்ட அழிவை நீங்கள் அறிவீர்கள் அல்லவா?" என்று நிறுத்தினான்.
சற்று நேரம் மௌனம் நிலவியது. இளவழுதி எதுவும் கேட்காமலேயே இருந்தான். "நல்லது வேறு கேள்விகள் ஏதும் இல்லாத பட்சத்தில் நாம் நமது வழிகளை நோக்கிச் செல்ல வேண்டியதாகிறது. நன்மைக்காகவே இதைப் பயன்படுத்துவோம் என்ற உங்கள் சத்தியத்தை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறேன். வெற்றி உங்களுடையதாகட்டும்." என்று முடித்தான் மாதவன்.
"நிச்சயமாக அய்யா. என் மனதில் தோன்றியதைக் கூறியதால் நான் தவறாகப் பயன் படுத்துவேன் என்று எண்ண வேண்டாம். நான் துவார சமுத்திரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது. வடக்கிலிருந்து பகைவர்களின் தொல்லை அதிகமாகிவிட்டது" என்று விடை பெற்றான் வல்லாளன். அவ்வாறே கோப்பெருஞ்சிங்கனும் வெளியேறினான்.
வீர பாண்டியன், இளவழுதி மற்றும் மாதவன் மட்டுமே இருந்தனர். "நன்றி அய்யா. நான் மதுரை செல்கிறேன். இளவழுதி என்னுடன் வருகிறாயா?" என்று வினவினான்.
இளவழுதிக்கு உண்மையிலேயே திருவெண்காட்டில் ஒரு வேலையிருந்தது. இடையில் மாதவனின் சைகை வேறு அவனை நிறுத்திவிட்டது "இல்லை வீரா, என் தந்தை திருவெண்காட்டிற்குச் செல்ல பணித்துள்ளார். ஆகவே அங்கு சென்று வர வேண்டும். நீ புறப்படு. நான் பிறகு மதுரைக்கு வந்து விடுகிறேன்." என்றான். வீர பாண்டியனும் தலையாட்டிவிட்டு கிளம்பினான். இளவழுதியும், மாதவனும் தனித்து விடப்பட்டனர்.
"இளவழுதி, இப்போது கேள் உன் சந்தேகத்தை" என்றான் மாதவன்.
"அய்யா, சக்கர வியூகத்தைப் பற்றி ப்ரதானாசாரியார் கூறும் போது மதங்களைப் பற்றி கூறினார். நீங்களும் போர் நிலை, பொது நிலை என்று இரண்டு வியூகங்களைப் பற்றி முதலில் குறிப்பிட்டீர்கள். ஆனால் நீங்கள் சொன்னது போர் நிலை மட்டும்தான். பொது நிலையைப் பற்றி ஒன்றுமே சொல்லவில்லையே."
"இளவழுதி நானும் உன்னை ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன், இந்த சந்தேகம் மற்றவர்களுக்குத் தோன்றாதது ஏன்?" என்று கேட்டான் புன்னகைத்தவாறே. இளவழுதிக்கு குழப்பம்தான் அதிகரித்தது. அதைப் புரிந்து கொண்ட மாதவன்.
"இளவழுதி, இதில் குழப்பத்திற்கு இடமில்லை. ஆசாரியார் எவ்வளவு தீர்க்க தரிசி. நான் உங்களுக்கு இதைப் பற்றி சொல்லப் போவதாக அவரிடம் தெரிவித்தேன். அவரது உபாயம்தான் இது. என்னை முதலில் போர் முறை பற்றி சொல்லி நிறுத்திவிடும் படியும், மேலும் தொடர்ந்து கேட்பவர்களுக்கு மட்டும் முழுமையாகச் சொல்லும் படியும் அதுவும் தனியாகக் கூற வேண்டும் என்றும் தெரிவித்தார். அதன் படியே ஆயிற்று.
போர் முறையைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டதும் அவர்கள் போர்க்களத்திலேயே மூழ்கிவிட்டார்கள். ஆகவே நான் சொல்லவந்ததும் மறந்து விட்டது. ஆசாரியார் சொல்லாமல் விட்டதும் மறந்து விட்டது. நீ மட்டும் தான் முழுமையாகக் கவனித்தாய். எனவே மிகுதியையும் தெரிந்து கொள்வதற்கு நீ மட்டும்தான் தகுதியானவன் ஆகிறாய். நீ அங்கேயே உன் சந்தேகத்தை எழுப்பியிருந்தால் மற்றவர்களும் சுதாரித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். எனவே உன்னை எச்சரிக்கை செய்தேன். " என்று நிறுத்தினான் மாதவன்.
"அய்யா. அவர்கள் உணர்ச்சி மேலீட்டால் மறந்து போயிருக்கலாம் அல்லவா?"
"உணர்ச்சிகளுக்கு இடம் கொடாதவனாலேயே இந்த வியூகத்தை சிறப்பாக அமைத்து செயல்படுத்த முடியும். ஆகவே அவர்கள் இந்தத் தேர்வில் தவறிவிட்டார்கள். சக்கரவியூகத்தைப் பற்றி முழுமையாக அறிந்து கொள்ளும் தகுதியையும் இழந்து விட்டார்கள். சரி. உனக்கு முழுமையாகச் சொல்லி விடுகிறேன். பொது நிலை வியூகம் என்பது மக்களிடையில் ஏற்படுத்துவது..." என்று துவங்கிய மாதவன் சற்றொப்ப மூன்று நாழிகைகளுக்கும் மேலாக விளக்கினான். இடையிடையே இளவழுதி கேட்ட கேள்விகளுக்கும் விடையிறுத்தான்.
"இளவழுதி, இப்போது சக்கர வியூகம் பற்றி முழுமையாகத் தெரிந்து கொண்டாய். உன்னால் இந்தத் திரு நாட்டிற்குப் பெரும் நன்மை நிகழப் போகிறது என்பது மட்டும் உறுதி. என் கணிப்பில் இறைவன் திருவுளப்படி இதன் ப்ரயோகத்தை விரைவிலேயே தொடங்க வேண்டும். உனக்குக் குறிப்பு வரும். நான் வட தேச யாத்திரை செல்கிறேன். மீண்டும் காஞ்சிக்குத் திரும்புவது கடினம்தான். ஆயினும் உன்னை தக்க சமயத்தில் சந்திக்க வேண்டுமென்று ப்ரார்த்திக்கிறேன். வெற்றி உனக்கே. ஜய விஜயீ பவ" என்று வாழ்த்தி சற்றும் தாமதிக்காமல் கிளம்பிச் சென்றான் மாதவன்.
முடிவில் இளவழுதியால் ஒன்றுமே சொல்ல முடியவில்லை. ஏதோ ஒரு பூதம் தன் உடலுக்குள்ளும் மனதுக்குள்ளும் புகுந்துவிட்டது போன்ற பிரமை ஏற்பட்டது. அசையாமல் அமர்ந்திருந்தான் மாதவன் சென்ற திசை நோக்கி.
(தொடரும்)
Wednesday, January 21, 2009
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர் . . . 15
அத்தியாயம் 15 - மாதவன் சொன்ன சக்கரவியூகம்
ப்ரதானாசாரியாரின் முக்கிய சீடனான மாதவன் பல்வேறு திருத்தலங்களுக்கு யாத்திரை செய்துவிட்டு ஸ்ரீரங்கத்தை அடைந்தான். அங்கு ரங்க நாதனை சேவித்துவிட்டு வேதாந்த தேசிகரின் மடத்திற்குச் சென்றான். அப்போது தேசிகர் அருகிலுள்ள திருப்பதிகளுக்குச் சென்றிருந்தாராதலால் உடனே தரிசிக்க முடியவில்லை. அவர் வருவதற்கு சில நாட்களாகலாம் என்ற தகவல் அவனை சிந்தனைக்குள்ளாக்கியது. மார்கழித் திருவாதிரை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. தில்லையில் மாணாக்கர்களுக்கு சக்கர வியூகத்தைப் பற்றி சொல்வதாக வாக்களித்திருந்தான். ப்ரதானாசாரியாரோ அதற்குமுன் தேசிகரை சந்தித்து அவரது கருத்தையும் கேட்கச்சொல்லியிருந்தார்.
சிறிய குழப்பமிருந்தாலும், தேசிகருக்காகக் காத்திராமல் தில்லைக்குச் செல்வது என்று முடிவெடுத்தான். ஒரு ஓலையில் தான் வந்த நோக்கத்தை எழுதி அவரது சேவகர்களிடம் சேர்த்துவிட்டு தில்லை நோக்கிப் புறப்பட்டான் மாதவன். அவன் சென்ற சில நாழிகைக்கெல்லாம் வந்து சேர்ந்தார் தேசிகர். சில காரணங்களால் அவரது திருப்பதிகளுக்கான யாத்திரையை பாதியிலேயே முடித்துக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. மாதவனின் ஓலையைக் கண்டவர் 'சற்று தாமதித்திருக்கலாமே. ஹும் இறைவனின் திருவுளம் இவ்வாறிருந்தால் யார்தான் என்ன செய்யமுடியும். நடப்பவை நாரணன் செயல்' என்றெண்ணியவாறே மற்ற அலுவல்களைக் கவனிக்க முற்பட்டார்.
====
தில்லை. சைவர்களின் மூலக்கோவில். தமிழக சைவர்களின் ஆதி மதமாகிய சைவம் வேறு. ஆதிசங்கரர் நியமித்த ஷண்மதங்கள் எனப்படும் ஆறு மதங்களில் (சைவம், வைணவம், சாக்தம், காணாபத்யம், கௌமாரம், ஷௌர்யம்) இருக்கும் சைவம் வேறு. இவற்றுக்கிடையில் இருக்கும் வித்தியாசங்களை விட்டுவிட்டு, ப்ரபஞ்சத்தின் மூலாதாரமாக விளங்கும் தில்லையம்பலத்திற்குள் நுழைவோம்.
'உலகெலாம் உணர்ந்து ஓதற்கரியவன்' என்று முதலடியாகவும் 'நின்றது எங்கும் நிலவி உலகெலாம்' என்று ஈற்றடியாகவும் கொண்ட பெரிய புராணம் அரங்கேறியது இத்தில்லையில்தான். சேக்கிழார் உலகெலாம் என்று துவக்கி உலகெலாம் என்று முடித்தது உலகெங்கும் நிறைந்தவன் இறைவன் என்ற அரும்பொருளை அழகாக எடுத்தியம்பியது போல் தோன்றுகிறதல்லவா?
அரியும் சிவனும் ஒண்ணு. அறியாதவர் வாயில் மண்ணு என்பது பழமொழி. ஆனால் அது எவ்வளவு பழைய மொழி என்பது தெரியவில்லை. ஸ்ரீரங்கத்தீவைப் போலவே தில்லையிலும் அரியும் சிவனும் ஒன்றாகவே இருக்கின்றார்கள். அங்கே தனித்தனி கோவில் கொண்டவர்கள் இங்கே ஒரே கோவிலுக்குள் சேர்ந்து இருக்கின்றார்கள். பிரித்தாள்வது என்பது அயல் நாட்டினர் நமக்குச் சொல்லித்தந்ததாகக் கூறுவர் சிலர். ஆனால் நாம் தான் அதைக் கண்டுபிடித்தோம் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள மனம் வருவதில்லை பலருக்கு. சிவனாரும் அரனாரும் ஒன்றாக இருக்க அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சிதான்.
ஆனால் ஒற்றுமை என்ற வார்த்தை வார்த்தையாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அனைவரும் ஒற்றுமையாக இருந்து ஒற்றுமையைக் குலைத்ததால், இடையில் கோவிந்தராஜர் தில்லைத் திருச்சித்திரகூடத்தை (தில்லை வைணவத்திருப்பதி இவ்வாறு குறிப்பிடப்படுகிறது) நீங்கியிருக்க வேண்டியதாயிற்று. இந்தக் கதை நடக்கும் காலத்தில் அவர் மீண்டும் தில்லையில் குடிகொண்டுவிட்டார்.
கோவில் செவ்வக வடிவிலிருந்தது. அரசர்கள் தொடர்ந்து திருப்பணி செய்தும் பொன் வேய்ந்தும் அந்தக் கோவிலின் புதுமை மாறாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். சிற்சபை, பொற்சபை, இராசசபை, தேவசபை, நிருத்தசபை என்று ஐந்து சபைகளுடன் ஆதியந்தமில்லாத ஆனந்த நடனம் புரிபவராக சிவனார் இருக்க, அவர் நடனத்தை ரசித்தவாறு ஆனந்தசயனத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார் அரியான கோவிந்தராஜர்.
ஆதிரை நட்சத்திரம் சிவனாருக்குகந்தது. ஆகவே அது திருவாதிரை ஆயிற்று. அதுவும் கடவுளர்க்குகந்த மார்கழித் திருவாதிரை சீரும் சிறப்புமாகக் கொண்டாடப் பட்டு வந்துள்ளது. நடராஜத் திருமேனி அன்று ஊர்வலம் வரும் நாள். அம்பலத்துள்ளேயே ஆடிக்கொண்டிருக்கும் எம்மான் அன்று வீதியிலும் ஆடும் நாள். அன்று தில்லை அல்லோலகல்லோலப்பட்டது என்றால் மிகையாகாது.
அத்தகைய தில்லையின் பெருமையை சொல்லவேண்டிய'தில்லை'. ஆகவே நமது நண்பர்களின் நடவடிக்கைகளைப் பார்ப்போம்.
====
அந்தப் பெருமை வாய்ந்த தில்லை நகரிலே பல்வேறு வகையான சத்திரங்களிருந்தன. அரசர்கள் முதல் ஆண்டிகள் வரை அனைவரும் வந்து செல்லவும் வருவோர் வயிறார உண்ணவும், உடலாற உறங்கவும் பற்பல ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன. அத்தகைய ஒரு சத்திரத்தின் விதானத்திலமைந்த ஒரு விசாலமான அறையில் குழுமியிருந்தனர் நமது நண்பர்கள். முறையே மாதவன், வீர பாண்டியன், இளவழுதி, வல்லாளன், கோப்பெருஞ்சிங்கன். அரிஹரனும் அவன் தம்பியும் வரவில்லை. மாதவன் நடுவில் வீற்றிருக்க அவனைச் சுற்றி அரைவட்டமாக அமர்ந்திருந்தனர் மற்றையோர்.
அவர்களுக்கு நடுவில் ஒரு வெள்ளைச் சீலை விரிக்கப் பட்டிருந்தது. அருகில் சில வண்ண மைக்கூடுகளும், தூரிகைகளும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஏதோ தியானத்தில் அமர்ந்திருப்பவன் போல் இருந்தான் மாதவன். உண்மையில் தன் குருவை மானசீகமாக துதித்துக் கொண்டிருந்தான்.
சிறிது நேரம் கழித்துக் கண் விழிக்க மற்றையோர் ஆவலுடன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு புன்முறுவலொன்றைப் பூத்தவாறே, 'நண்பர்களே, சொன்னவண்ணம் நாம் இங்கே குழுமிவிட்டோம். ஹரிஹரனும் அவன் சகோதரனும் வரவில்லை. இருந்தாலும் நாம் தொடர்வோம். நீங்களனைவரும் தில்லைத் தெய்வங்களைத் தொழுதுவிட்டீர்களா?'
'ஆம். நல்ல தரிசனம்.' என்றான் இளவழுதி. மற்றையோரும் அவனைப் போலவே சிலாகித்துப் பேசினர்.
'நண்பர்களே, நீங்களாக வாய்திறந்து கேட்கவில்லையாயினும் சக்கரவியூகத்தைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் உங்கள் முகங்களில் தெரிகிறது. அந்த ஆவலைப் பூர்த்தி செய்யவே இங்கு வந்துள்ளேன். சில விஷயங்களை நாம் தெரிந்து கொள்ளும் போது பூர்வ பீடிகை மிக மிக அவசியமாகிறது. சக்கரவியூகமும் அதைப் போன்றதே. இது மிக மிக அபாயகரமானது அதே நேரத்தில் உபயோககரமானதும் கூட. இதைப் பயன்படுத்தும் விதத்தில் இருக்கிறது.
உதாரணத்திற்கு தீயை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். சமைக்கவும் பயன்படுத்தலாம். எரிக்கவும் பயன்படுத்தலாமல்லவா? ஆகவே ஒரு விஷயத்தின் மதிப்பு அதைப் பயன் படுத்தும் முறையில் உள்ளதே தவிர அந்த விஷயத்திலில்லை என்பதை நீங்கள் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.
இந்த சக்கரவியூகத்தை நல்ல வகையில்தான் பயன் படுத்துவோம் என்று முதலில் நீங்கள் அனைவரும் சர்வ சாட்சியாக உங்களது தர்மப்படி சத்தியம் செய்யுங்கள்.' என்று நிறுத்தினான்.
உடனே ஒவ்வொருவராக முன்வந்து 'முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள் சாட்சியாக, பஞ்ச பூதங்கள் சாட்சியாக, தில்லை நாயகர்கள் சாட்சியாக இந்த சக்கரவியூகத்தை நன்மைக்காகவே பயன் படுத்துவேன். சத்தியத்தின் பக்கலில் எப்போதுமிருப்பேன்.' என்று கூறி வாளால் தன் கையில் கீறி ஒரு துளி ரத்தத்தை சிந்தினார்கள்.
'தற்போது நீங்கள் உங்கள் சத்தியத்தால் கட்டுப்பட்டிருக்கிறீர்கள். நானும் உங்கள் சத்தியங்களை நம்புகிறேன். உங்கள் வாக்கு மறைந்துவிட வில்லை. உங்களைச் சுற்றியே வந்து கொண்டிருக்கும். சத்தியம் செய்தவனை, முழுமையாகக் காப்பவனை சத்தியமே காக்கும். அதைத் தவறினால் சத்தியமே அவனை அழிக்கும். இதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். நல்லது. சக்கரவியூகத்தை நீங்கள் அறிந்து கொள்ளும் நேரம் வந்துவிட்டது. இப்போது இந்த சீலையில் உங்கள் கவனத்தைச் செலுத்துங்கள்.' என்று கூறிய மாதவன் அந்த சீலையில் அரை நாழிகைப் பொழுதுக்கு எதையோ வரைந்தவண்ணம் இருந்தான். முடிந்தபின்,
'நண்பர்களே. சக்கரவியூகம் என்பது ஒரு படை அமைப்பு. இதை விளங்கிக் கொள்ள சில கேள்விகளைக் கேட்கிறேன். உங்களுக்குத் தெரிந்த பதிலைச் சொல்லுங்கள். வியூகம் ஏன் அமைக்க வேண்டும்'
உடனே கோப்பெருஞ்சிங்கன் 'வியூகமென்பது நீங்கள் சொன்னது போல் போர்க்களத்தில் படைகளை நிறுத்திடும் முறை. இதனால் நம் படைகளுக்கு சேதம் குறைவாகவும் எதிரிப்படைகளுக்கு சேதம் அதிகமாகவும் இருக்கும். நல்ல வியூகத்தில் வெற்றி எளிதாகும்'
'நன்று நன்று. அதே எண்ணம் எதிரிக்கும் இருக்குமல்லவா? நம்மைப் போன்றே சிறந்த வியூகத்தை எதிரி அமைத்தால் என்ன செய்வீர்கள்?'
போர் பற்றி ஏட்டறிவு மட்டுமே இருந்த கோப்பெருஞ்சிங்கனால் உடனே பதில் சொல்ல முடியவில்லை. வல்லாளன் தொடர்ந்தான். 'நம் திறமையின் அளவு எதிரியின் திறமையைப் பொறுத்தே அமைகிறது. திறமையான எதிரி நிச்சயம் நல்ல வியூகம் அமைப்பான். ஆனால் வியூகத்தை அமைப்பதை விட முக்கியமானது அந்த வியூகத்தை முறியடிப்பது. ஆகவே நமது வியூகத்தை எதிரியின் வியூகம் முறியடிக்கப்படும் விதத்தில் அமைத்திடல் வேண்டும்.'
'அருமையாகச் சொன்னாய் வல்லாளா. உன் பாட்டனாரும் தந்தையும் அதிகமான போர்களில் ஈடுபட்ட காரணத்தால் உனக்கு இந்தத் தெளிவு இருந்திருக்க வேண்டும். ஆக வியூகம் அமைப்பதை விட முக்கியமானது அதை முறியடிக்கும் திறமை. அப்படி முறியடிக்கும் எண்ணம் எதிரிக்கும் இருக்குமல்லவா? அதற்கு என்ன செய்யவேண்டும்?'
வல்லாளனும் யோசிக்க ஆரம்பித்தான். இளவழுதிக்கு தேன்மொழி சொன்னது நினைவிற்கு வந்தது. 'முறியடிக்கப்படக் கூடியது என்று மேலுக்குத் தோன்றும் வகையில் ஒரு வியூகத்தை அமைத்து எதிரி நம் வியூகத்தை அழிக்க வரும்போது சட்டென்று மாறக்கூடிய வகையில் வியூகம் அமைத்திட வேண்டும். இந்த விதமான வியூக மாற்றம் தளபதிக்கும், வியூகத்தின் கேந்திரங்களில் தலைமையேற்கும் சில உபதளபதிகளுக்கும் மட்டுமே தெரிந்திருக்க வேண்டும். என்னென்ன மாற்றங்கள் செய்ய வேண்டும். அதற்கான சமிக்ஞைகள் எப்படி இருக்கும் என்பதை இவர்கள் மட்டுமே அறிந்திருக்க வேண்டும். இப்படி செய்யும் போது திறமையான எதிரியையும் வீழ்த்திவிடலாம்'
இளவழுதியின் இந்த விளக்கம் குழுமியிருந்தோரிடையே மிகுந்த ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. புரிந்து கொண்டதற்கு அடையாளமாக பலமாகத் தலையசைத்தனர்.
'அற்புதம். இளவழுதி. இதை நீ இடையில் யாரிடமோ கற்றுக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஏனெனில் இது நம் குருகுலத்தில் யாருக்கும் கற்றுத்தரப்படுவதில்லை. சற்றேறக்குறைய சக்கரவியூகத்தின் முதல் பகுதியை நீ சொல்லிவிட்டாய். சரி. இதெல்லாம் நாம் எதிரியை விட சற்று திறமையானவர்கள் என்ற எண்ணத்தில் கூறப்பட்டவை. எதிரி நம்மை விட வலுவானவன். அனைத்து வியூக அமைப்புகளையும் அறிந்தவன். சட்டென்று வியூகங்களை மாற்ற வல்லவன் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்போது வெற்றிபெற என்ன செய்யவேண்டும்?'
ஒருவருக்கும் விடை தெரியவில்லை. ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டவர்கள், மொத்தமாக மாதவனை நோக்கினார்கள். அவனும் புன்னகைத்தவாறே
'நல்லவேளை. இதற்கு யாரும் விடையளிக்கவில்லை. அளித்திருந்தால் என் விளக்கம் மேலும் தேவைப்பட்டிராது. நண்பர்களே, இந்த கேள்விதான் சக்கரவியூகத்தின் அடிப்படை. சரியான சக்கரவியூகத்தின் மூலம் எத்தகைய எதிரியையும் அழித்துவிடலாம். ஒருவேளை இரு தரப்பும் சக்கரவியூகம் அமைத்திட்டால் அனைவருக்கும் அழிவுதான். ஆகவேதான் சக்கரவியூகத்தைப் பற்றி ஆசாரியார் முழுமையாகச் சொல்லவில்லை. இதற்கான குறிப்புகள் எந்த சாத்திரத்திலும் இல்லை. செவிவழியாகவே அறியப்பட்டு வந்துள்ளது. பாரதப் போருக்குப் பிறகு சக்கரவியூகத்தை யாரும் பயன் படுத்தவில்லை. ஆனால் இப்போது முதல் பயன்படுத்த நேரிடலாம்.' என்று நீர் அருந்துவதற்காக சிறிது நிறுத்தினான். அதையே யாராலும் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.
'முக்கியமாக நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது, சக்கர வியூகம் போர்க்களத்தில் மட்டும் வைக்கப்படும் வியூகமன்று. அதைப் போர்க்களத்தில் பிரயோகிக்க வேண்டுமென்றால் அதற்கான ஆரம்பம் வெகு காலத்திற்கு முன்னமே இருக்க வேண்டும். எவ்வளவு காலத்திற்கு முன் துவங்குகிறதோ அவ்வளவு வீச்சு அந்த வியூகத்தில் இருக்கும். போர் நிலை சக்கரவியூகம், பொது நிலை சக்கர வியூகம் என இரண்டு வியூகங்கள் இருக்கின்றன. இரண்டும் இயைந்தவாறு ப்ரயோகம் செய்யப்பட வேண்டும். இல்லையேல் அது அமைத்தவருக்கெதிராகத் திரும்பிவிடும் அபாயமுள்ளது. முதலில் போர் நிலை சக்கர வியூகத்தைப் பார்ப்போம். இந்த சீலையைப் பாருங்கள்' என்று சொன்னதும் அனைவரும் அந்தச் சீலையின் ஓவியத்தில் கவனத்தைச் செலுத்தினர்.
பிறைச்சந்திர வடிவத்தில் இருந்தது அந்த ஓவியம். இரு பக்கத்தில் இரண்டு புள்ளிகள் இருக்க அவற்றை இரு கோடுகள் பிறை நிலா போல் இணைத்தன. ஆங்காங்கே சிற்சில வடிவங்களும், குறிகளும் இருந்தன.
'நண்பர்களே, இதுதான் சக்கர வியூக அமைப்பு. அடிப்படை அமைப்பு. ஆனால் கருட வியூகம் போலவும், படுத்திருக்கும் சர்ப்ப வியூகம் போலவும் முதலில் அமைத்து எதிரிகளைப் புகவிட்டு சக்கர வியூகமாக மாற்றிக்கொள்ளலாம். இங்கே பாருங்கள். பிறையின் இரு முனைகள் இருக்கின்றன. அதிலிருந்து இரண்டு வரிசைகள் அடுத்த புள்ளியை நோக்கி நகர்கின்றன. ஒன்று வெளி ஆரமாகவும், மற்றொன்று உள் ஆரமாகவும் இருக்கிறது. வெளி ஆரத்தின் நடுவில் படைத்தலைவன் இருக்க வேண்டும். அவன் முன் இருக்கும் உள் ஆரம் சற்று தளர்ந்து இருக்க வேண்டும். ஆரம் நடுவில் வலுவாகவும் விளிம்புகளில் இலகுவாகவும் இருக்கவேண்டும். அதாவது நடுவில் யானைகளை நிறுத்தி ஓரங்களில் குதிரைகளை நிறுத்த வேண்டும். இடையில் காலாட்படை இருக்க வேண்டும். ஏதாவது சந்தேகங்களிருந்தால் கேளுங்கள்.'
மாதவன் சொல்வதை கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள் 'நீங்கள் முழுமையாக முடித்து விடுங்கள். பிறகு சந்தேகங்கள் இருந்தால் கேட்கிறோம்' என்றான் வீர பாண்டியன். மற்றவர்களும் ஆமோதித்தார்கள்.
' அவ்வாறே ஆகட்டும். இதுவரை நீங்கள் தெரிந்து கொண்டது வியூகம் அமைக்கும் முறை. அடுத்து வியூகம் நடத்தும் முறையைப் பார்ப்போம்.'
(தொடரும்)
ப்ரதானாசாரியாரின் முக்கிய சீடனான மாதவன் பல்வேறு திருத்தலங்களுக்கு யாத்திரை செய்துவிட்டு ஸ்ரீரங்கத்தை அடைந்தான். அங்கு ரங்க நாதனை சேவித்துவிட்டு வேதாந்த தேசிகரின் மடத்திற்குச் சென்றான். அப்போது தேசிகர் அருகிலுள்ள திருப்பதிகளுக்குச் சென்றிருந்தாராதலால் உடனே தரிசிக்க முடியவில்லை. அவர் வருவதற்கு சில நாட்களாகலாம் என்ற தகவல் அவனை சிந்தனைக்குள்ளாக்கியது. மார்கழித் திருவாதிரை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. தில்லையில் மாணாக்கர்களுக்கு சக்கர வியூகத்தைப் பற்றி சொல்வதாக வாக்களித்திருந்தான். ப்ரதானாசாரியாரோ அதற்குமுன் தேசிகரை சந்தித்து அவரது கருத்தையும் கேட்கச்சொல்லியிருந்தார்.
சிறிய குழப்பமிருந்தாலும், தேசிகருக்காகக் காத்திராமல் தில்லைக்குச் செல்வது என்று முடிவெடுத்தான். ஒரு ஓலையில் தான் வந்த நோக்கத்தை எழுதி அவரது சேவகர்களிடம் சேர்த்துவிட்டு தில்லை நோக்கிப் புறப்பட்டான் மாதவன். அவன் சென்ற சில நாழிகைக்கெல்லாம் வந்து சேர்ந்தார் தேசிகர். சில காரணங்களால் அவரது திருப்பதிகளுக்கான யாத்திரையை பாதியிலேயே முடித்துக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. மாதவனின் ஓலையைக் கண்டவர் 'சற்று தாமதித்திருக்கலாமே. ஹும் இறைவனின் திருவுளம் இவ்வாறிருந்தால் யார்தான் என்ன செய்யமுடியும். நடப்பவை நாரணன் செயல்' என்றெண்ணியவாறே மற்ற அலுவல்களைக் கவனிக்க முற்பட்டார்.
====
தில்லை. சைவர்களின் மூலக்கோவில். தமிழக சைவர்களின் ஆதி மதமாகிய சைவம் வேறு. ஆதிசங்கரர் நியமித்த ஷண்மதங்கள் எனப்படும் ஆறு மதங்களில் (சைவம், வைணவம், சாக்தம், காணாபத்யம், கௌமாரம், ஷௌர்யம்) இருக்கும் சைவம் வேறு. இவற்றுக்கிடையில் இருக்கும் வித்தியாசங்களை விட்டுவிட்டு, ப்ரபஞ்சத்தின் மூலாதாரமாக விளங்கும் தில்லையம்பலத்திற்குள் நுழைவோம்.
'உலகெலாம் உணர்ந்து ஓதற்கரியவன்' என்று முதலடியாகவும் 'நின்றது எங்கும் நிலவி உலகெலாம்' என்று ஈற்றடியாகவும் கொண்ட பெரிய புராணம் அரங்கேறியது இத்தில்லையில்தான். சேக்கிழார் உலகெலாம் என்று துவக்கி உலகெலாம் என்று முடித்தது உலகெங்கும் நிறைந்தவன் இறைவன் என்ற அரும்பொருளை அழகாக எடுத்தியம்பியது போல் தோன்றுகிறதல்லவா?
அரியும் சிவனும் ஒண்ணு. அறியாதவர் வாயில் மண்ணு என்பது பழமொழி. ஆனால் அது எவ்வளவு பழைய மொழி என்பது தெரியவில்லை. ஸ்ரீரங்கத்தீவைப் போலவே தில்லையிலும் அரியும் சிவனும் ஒன்றாகவே இருக்கின்றார்கள். அங்கே தனித்தனி கோவில் கொண்டவர்கள் இங்கே ஒரே கோவிலுக்குள் சேர்ந்து இருக்கின்றார்கள். பிரித்தாள்வது என்பது அயல் நாட்டினர் நமக்குச் சொல்லித்தந்ததாகக் கூறுவர் சிலர். ஆனால் நாம் தான் அதைக் கண்டுபிடித்தோம் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள மனம் வருவதில்லை பலருக்கு. சிவனாரும் அரனாரும் ஒன்றாக இருக்க அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சிதான்.
ஆனால் ஒற்றுமை என்ற வார்த்தை வார்த்தையாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அனைவரும் ஒற்றுமையாக இருந்து ஒற்றுமையைக் குலைத்ததால், இடையில் கோவிந்தராஜர் தில்லைத் திருச்சித்திரகூடத்தை (தில்லை வைணவத்திருப்பதி இவ்வாறு குறிப்பிடப்படுகிறது) நீங்கியிருக்க வேண்டியதாயிற்று. இந்தக் கதை நடக்கும் காலத்தில் அவர் மீண்டும் தில்லையில் குடிகொண்டுவிட்டார்.
கோவில் செவ்வக வடிவிலிருந்தது. அரசர்கள் தொடர்ந்து திருப்பணி செய்தும் பொன் வேய்ந்தும் அந்தக் கோவிலின் புதுமை மாறாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். சிற்சபை, பொற்சபை, இராசசபை, தேவசபை, நிருத்தசபை என்று ஐந்து சபைகளுடன் ஆதியந்தமில்லாத ஆனந்த நடனம் புரிபவராக சிவனார் இருக்க, அவர் நடனத்தை ரசித்தவாறு ஆனந்தசயனத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார் அரியான கோவிந்தராஜர்.
ஆதிரை நட்சத்திரம் சிவனாருக்குகந்தது. ஆகவே அது திருவாதிரை ஆயிற்று. அதுவும் கடவுளர்க்குகந்த மார்கழித் திருவாதிரை சீரும் சிறப்புமாகக் கொண்டாடப் பட்டு வந்துள்ளது. நடராஜத் திருமேனி அன்று ஊர்வலம் வரும் நாள். அம்பலத்துள்ளேயே ஆடிக்கொண்டிருக்கும் எம்மான் அன்று வீதியிலும் ஆடும் நாள். அன்று தில்லை அல்லோலகல்லோலப்பட்டது என்றால் மிகையாகாது.
அத்தகைய தில்லையின் பெருமையை சொல்லவேண்டிய'தில்லை'. ஆகவே நமது நண்பர்களின் நடவடிக்கைகளைப் பார்ப்போம்.
====
அந்தப் பெருமை வாய்ந்த தில்லை நகரிலே பல்வேறு வகையான சத்திரங்களிருந்தன. அரசர்கள் முதல் ஆண்டிகள் வரை அனைவரும் வந்து செல்லவும் வருவோர் வயிறார உண்ணவும், உடலாற உறங்கவும் பற்பல ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன. அத்தகைய ஒரு சத்திரத்தின் விதானத்திலமைந்த ஒரு விசாலமான அறையில் குழுமியிருந்தனர் நமது நண்பர்கள். முறையே மாதவன், வீர பாண்டியன், இளவழுதி, வல்லாளன், கோப்பெருஞ்சிங்கன். அரிஹரனும் அவன் தம்பியும் வரவில்லை. மாதவன் நடுவில் வீற்றிருக்க அவனைச் சுற்றி அரைவட்டமாக அமர்ந்திருந்தனர் மற்றையோர்.
அவர்களுக்கு நடுவில் ஒரு வெள்ளைச் சீலை விரிக்கப் பட்டிருந்தது. அருகில் சில வண்ண மைக்கூடுகளும், தூரிகைகளும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஏதோ தியானத்தில் அமர்ந்திருப்பவன் போல் இருந்தான் மாதவன். உண்மையில் தன் குருவை மானசீகமாக துதித்துக் கொண்டிருந்தான்.
சிறிது நேரம் கழித்துக் கண் விழிக்க மற்றையோர் ஆவலுடன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு புன்முறுவலொன்றைப் பூத்தவாறே, 'நண்பர்களே, சொன்னவண்ணம் நாம் இங்கே குழுமிவிட்டோம். ஹரிஹரனும் அவன் சகோதரனும் வரவில்லை. இருந்தாலும் நாம் தொடர்வோம். நீங்களனைவரும் தில்லைத் தெய்வங்களைத் தொழுதுவிட்டீர்களா?'
'ஆம். நல்ல தரிசனம்.' என்றான் இளவழுதி. மற்றையோரும் அவனைப் போலவே சிலாகித்துப் பேசினர்.
'நண்பர்களே, நீங்களாக வாய்திறந்து கேட்கவில்லையாயினும் சக்கரவியூகத்தைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் உங்கள் முகங்களில் தெரிகிறது. அந்த ஆவலைப் பூர்த்தி செய்யவே இங்கு வந்துள்ளேன். சில விஷயங்களை நாம் தெரிந்து கொள்ளும் போது பூர்வ பீடிகை மிக மிக அவசியமாகிறது. சக்கரவியூகமும் அதைப் போன்றதே. இது மிக மிக அபாயகரமானது அதே நேரத்தில் உபயோககரமானதும் கூட. இதைப் பயன்படுத்தும் விதத்தில் இருக்கிறது.
உதாரணத்திற்கு தீயை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். சமைக்கவும் பயன்படுத்தலாம். எரிக்கவும் பயன்படுத்தலாமல்லவா? ஆகவே ஒரு விஷயத்தின் மதிப்பு அதைப் பயன் படுத்தும் முறையில் உள்ளதே தவிர அந்த விஷயத்திலில்லை என்பதை நீங்கள் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.
இந்த சக்கரவியூகத்தை நல்ல வகையில்தான் பயன் படுத்துவோம் என்று முதலில் நீங்கள் அனைவரும் சர்வ சாட்சியாக உங்களது தர்மப்படி சத்தியம் செய்யுங்கள்.' என்று நிறுத்தினான்.
உடனே ஒவ்வொருவராக முன்வந்து 'முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள் சாட்சியாக, பஞ்ச பூதங்கள் சாட்சியாக, தில்லை நாயகர்கள் சாட்சியாக இந்த சக்கரவியூகத்தை நன்மைக்காகவே பயன் படுத்துவேன். சத்தியத்தின் பக்கலில் எப்போதுமிருப்பேன்.' என்று கூறி வாளால் தன் கையில் கீறி ஒரு துளி ரத்தத்தை சிந்தினார்கள்.
'தற்போது நீங்கள் உங்கள் சத்தியத்தால் கட்டுப்பட்டிருக்கிறீர்கள். நானும் உங்கள் சத்தியங்களை நம்புகிறேன். உங்கள் வாக்கு மறைந்துவிட வில்லை. உங்களைச் சுற்றியே வந்து கொண்டிருக்கும். சத்தியம் செய்தவனை, முழுமையாகக் காப்பவனை சத்தியமே காக்கும். அதைத் தவறினால் சத்தியமே அவனை அழிக்கும். இதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். நல்லது. சக்கரவியூகத்தை நீங்கள் அறிந்து கொள்ளும் நேரம் வந்துவிட்டது. இப்போது இந்த சீலையில் உங்கள் கவனத்தைச் செலுத்துங்கள்.' என்று கூறிய மாதவன் அந்த சீலையில் அரை நாழிகைப் பொழுதுக்கு எதையோ வரைந்தவண்ணம் இருந்தான். முடிந்தபின்,
'நண்பர்களே. சக்கரவியூகம் என்பது ஒரு படை அமைப்பு. இதை விளங்கிக் கொள்ள சில கேள்விகளைக் கேட்கிறேன். உங்களுக்குத் தெரிந்த பதிலைச் சொல்லுங்கள். வியூகம் ஏன் அமைக்க வேண்டும்'
உடனே கோப்பெருஞ்சிங்கன் 'வியூகமென்பது நீங்கள் சொன்னது போல் போர்க்களத்தில் படைகளை நிறுத்திடும் முறை. இதனால் நம் படைகளுக்கு சேதம் குறைவாகவும் எதிரிப்படைகளுக்கு சேதம் அதிகமாகவும் இருக்கும். நல்ல வியூகத்தில் வெற்றி எளிதாகும்'
'நன்று நன்று. அதே எண்ணம் எதிரிக்கும் இருக்குமல்லவா? நம்மைப் போன்றே சிறந்த வியூகத்தை எதிரி அமைத்தால் என்ன செய்வீர்கள்?'
போர் பற்றி ஏட்டறிவு மட்டுமே இருந்த கோப்பெருஞ்சிங்கனால் உடனே பதில் சொல்ல முடியவில்லை. வல்லாளன் தொடர்ந்தான். 'நம் திறமையின் அளவு எதிரியின் திறமையைப் பொறுத்தே அமைகிறது. திறமையான எதிரி நிச்சயம் நல்ல வியூகம் அமைப்பான். ஆனால் வியூகத்தை அமைப்பதை விட முக்கியமானது அந்த வியூகத்தை முறியடிப்பது. ஆகவே நமது வியூகத்தை எதிரியின் வியூகம் முறியடிக்கப்படும் விதத்தில் அமைத்திடல் வேண்டும்.'
'அருமையாகச் சொன்னாய் வல்லாளா. உன் பாட்டனாரும் தந்தையும் அதிகமான போர்களில் ஈடுபட்ட காரணத்தால் உனக்கு இந்தத் தெளிவு இருந்திருக்க வேண்டும். ஆக வியூகம் அமைப்பதை விட முக்கியமானது அதை முறியடிக்கும் திறமை. அப்படி முறியடிக்கும் எண்ணம் எதிரிக்கும் இருக்குமல்லவா? அதற்கு என்ன செய்யவேண்டும்?'
வல்லாளனும் யோசிக்க ஆரம்பித்தான். இளவழுதிக்கு தேன்மொழி சொன்னது நினைவிற்கு வந்தது. 'முறியடிக்கப்படக் கூடியது என்று மேலுக்குத் தோன்றும் வகையில் ஒரு வியூகத்தை அமைத்து எதிரி நம் வியூகத்தை அழிக்க வரும்போது சட்டென்று மாறக்கூடிய வகையில் வியூகம் அமைத்திட வேண்டும். இந்த விதமான வியூக மாற்றம் தளபதிக்கும், வியூகத்தின் கேந்திரங்களில் தலைமையேற்கும் சில உபதளபதிகளுக்கும் மட்டுமே தெரிந்திருக்க வேண்டும். என்னென்ன மாற்றங்கள் செய்ய வேண்டும். அதற்கான சமிக்ஞைகள் எப்படி இருக்கும் என்பதை இவர்கள் மட்டுமே அறிந்திருக்க வேண்டும். இப்படி செய்யும் போது திறமையான எதிரியையும் வீழ்த்திவிடலாம்'
இளவழுதியின் இந்த விளக்கம் குழுமியிருந்தோரிடையே மிகுந்த ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. புரிந்து கொண்டதற்கு அடையாளமாக பலமாகத் தலையசைத்தனர்.
'அற்புதம். இளவழுதி. இதை நீ இடையில் யாரிடமோ கற்றுக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஏனெனில் இது நம் குருகுலத்தில் யாருக்கும் கற்றுத்தரப்படுவதில்லை. சற்றேறக்குறைய சக்கரவியூகத்தின் முதல் பகுதியை நீ சொல்லிவிட்டாய். சரி. இதெல்லாம் நாம் எதிரியை விட சற்று திறமையானவர்கள் என்ற எண்ணத்தில் கூறப்பட்டவை. எதிரி நம்மை விட வலுவானவன். அனைத்து வியூக அமைப்புகளையும் அறிந்தவன். சட்டென்று வியூகங்களை மாற்ற வல்லவன் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்போது வெற்றிபெற என்ன செய்யவேண்டும்?'
ஒருவருக்கும் விடை தெரியவில்லை. ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டவர்கள், மொத்தமாக மாதவனை நோக்கினார்கள். அவனும் புன்னகைத்தவாறே
'நல்லவேளை. இதற்கு யாரும் விடையளிக்கவில்லை. அளித்திருந்தால் என் விளக்கம் மேலும் தேவைப்பட்டிராது. நண்பர்களே, இந்த கேள்விதான் சக்கரவியூகத்தின் அடிப்படை. சரியான சக்கரவியூகத்தின் மூலம் எத்தகைய எதிரியையும் அழித்துவிடலாம். ஒருவேளை இரு தரப்பும் சக்கரவியூகம் அமைத்திட்டால் அனைவருக்கும் அழிவுதான். ஆகவேதான் சக்கரவியூகத்தைப் பற்றி ஆசாரியார் முழுமையாகச் சொல்லவில்லை. இதற்கான குறிப்புகள் எந்த சாத்திரத்திலும் இல்லை. செவிவழியாகவே அறியப்பட்டு வந்துள்ளது. பாரதப் போருக்குப் பிறகு சக்கரவியூகத்தை யாரும் பயன் படுத்தவில்லை. ஆனால் இப்போது முதல் பயன்படுத்த நேரிடலாம்.' என்று நீர் அருந்துவதற்காக சிறிது நிறுத்தினான். அதையே யாராலும் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.
'முக்கியமாக நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது, சக்கர வியூகம் போர்க்களத்தில் மட்டும் வைக்கப்படும் வியூகமன்று. அதைப் போர்க்களத்தில் பிரயோகிக்க வேண்டுமென்றால் அதற்கான ஆரம்பம் வெகு காலத்திற்கு முன்னமே இருக்க வேண்டும். எவ்வளவு காலத்திற்கு முன் துவங்குகிறதோ அவ்வளவு வீச்சு அந்த வியூகத்தில் இருக்கும். போர் நிலை சக்கரவியூகம், பொது நிலை சக்கர வியூகம் என இரண்டு வியூகங்கள் இருக்கின்றன. இரண்டும் இயைந்தவாறு ப்ரயோகம் செய்யப்பட வேண்டும். இல்லையேல் அது அமைத்தவருக்கெதிராகத் திரும்பிவிடும் அபாயமுள்ளது. முதலில் போர் நிலை சக்கர வியூகத்தைப் பார்ப்போம். இந்த சீலையைப் பாருங்கள்' என்று சொன்னதும் அனைவரும் அந்தச் சீலையின் ஓவியத்தில் கவனத்தைச் செலுத்தினர்.
பிறைச்சந்திர வடிவத்தில் இருந்தது அந்த ஓவியம். இரு பக்கத்தில் இரண்டு புள்ளிகள் இருக்க அவற்றை இரு கோடுகள் பிறை நிலா போல் இணைத்தன. ஆங்காங்கே சிற்சில வடிவங்களும், குறிகளும் இருந்தன.
'நண்பர்களே, இதுதான் சக்கர வியூக அமைப்பு. அடிப்படை அமைப்பு. ஆனால் கருட வியூகம் போலவும், படுத்திருக்கும் சர்ப்ப வியூகம் போலவும் முதலில் அமைத்து எதிரிகளைப் புகவிட்டு சக்கர வியூகமாக மாற்றிக்கொள்ளலாம். இங்கே பாருங்கள். பிறையின் இரு முனைகள் இருக்கின்றன. அதிலிருந்து இரண்டு வரிசைகள் அடுத்த புள்ளியை நோக்கி நகர்கின்றன. ஒன்று வெளி ஆரமாகவும், மற்றொன்று உள் ஆரமாகவும் இருக்கிறது. வெளி ஆரத்தின் நடுவில் படைத்தலைவன் இருக்க வேண்டும். அவன் முன் இருக்கும் உள் ஆரம் சற்று தளர்ந்து இருக்க வேண்டும். ஆரம் நடுவில் வலுவாகவும் விளிம்புகளில் இலகுவாகவும் இருக்கவேண்டும். அதாவது நடுவில் யானைகளை நிறுத்தி ஓரங்களில் குதிரைகளை நிறுத்த வேண்டும். இடையில் காலாட்படை இருக்க வேண்டும். ஏதாவது சந்தேகங்களிருந்தால் கேளுங்கள்.'
மாதவன் சொல்வதை கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள் 'நீங்கள் முழுமையாக முடித்து விடுங்கள். பிறகு சந்தேகங்கள் இருந்தால் கேட்கிறோம்' என்றான் வீர பாண்டியன். மற்றவர்களும் ஆமோதித்தார்கள்.
' அவ்வாறே ஆகட்டும். இதுவரை நீங்கள் தெரிந்து கொண்டது வியூகம் அமைக்கும் முறை. அடுத்து வியூகம் நடத்தும் முறையைப் பார்ப்போம்.'
(தொடரும்)
Thursday, January 15, 2009
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர் . . . 14
அத்தியாயம் 14 - காலச் சக்கரம்
முன் குறிப்பு:-
சக்கரவியூகம் தொடங்கி நூறு நாள் முடிவடைந்துள்ளது. இதை சுட்டிக் காட்டிய அன்பு நண்பர் சுரேஷுக்கும், தொடர்ந்து படித்து கருத்துகளை வழங்கிவரும் அனைவருக்கும் நன்றிகள் பல.
===
காலைக் கதிரவன் தன் செந்நிறம் நீக்கி பொன்னிறம் கூட்டி உச்சி நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தான். கொல்லி மலையின் அந்தப் பாசறையின் மைதானத்தில் அனைவரும் வட்ட வடிவமாய்க் கூடியிருக்க, நடுவே அரங்கம் போன்ற அமைப்பு நிறுவப் பட்டிருந்தது. அதன் அருகே மூன்று ஆசனங்களில் முறையே மாராயர், இளவழுதி மற்றும் தேன் மொழி அமர்ந்திருந்தனர்.
அந்த அரங்கில் அங்கு பயின்று வந்தோரின் பல்வேறு சாகச நிகழ்ச்சிகள் அரங்கேறின. இவையனைத்தும் இளவழுதிக்கு மிக்க மகிழ்ச்சியை அளித்தன. இறுதியில் மாராயர், ' நீங்கள் அனைவரும் இங்கு பயின்றதை வெளிப்படுத்தியுள்ளீர்கள். தற்போது இளவழுதி தான் காஞ்சியில் பயின்ற பல்வேறு வித்தைகளை நமக்கு செய்து காட்டுவான்' என்றதும் ஆரவாரம் விண்ணைப் பிளந்தது.
சட்டென மாராயர் இவ்வாறு கூறிவிட்டதால் செய்வதறியாது திகைத்த இளவழுதி, 'தந்தையே, என்னுடன் மோத யாரை அழைப்பது?' என்று வினவினான்.
'கவலைப் படாதே இளவழுதி, இருக்கவே இருக்கிறாள் தேன்மொழி. என் போதனை சிறந்ததா, காஞ்சிக் கடிகையின் போதனை சிறந்ததா என்று பார்த்து விடலாம். தேன் மொழி, நடக்கட்டும் வாள், வில் வித்தைகள்' என்றார்.
முதலில் தேன் மொழியுடன் மோதுவதா என்று நினைத்தாலும் தந்தையின் சொல்லைத் தட்ட முடியாத காரணத்தால் முதலில் மெதுவாக வாளை சுழற்றினான். ஆனால் அது எவ்வளவு பெரிய தவறென்று சற்று நேரத்திலேயே தெரிந்து விட்டது. அதற்குப் பிறகு அவன் தற்காப்பிலேயே கவனம் செலுத்த நேரிட்டது. அவனால் அவள் வாளைத் தடுத்து நிறுத்துவதே பெரும் பாடாக இருந்தது. இறுதியில் அவன் வாளும் அவன் கையை விட்டகன்றது. புன்முறுவலுடன் நின்றாள் தேன்மொழி. கரகோஷம் விண்ணைப் பிளந்தது.
(நம் கதை நடக்கும் காலகட்டத்தில் பெண்கள் அரசியலில் மட்டுமல்லாது போர்முனையிலும் சாதித்திருக்கிறார்கள் என்பதை நமக்குக் கிடைத்த ஒரு சில ஆதாரங்களின் மூலம் தெளியலாம். காகதீய ராணி ருத்ராம்பாள் என்பவர் இந்தக் கதை நடப்பதற்கு சில காலம் முன்புவரை வாரங்கல்லைத் தலை நகரமாகக் கொண்டு ஆட்சி செலுத்தினார். பற்பல போர்களும் புரிந்துள்ளார். சோழர் நிர்வாகத்தில் பெண்கள் 'அதிகாரிச்சிகள்' என்ற பெயருடன் இருந்ததாகக் கல்வெட்டுகள் தெரிவிக்கின்றன. எனவே பெண்களின் பங்களிப்பு பல்வேறு துறைகளிலும் இருந்துள்ளதை ஐயம்திரிபுற அறிந்து கொள்ளலாம். இதனடிப்படையிலேயே, தேன்மொழியின் படை நடத்தும் பாங்கும், வாள் வீச்சின் மகிமையும் விவரிக்கப் பட்டுள்ளன)
இறுதியில் தேன்மொழியின் திறமையே அதிகம் என்பதை இளவழுதி ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. தனியாக அவர்களை அழைத்த மாராயர் இளவழுதி, நீ கற்றுக்கொண்டது ஏட்டளவிலேயே இருந்திருக்கிறது. அவள் என்னிடம் நேரடியாகப் பயின்றதுடன் மற்றவர்களுக்கும் பயிற்சியளித்துள்ளாள். ஆகவே அவளிடம் கூடுதல் திறமையிருப்பது இயற்கையே. ஆகவே இதற்காக வருந்தாமல் இங்கு இருந்து அவளிடம் கற்றுக் கொள்வதுடன் உனக்குத் தெரிந்தவற்றையும் அவளுக்குக் கற்றுத்தா. நான் இன்று புறப்படுகிறேன். உங்களுக்கு விரைவில் தகவல் அனுப்புகிறேன்'. என்று கூறினார் மாராயர்.
இளவழுதியும் தேன்மொழியும் அவரை வணங்கி வழியனுப்பி வைத்தனர்.
====
மதுரையை ஒட்டி அமைந்திருந்த ஒரு மாளிகையின் அறையில் அமர்ந்திருந்தார்கள் சுந்தர பாண்டியனும், மாலிக் கஃபூரும். மாலிக் கஃபூரின் முகத்தில் கோபத்தின் சாயை பரிபூர்ணமாகப் படிந்திருந்ததையும், சுந்தர பாண்டியன் சங்கடத்திலிருந்ததையும் காண முடிந்தது. சற்று நேரம் நீடித்த அமைதியை உடைத்தான் மாலிக் கஃபூர்.
'என்னைப் போல் ஒரு முட்டாள் இந்த உலகத்தில் இருக்கமுடியாது சுந்தரா. உன்னை நம்பி இவ்வளவு தூரம் வந்ததற்கு நான் சுல்தானிடம் என்ன பதில் சொல்லப் போகிறேன் என்று தெரியவில்லை. பாண்டிய அரசின் மணிமுடியை கைப்பற்ற என் துணையை நாடினாய். இப்போது திடீரென்று வேண்டாமென்றும் அரச பதிவியில் நாட்டமில்லையென்றும் கூறுகிறாய். இதே வேறொருவறாக இருந்திருந்தால் இப்போது இறைவனடி சேர்ந்திருப்பார்கள். நீயாக இருப்பதால் நிதானிக்கிறேன். இப்போது முடிவாக என்ன கூறுகிறாய்?'
'உன்னை தனிமைப் படுத்திக்கொள்ளாதே மாலிக். நானும் உன்னை போலத்தான். உன்னை அழைத்தது உனக்கு மட்டுமல்ல, எனக்கும் சங்கடத்தை விளைவித்திருக்கிறது. நீயாக இருப்பதால் உன் பேச்சுகளைப் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். வேறொருவன் இவ்வாறு பேசியிருந்தால் அவன் பேச்சு முடிந்திருக்காது, அதற்கு முன் அவன் மூச்சு முடிந்திருக்கும். வார்த்தையை அளந்து பேசுவது நல்லது.'
அப்போது ஏதோ சொல்லப் போன மாலிக் கஃபூரை மடக்கி 'சற்றுப் பொறு மாலிக். நான் முடித்து விடுகிறேன். உன்னை அழைத்த போது இருந்த நிலை வேறு, தெளிவு வேறு. தற்போது அவ்வாறல்ல. சூழ் நிலையைப் பொறுத்து நம் வியூகங்களை அமைக்க வேண்டியிருக்கிறது. தற்போது பாண்டிய தேசத்தில் நான் எந்த கலகத்தையும் விளைவிக்க விரும்பவில்லை. உன்னை சிரமப்படுத்தியதற்கு ஏற்கனவே வருத்தம் தெரிவித்துவிட்டேன். நீயும் எனக்கு உதவுவதற்காக மட்டும் வரவில்லை. உன் ஆதாயம் கணக்கிட்டுத்தான் வந்தாய் என்பதையும் நினைவில் கொள்'. என்று நிறுத்தினான்.
மாலிக் கஃபூர் பொதுவாகவே அதிகம் பேசாதவன். மேலும் கோபப்படும் காலங்களில் அவன் வாயே திறக்க மாட்டான். ஆகவே பேச வந்ததைக் கூட நிறுத்திவிட்டான். நெடிய பெருமூச்சொன்று கிளம்பியது அவன் நாசியிலிருந்து. அவன் ஏதோ முடிவெடுத்தவன் போல் காணப்பட்டான்.
'நல்லது சுந்தரா. இதை இத்துடன் விட்டு விடுவது நல்லது என்பது எனக்கும் புரிகிறது. சரி நான் கிளம்ப வேண்டும். அதற்குத் தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்வாய் என்று நம்புகிறேன்.'
'நிச்சயமாக மாலிக். நம் நட்பு தொடரும் என்று நானும் நம்புகிறேன்.'
இருவரும் ஆரத்தழுவிக் கொண்டாலும் உள்ளூர எழுந்த அவர்களின் எண்ணங்கள் வேறு விதமாக இருந்தன.
====
காலம் அனைவருக்கும் ஒன்றே போல் இயங்குவதில்லை. சிலருக்கு ஒரு நொடி ஒரு யுகமாகவும், சிலருக்கு ஒரு யுகம் ஒரு நொடியாகவும் தோன்றக்கூடும். ஒருவருக்கே ஒரு சமயத்தில் காலம் மெதுவாகச் செல்வது போலவும், பிறிதொரு சமயத்தில் மிக வேகமாகச் செல்வதாகவும் தோன்றலாம். காலம் தன் போக்கில் ஒரே சீறாகத்தான் சென்று கொண்டிருக்கிறது. நம் மனம்தான் அப்படி நினைக்கத் தோன்றுகிறது. இதனிடையில் நாம் செய்தனவும் செய்யாமல் விட்டனவும் பின்னர் நம்மை பல்வேறு விதங்களில் எதிர்கொள்கின்றன.
வீரனுக்கும் கயல்விழிக்கும் காலம் மிக வேகமாகச் செல்வது போல் தோன்றியதில் வியப்பில்லையல்லவா? அவர்கள்தான் பாண்டியதேசத்திற்குள்ளேயே காதல் தேசத்தை நிறுவி விட்டார்களே. காதல் வயப்பட்டவர்களின் உலகமே வேறாயிற்றே.
அங்கே இளவழுதியும், தேன்மொழியும் கூட சற்றொப்ப இதே நிலையில்தான் இருந்தார்கள். ஆனால் தேன்மொழி மாராயரிடம் பாடம் பயின்றதால் அவளால் நிதானிக்க முடிந்தது.
இடையில் விக்ரம பாண்டியன் இரு சகோதரர்களிடமும் பேசி அவர்களுக்குள் ஒரு சமாதானத்தை நிறுவியிருந்தான். அவர்களின் பாட்டனார் இந்த சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவ மேற்கொண்ட முயற்சிகளும் பட்ட கஷ்டங்களும் அவர்களுக்குத் தெரிந்ததுதான் என்றாலும் அப்போது மீண்டும் கேட்டது அவர்களின் மனதை மாற்றியது. தற்போது குலசேகர பாண்டியர் உடல் நலம் தேறி வரும் நிலையில் வாரிசுரிமைப் போருக்கு எந்தவொரு தேவையுமில்லை என்று முடிவானது இருவரிடமும். சுந்தர பாண்டியன் ஒரு நிலையில் வீர பாண்டியனுக்கு பட்டத்தை விட்டுத்தரக் கூட முன் வந்தான். இவ்வாறாக ஒரு தற்காலிக சுமூக நிலை நிலவியது பாண்டிய தேசத்தில்.
இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் மாலிக் கஃபூரை திருப்பியனுப்பினான் சுந்தர பாண்டியன். வீரனும் கயலும் அவர்கள் காதல் தேசத்தில் உல்லாசப் பயணம் மேற்கொண்டிருந்தார்கள். இவ்வாறே இருந்திருந்தால், இந்தத் தொடரே எழுத வேண்டியிருக்காது.
ஆனால் மாலிக் வேறு விதமாக அல்லவா சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான். தக்காணத்தில் சுல்தானின் சாம்ராஜ்யத்தை விரிவாக்கும் முயற்சியில் சற்றே பின்னடைவு ஏற்பட்டாலும், தமிழகக் கோவில்களின் பொக்கிஷங்கள் தப்பவில்லை அவன் கண்களிலிருந்து. கஜினி முகமதுவின் சோம நாதபுர படையெடுப்புகளைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்த அவன் அதைப் போன்ற ஒரு நிகழ்ச்சியை தமிழகத்தில் நடத்த எண்ணம் கொண்டான்.
அதுவும் ஜடாவர்ம சுந்தர பாண்டியரால் பொன் வேயப்பட்டு ஸ்ருங்காரமாய் விரிந்திருந்த ஸ்ரீரங்கம் அவனை வெகுவாகக் கவர்ந்தது.
பழுத்தபழம் தானே அதிக கல்லடி படும்?
(தொடரும்)
முன் குறிப்பு:-
சக்கரவியூகம் தொடங்கி நூறு நாள் முடிவடைந்துள்ளது. இதை சுட்டிக் காட்டிய அன்பு நண்பர் சுரேஷுக்கும், தொடர்ந்து படித்து கருத்துகளை வழங்கிவரும் அனைவருக்கும் நன்றிகள் பல.
===
காலைக் கதிரவன் தன் செந்நிறம் நீக்கி பொன்னிறம் கூட்டி உச்சி நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தான். கொல்லி மலையின் அந்தப் பாசறையின் மைதானத்தில் அனைவரும் வட்ட வடிவமாய்க் கூடியிருக்க, நடுவே அரங்கம் போன்ற அமைப்பு நிறுவப் பட்டிருந்தது. அதன் அருகே மூன்று ஆசனங்களில் முறையே மாராயர், இளவழுதி மற்றும் தேன் மொழி அமர்ந்திருந்தனர்.
அந்த அரங்கில் அங்கு பயின்று வந்தோரின் பல்வேறு சாகச நிகழ்ச்சிகள் அரங்கேறின. இவையனைத்தும் இளவழுதிக்கு மிக்க மகிழ்ச்சியை அளித்தன. இறுதியில் மாராயர், ' நீங்கள் அனைவரும் இங்கு பயின்றதை வெளிப்படுத்தியுள்ளீர்கள். தற்போது இளவழுதி தான் காஞ்சியில் பயின்ற பல்வேறு வித்தைகளை நமக்கு செய்து காட்டுவான்' என்றதும் ஆரவாரம் விண்ணைப் பிளந்தது.
சட்டென மாராயர் இவ்வாறு கூறிவிட்டதால் செய்வதறியாது திகைத்த இளவழுதி, 'தந்தையே, என்னுடன் மோத யாரை அழைப்பது?' என்று வினவினான்.
'கவலைப் படாதே இளவழுதி, இருக்கவே இருக்கிறாள் தேன்மொழி. என் போதனை சிறந்ததா, காஞ்சிக் கடிகையின் போதனை சிறந்ததா என்று பார்த்து விடலாம். தேன் மொழி, நடக்கட்டும் வாள், வில் வித்தைகள்' என்றார்.
முதலில் தேன் மொழியுடன் மோதுவதா என்று நினைத்தாலும் தந்தையின் சொல்லைத் தட்ட முடியாத காரணத்தால் முதலில் மெதுவாக வாளை சுழற்றினான். ஆனால் அது எவ்வளவு பெரிய தவறென்று சற்று நேரத்திலேயே தெரிந்து விட்டது. அதற்குப் பிறகு அவன் தற்காப்பிலேயே கவனம் செலுத்த நேரிட்டது. அவனால் அவள் வாளைத் தடுத்து நிறுத்துவதே பெரும் பாடாக இருந்தது. இறுதியில் அவன் வாளும் அவன் கையை விட்டகன்றது. புன்முறுவலுடன் நின்றாள் தேன்மொழி. கரகோஷம் விண்ணைப் பிளந்தது.
(நம் கதை நடக்கும் காலகட்டத்தில் பெண்கள் அரசியலில் மட்டுமல்லாது போர்முனையிலும் சாதித்திருக்கிறார்கள் என்பதை நமக்குக் கிடைத்த ஒரு சில ஆதாரங்களின் மூலம் தெளியலாம். காகதீய ராணி ருத்ராம்பாள் என்பவர் இந்தக் கதை நடப்பதற்கு சில காலம் முன்புவரை வாரங்கல்லைத் தலை நகரமாகக் கொண்டு ஆட்சி செலுத்தினார். பற்பல போர்களும் புரிந்துள்ளார். சோழர் நிர்வாகத்தில் பெண்கள் 'அதிகாரிச்சிகள்' என்ற பெயருடன் இருந்ததாகக் கல்வெட்டுகள் தெரிவிக்கின்றன. எனவே பெண்களின் பங்களிப்பு பல்வேறு துறைகளிலும் இருந்துள்ளதை ஐயம்திரிபுற அறிந்து கொள்ளலாம். இதனடிப்படையிலேயே, தேன்மொழியின் படை நடத்தும் பாங்கும், வாள் வீச்சின் மகிமையும் விவரிக்கப் பட்டுள்ளன)
இறுதியில் தேன்மொழியின் திறமையே அதிகம் என்பதை இளவழுதி ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. தனியாக அவர்களை அழைத்த மாராயர் இளவழுதி, நீ கற்றுக்கொண்டது ஏட்டளவிலேயே இருந்திருக்கிறது. அவள் என்னிடம் நேரடியாகப் பயின்றதுடன் மற்றவர்களுக்கும் பயிற்சியளித்துள்ளாள். ஆகவே அவளிடம் கூடுதல் திறமையிருப்பது இயற்கையே. ஆகவே இதற்காக வருந்தாமல் இங்கு இருந்து அவளிடம் கற்றுக் கொள்வதுடன் உனக்குத் தெரிந்தவற்றையும் அவளுக்குக் கற்றுத்தா. நான் இன்று புறப்படுகிறேன். உங்களுக்கு விரைவில் தகவல் அனுப்புகிறேன்'. என்று கூறினார் மாராயர்.
இளவழுதியும் தேன்மொழியும் அவரை வணங்கி வழியனுப்பி வைத்தனர்.
====
மதுரையை ஒட்டி அமைந்திருந்த ஒரு மாளிகையின் அறையில் அமர்ந்திருந்தார்கள் சுந்தர பாண்டியனும், மாலிக் கஃபூரும். மாலிக் கஃபூரின் முகத்தில் கோபத்தின் சாயை பரிபூர்ணமாகப் படிந்திருந்ததையும், சுந்தர பாண்டியன் சங்கடத்திலிருந்ததையும் காண முடிந்தது. சற்று நேரம் நீடித்த அமைதியை உடைத்தான் மாலிக் கஃபூர்.
'என்னைப் போல் ஒரு முட்டாள் இந்த உலகத்தில் இருக்கமுடியாது சுந்தரா. உன்னை நம்பி இவ்வளவு தூரம் வந்ததற்கு நான் சுல்தானிடம் என்ன பதில் சொல்லப் போகிறேன் என்று தெரியவில்லை. பாண்டிய அரசின் மணிமுடியை கைப்பற்ற என் துணையை நாடினாய். இப்போது திடீரென்று வேண்டாமென்றும் அரச பதிவியில் நாட்டமில்லையென்றும் கூறுகிறாய். இதே வேறொருவறாக இருந்திருந்தால் இப்போது இறைவனடி சேர்ந்திருப்பார்கள். நீயாக இருப்பதால் நிதானிக்கிறேன். இப்போது முடிவாக என்ன கூறுகிறாய்?'
'உன்னை தனிமைப் படுத்திக்கொள்ளாதே மாலிக். நானும் உன்னை போலத்தான். உன்னை அழைத்தது உனக்கு மட்டுமல்ல, எனக்கும் சங்கடத்தை விளைவித்திருக்கிறது. நீயாக இருப்பதால் உன் பேச்சுகளைப் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். வேறொருவன் இவ்வாறு பேசியிருந்தால் அவன் பேச்சு முடிந்திருக்காது, அதற்கு முன் அவன் மூச்சு முடிந்திருக்கும். வார்த்தையை அளந்து பேசுவது நல்லது.'
அப்போது ஏதோ சொல்லப் போன மாலிக் கஃபூரை மடக்கி 'சற்றுப் பொறு மாலிக். நான் முடித்து விடுகிறேன். உன்னை அழைத்த போது இருந்த நிலை வேறு, தெளிவு வேறு. தற்போது அவ்வாறல்ல. சூழ் நிலையைப் பொறுத்து நம் வியூகங்களை அமைக்க வேண்டியிருக்கிறது. தற்போது பாண்டிய தேசத்தில் நான் எந்த கலகத்தையும் விளைவிக்க விரும்பவில்லை. உன்னை சிரமப்படுத்தியதற்கு ஏற்கனவே வருத்தம் தெரிவித்துவிட்டேன். நீயும் எனக்கு உதவுவதற்காக மட்டும் வரவில்லை. உன் ஆதாயம் கணக்கிட்டுத்தான் வந்தாய் என்பதையும் நினைவில் கொள்'. என்று நிறுத்தினான்.
மாலிக் கஃபூர் பொதுவாகவே அதிகம் பேசாதவன். மேலும் கோபப்படும் காலங்களில் அவன் வாயே திறக்க மாட்டான். ஆகவே பேச வந்ததைக் கூட நிறுத்திவிட்டான். நெடிய பெருமூச்சொன்று கிளம்பியது அவன் நாசியிலிருந்து. அவன் ஏதோ முடிவெடுத்தவன் போல் காணப்பட்டான்.
'நல்லது சுந்தரா. இதை இத்துடன் விட்டு விடுவது நல்லது என்பது எனக்கும் புரிகிறது. சரி நான் கிளம்ப வேண்டும். அதற்குத் தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்வாய் என்று நம்புகிறேன்.'
'நிச்சயமாக மாலிக். நம் நட்பு தொடரும் என்று நானும் நம்புகிறேன்.'
இருவரும் ஆரத்தழுவிக் கொண்டாலும் உள்ளூர எழுந்த அவர்களின் எண்ணங்கள் வேறு விதமாக இருந்தன.
====
காலம் அனைவருக்கும் ஒன்றே போல் இயங்குவதில்லை. சிலருக்கு ஒரு நொடி ஒரு யுகமாகவும், சிலருக்கு ஒரு யுகம் ஒரு நொடியாகவும் தோன்றக்கூடும். ஒருவருக்கே ஒரு சமயத்தில் காலம் மெதுவாகச் செல்வது போலவும், பிறிதொரு சமயத்தில் மிக வேகமாகச் செல்வதாகவும் தோன்றலாம். காலம் தன் போக்கில் ஒரே சீறாகத்தான் சென்று கொண்டிருக்கிறது. நம் மனம்தான் அப்படி நினைக்கத் தோன்றுகிறது. இதனிடையில் நாம் செய்தனவும் செய்யாமல் விட்டனவும் பின்னர் நம்மை பல்வேறு விதங்களில் எதிர்கொள்கின்றன.
வீரனுக்கும் கயல்விழிக்கும் காலம் மிக வேகமாகச் செல்வது போல் தோன்றியதில் வியப்பில்லையல்லவா? அவர்கள்தான் பாண்டியதேசத்திற்குள்ளேயே காதல் தேசத்தை நிறுவி விட்டார்களே. காதல் வயப்பட்டவர்களின் உலகமே வேறாயிற்றே.
அங்கே இளவழுதியும், தேன்மொழியும் கூட சற்றொப்ப இதே நிலையில்தான் இருந்தார்கள். ஆனால் தேன்மொழி மாராயரிடம் பாடம் பயின்றதால் அவளால் நிதானிக்க முடிந்தது.
இடையில் விக்ரம பாண்டியன் இரு சகோதரர்களிடமும் பேசி அவர்களுக்குள் ஒரு சமாதானத்தை நிறுவியிருந்தான். அவர்களின் பாட்டனார் இந்த சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவ மேற்கொண்ட முயற்சிகளும் பட்ட கஷ்டங்களும் அவர்களுக்குத் தெரிந்ததுதான் என்றாலும் அப்போது மீண்டும் கேட்டது அவர்களின் மனதை மாற்றியது. தற்போது குலசேகர பாண்டியர் உடல் நலம் தேறி வரும் நிலையில் வாரிசுரிமைப் போருக்கு எந்தவொரு தேவையுமில்லை என்று முடிவானது இருவரிடமும். சுந்தர பாண்டியன் ஒரு நிலையில் வீர பாண்டியனுக்கு பட்டத்தை விட்டுத்தரக் கூட முன் வந்தான். இவ்வாறாக ஒரு தற்காலிக சுமூக நிலை நிலவியது பாண்டிய தேசத்தில்.
இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் மாலிக் கஃபூரை திருப்பியனுப்பினான் சுந்தர பாண்டியன். வீரனும் கயலும் அவர்கள் காதல் தேசத்தில் உல்லாசப் பயணம் மேற்கொண்டிருந்தார்கள். இவ்வாறே இருந்திருந்தால், இந்தத் தொடரே எழுத வேண்டியிருக்காது.
ஆனால் மாலிக் வேறு விதமாக அல்லவா சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான். தக்காணத்தில் சுல்தானின் சாம்ராஜ்யத்தை விரிவாக்கும் முயற்சியில் சற்றே பின்னடைவு ஏற்பட்டாலும், தமிழகக் கோவில்களின் பொக்கிஷங்கள் தப்பவில்லை அவன் கண்களிலிருந்து. கஜினி முகமதுவின் சோம நாதபுர படையெடுப்புகளைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்த அவன் அதைப் போன்ற ஒரு நிகழ்ச்சியை தமிழகத்தில் நடத்த எண்ணம் கொண்டான்.
அதுவும் ஜடாவர்ம சுந்தர பாண்டியரால் பொன் வேயப்பட்டு ஸ்ருங்காரமாய் விரிந்திருந்த ஸ்ரீரங்கம் அவனை வெகுவாகக் கவர்ந்தது.
பழுத்தபழம் தானே அதிக கல்லடி படும்?
(தொடரும்)
Wednesday, January 7, 2009
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர். . . 13
அத்தியாயம் 13 - கொல்லிப் பாவை
கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலை பெயருக்கேற்றார்ப்போல் தொடர்ச்சியாக இல்லாமல் அங்கங்கே விட்டு இருக்கும். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை அவ்வாறின்றி தொடர்ந்தும் அடர்ந்தும் காணப்படும். பற்பல நதிகள் இந்த கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலையை ஊடறுத்து ஓடுவதால் தொடர்ச்சியாக இருக்க முடிவதில்லை போலும்.
அத்தகைய கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலையின் ஒரு பகுதிதான் கொல்லி மலை.கொல்லும் கொடிய நோய்கள் நிறைந்தும், அத்தகைய கொடிய நோய்களையும் கொல்லும் அற்புத மூலிகைகள் கொண்டும் அழகுற விளங்கியது கொல்லி மலை. அழகில் தான் ஆபத்து இருக்குமோ. ஆம் கொல்லிப் பாவையைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். முனிவர்கள் தவம் செய்ய இங்கு வந்த போது, அவர்களுக்கு இடையூறு ஏற்படாவண்ணம் அங்கு வந்த தீய சக்திகளைத் தன் புன்னகையாலே கொன்றவளாம் கொல்லிப் பாவை. அவள்தான் இந்த கொல்லி மலையின் காவல் தெய்வம். இன்றும் அவளுக்கு அங்கே இருக்கும் கோயிலைக் காணலாம்.
கொல்லி மலை கடையெழு வள்ளல்களில் ஒருவனான 'வல் வில்' ஒரியின் இருப்பிடம் கூட. ஒரே அம்பில் சிங்கம், புலி, மான் மற்றும் கரடிகளைத் தொளைத்தெடுத்ததால் வல்வில் ஓரி என்று புகழப்பட்டான். கொல்லிமலையைப் பற்றிய செய்திகள் சங்க இலக்கியங்களான சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, புற நானூறு, அக நானூறு போன்றவை செப்புகின்றன.
உயர்ந்த மலைகள் இல்லை. ஆனால் அடர்ந்த காடுகள் உண்டு. பனி பொழியும் சிகரங்கள் இல்லை. இனிமை சேர்க்கும் எழில்கள் உண்டு. அத்தகைய கொல்லி மலையின் மேற்கு நுழைவாயிலில் நாம் இருக்கிறோம். நாம் மட்டும் தனியாக வந்திருந்தால் அங்கே நிறைந்திருக்கும் பற்பல பொறிகளில் சிக்கிக் கொண்டிருப்போம். ஆனால் அங்கே இருவர் செல்கின்றார்களே. அவர்களுக்காக அத்துணை பொறிகளும் செயலிழக்கச் செய்யப் பட்டுள்ளன. அவர்கள் கடந்தவுடன் அவை மீண்டும் செயல் படத்துவங்கும்.
முன்னால் ஒரு வயதானவர் செல்கிறார். அவரைத் தொடர்ந்து தட்டுத் தடுமாறி ஒரு இளைஞன் செல்கிறான். அவர்கள் செல்லும் பாங்கைப் பார்க்கும் போது அந்தப் பெரியவருக்குஅந்தப்பாதை புதிதல்லவென்று புரிகிறது. இளைஞன் புதிதாக வருகிறான் போலிருக்கிறது.
அடர்ந்த கானகத்தினூடே மலையை ஏறியதும் தோன்றிய எழில் கொஞ்சும் காட்சி அந்த இளைஞனை சற்று தேக்கியது. ஆங்காங்கே சிறு சிறு குன்றுகள். நடுவே மிகப் பெரிய சமவெளி. ஒரு பக்கத்திலிருந்து வெண்பஞ்சாய்ப் பொழியும் அருவி. கரும்பச்சைப் பட்டாடை அணிந்த இயற்கை மங்கை தன் வனப்புகளை மறைக்க சற்று சிரமப்பட்டாள். சில்லென வீசிய சிறுகாற்றும் அதில் கலந்திருந்த மெல்லிய மலர்களின் நறுமணமும் மனதை கொள்ளை கொண்டன. வனப்பறவைகளின் வகைவகையான ஓசைகள் அமைதியான சூழலுக்கு ஆதார சுருதி சேர்த்தன. அகண்டு விரிந்த இயற்கை அழகை அள்ளிப் பருக கண்கள் இரண்டு போதவில்லை கட்டிளங்காளைக்கு.
இவை ஒன்றும் அந்தப் பெரியவரை பாதித்ததாகத் தெரியவில்லை. இவன் இங்கேயே நின்றுவிட அவர் சற்றுதூரம் சென்றதும்தான் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தார். இப்போது இவர்கள் யாரென்பதை நீங்கள் ஒருவழியாக ஊகித்திருக்கலாம். ஆம் சரிதான். அவர்கள் முறையே, மாராயர் மற்றும் இளவழுதி.
'கடமை அழைக்கும் போது கண்களின் கவனம் கலையக்கூடாது' என்று சற்று கடினமாக வந்த மாராயரின் வார்த்தைகள் இளவழுதியின் ஆகாய சஞ்சாரத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. தாய்ப்பசுவின் மடியிலிருந்து பால் குடித்துக் கொண்டிருக்கும் போது இழுக்கப்பட்ட கன்றைப்போல் நின்றான்.
'இன்னும் நிறைய தூரம் இருக்கிறது. இருட்டிவிட்டால் இங்கிருந்து செல்வது மிகக்கடினம். இவை எங்கும் போய்விடாது. பிறகு பார்த்து ரசித்துக் கொள். இப்போது வா வேகமாக' என்று மாராயர் கூறியதற்குப் பிறகு எதுவும் பேசாமல் அவரவர் சிந்தனையில் மனதைத் தேக்கி, விழிகளை வழியில் நிறுத்தி இலக்கை நோக்கிச் சென்றனர் இருவரும். நேரம் செல்லச் செல்ல காடும் அடர்ந்து கொண்டு வந்தது. சற்று நேரம் கழித்து மெல்லிய ஓசை கேட்டது இளவழுதிக்கு. வர வர ஓசை பெரிதாகிக் கொண்டே வந்தது. அது மனிதர்கள் எழுப்பும் 'ஹா' 'ஹோ' 'ஹூ' முதலிய சப்தங்கள். ஒரு வேளை மலை மக்கள் விழாவோ . ஆனால் உடுக்கை, பறை, கொம்பு முதலிய வாத்தியங்களின் ஓசை கேட்கவில்லையே. எல்லாம் சற்று நேரத்தில் தெரிந்து விடுகிறது என்று எண்ணினான். நடை தொடர்ந்தது.
அடர்ந்த கானகத்திலிருந்து சட்டென்று அகன்றது ஒரு பெரிய மைதானம். சுற்றிலும் சிறு குடில்கள். சற்றுத் தொலைவில் ஒரு கல் வீடு. மாராயரைப் பார்த்ததும் ஒரு சிறு கொம்போசை கேட்டது. பிறகு ஒரு பேரிகை முழக்கம். சற்றேறக்குறைய ஐநூறு பேர் அங்கே வரிசையாக நின்று மாராயருக்கு வணக்கம் செலுத்தினர். அனைவரின் கையிலும் வில். அங்கே தலைவன் போலிருந்த ஒருவன் முகக்கவசமணிந்து நின்றிருந்தான். மாராயருக்கு தனியாக வணக்கம் செலுத்தினான்.
அனைவருக்கும் ஆசி கூறி மீண்டும் காலையில் சந்திப்பதாகத் தெரிவித்து அவரவர் குடில்கள் திரும்பப் பணித்த மாராயர் தலைவனைத் தம்முடன் வருமாறு கூறினார். அவர்கள் சென்றதும், அங்கிருந்த கல்வீட்டிற்கு சென்றனர் மூவரும். இளவழுதி தன் வாழ்க்கையில் ஆச்சரியப் பட்டுக்கொண்டே இருக்கவேண்டிய காலம் போலும் என்று எண்ணிக்கொண்டான்.
'இளவழுதி, இவர்கள் யாரென்று உனக்குச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதாலேயே உன்னை இங்கு அழைத்து வந்தேன். இவர்கள் இந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள். கடந்த ஐந்தாண்டுகளாக இவர்களுக்குப் பயிற்சியளித்து வருகிறேன், என்றேனும் சோழ சாம்ராஜ்யத்தை மீண்டும் நிறுவலாம் என்ற ஆசையில். தற்போது சோழகுலம் எங்கிருக்கிறது என்று தெரியவில்லையாயினும் இந்தப் பாசறையை அமைத்து இவர்களைப் போஷித்து வருகிறேன். இவர்கள் அனைவரும் வல்வில் ஓரியின் வழி வந்தவர்கள். வில்லவர்கள். மற்ற போர்முறைகளிலும் வல்லவர்கள். அவர்களது திறமை மறைந்துவிடக்கூடாது என்பதே என் எண்ணம். இப்போது அவர்கள் திறமைக்கு ஒரு சவால் வந்திருக்கிறது.
அதை ஆமோதிப்பது போல், அது வரை கவசத்தைக் கழட்டாத படைத் தலைவர் அப்போது தலைக் கவசத்தைக் கழட்டினார். இளவழுதி யூகித்திருந்தது சரியாகப் போய்விட்டது ஒரு வழியாக . அது அவன் மாமன் மகள் தேன்மொழிதான். அவர்களின் விழிகள் சந்தித்தன ஒரு கணம். மீண்டும் மாராயரைப் பார்த்தான் இளவழுதி.
'தந்தையே, தேன்மொழி வீட்டில் இல்லாத போதே நான் யூகித்தேன் இது போல் ஏதாவது இருக்குமென்று. இனி விவரமாக நீங்களே கூறிவிடுங்கள்'
'இளவழுதி, நீ வந்ததும் வீரபாண்டியனும், கயல்விழியும் மதுரைக்கு சென்று விட்டனர். ஆனால் தேசிகர் சொன்ன செய்தி என் மனதை சற்று பாதித்து விட்டது. ஆகவே, முதலில் நாம் செயல் பட வேண்டியது திருவரங்கத்தில்தான் என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். ஆகவே கடந்த இரு வார காலமாக நாம் அருகிலுள்ள ஊர்களுக்குச் சென்று அவ்வூர்த்தலைவர்களிடம் எச்சரிக்கை செய்யவேண்டியதாயிற்று. இதற்கிடையில் நீ இவளைப் பற்றி கேட்ட போது அவளை நம் உறவினர் இல்லத்திற்கு அனுப்பியிருப்பதாகத் தெரிவித்தேன். உன்னை திருவரங்கத்திற்கு அனுப்பியவுடன் இவளை இங்கு அனுப்பிவிட்டேன். இவள் மூலமாக இங்கிருப்பவர்களுக்குப் பயிற்சியளிக்கிறேன். பெரும்பாலும் இவள் இங்குதான் இருப்பாள். இவளது செல்லப்பெயர் கொல்லிப் பாவை ஆயிற்றே. நாளையே நான் மீண்டும் திருவெள்ளரைக்குப் புறப்படுகிறேன். நீங்கள் மேலும் சில காலம் இங்கிருந்து இந்தப் படையைப் பழக்குங்கள். என் குறிப்பு கிடைத்ததும் நீங்கள் இங்கிருந்து கிளம்பலாம். தேன்மொழி, இளவழுதியின் திறமையை சற்று சோதனை செய். அவன் படித்தது நமக்கு உதவுமா என்று பார். இல்லையேல் நம் படையில் சேர்த்து அவனுக்கும் பயிற்சி கொடு. நான் சற்று கொல்லிப் பாவை கோவில் வரை சென்று வருகிறேன்'
===
தனித்து விடப்பட்ட தேன்மொழியும் இளவழுதியும் சிறிது நேரம் வரை பேசவில்லை. உண்மையில் இளவழுதிக்கு தான் ஏமாற்றப்பட்டது குறித்தும் மாராயர் பேசியது குறித்தும் சற்று கோபமாகத்தானிருந்தது. தேன்மொழியும் அவன் பேசட்டும் என்று தன்னைக் கட்டுப் படுத்திக் கொண்டிருந்தாள். இறுதியில் மவுனம் கலைத்தது தேன்மொழிதான்.
'வீரரே'
'சொல்லுங்கள் படைத்தலைவரே'
'மாராயர் சொன்னது புரிந்ததல்லவா?'
'தமிழ் எனக்குத் தெரியும்'
'நேராகப் பதில் சொன்னால் நலமாக இருக்கும்'
'உத்தரவு படைத்தலைவரே'
'சொல்லுங்கள்'
'என்ன'
'கேட்டதற்குப் பதில் சொல்லுங்கள்'
'என்ன கேட்டீர்கள்'
'இப்படி இருக்கிறீர்களே. ஹூம். மாராயர் சொன்னது புரிந்ததல்லவா?'
'அவர் நிறைய சொன்னார். நீங்கள் எதைப் பற்றி கேட்கிறீர்கள்'
'வீரரே'
'சொல்லுங்கள் படைத்தலைவரே'
இதற்கு மேல் அவள் இழுக்க விரும்பவில்லை. 'அத்தான் விளையாடாதீர்கள்.'
'நான் எங்கே விளையாடுகிறேன். நீயும் என் தந்தையும் அல்லவா என்னை குழப்பி விட்டு விளையாடுகிறீர்கள். நான் என்ன சிறு பிள்ளையா? என்னிடம் இவற்றை மறைப்பதால் என்ன பயன்? எதுவும் முழுமையாகத் தெரியாமல் எப்படி செயலில் இறங்குவது? விளையாட்டாம் விளையாட்டு' என்றான் சொல்லவொண்ணா கோபத்தோடு.
உண்மையான அவன் வார்த்தைகள் அவளை அசைத்தன. சிறு புன்னகையுடன் எழுந்து அவனருகே வந்து அவன் தோளைப் பற்றியவாறே, 'அத்தான் உங்கள் கோபம் புரிகிறது. ஆனால் இதில் ரகசியம் ஒன்றும் இல்லை. நீங்களோ நெடு நாட்களுக்குப் பிறகு இப்போதுதான் வந்திருக்கிறீர்கள். அதற்குள் உங்களுக்கு இந்தத் தலைவலிகளெல்லாம் எதற்கு என்றுதான் மாமா விட்டிருப்பார். அவர் சொல்லாமல் நான் எப்படி சொல்வது? ஒன்றையும் மனதில் வைத்துக் கொள்ளாதீர்கள். அவர் சார்பில் நான் மன்னிப்பு கேட்கிறேன்' என்றாள் தேன்மொழி மென்மையாக.
அவள் சொல்லும் செயலும் இளவழுதியை இளக்கிவிட்டிருந்தது. பழைய காதல் மன்னனாக ஆகிவிட்டிருந்தான் இளவழுதி.
'தேன்மொழி, மன்னிப்பெல்லாம் எதற்கு. நீ சொல்வதில் உண்மைதான். கோபம்தான் என் கண்ணை மறைத்து விட்டது.'
'சரி போகட்டும். மற்றவற்றைப் பார்ப்போம்.' என்றாள் தேன்மொழி.
'ஆமாம் ஆமாம். திருவெள்ளரையில் பார்க்கவேண்டியதே இன்னும் பார்க்க முடியவில்லை. அவற்றையும் சேர்த்துப் பார்த்துவிட வேண்டியதுதான்' என்றான் கண் சிமிட்டியவாறே. நன்றாகக் குழைந்திருந்த தேன்மொழி, மீண்டுமொருமுறை மந்தகாசப் புன்னகை பூத்தாள்.
'இப்படித்தான் சிரிப்பாளாம் கொல்லிமலைப் பாவை' என்று அவளைத் தன்னருகில் இழுத்தான் இளவழுதி.
(தொடரும்)
கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலை பெயருக்கேற்றார்ப்போல் தொடர்ச்சியாக இல்லாமல் அங்கங்கே விட்டு இருக்கும். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை அவ்வாறின்றி தொடர்ந்தும் அடர்ந்தும் காணப்படும். பற்பல நதிகள் இந்த கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலையை ஊடறுத்து ஓடுவதால் தொடர்ச்சியாக இருக்க முடிவதில்லை போலும்.
அத்தகைய கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலையின் ஒரு பகுதிதான் கொல்லி மலை.கொல்லும் கொடிய நோய்கள் நிறைந்தும், அத்தகைய கொடிய நோய்களையும் கொல்லும் அற்புத மூலிகைகள் கொண்டும் அழகுற விளங்கியது கொல்லி மலை. அழகில் தான் ஆபத்து இருக்குமோ. ஆம் கொல்லிப் பாவையைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். முனிவர்கள் தவம் செய்ய இங்கு வந்த போது, அவர்களுக்கு இடையூறு ஏற்படாவண்ணம் அங்கு வந்த தீய சக்திகளைத் தன் புன்னகையாலே கொன்றவளாம் கொல்லிப் பாவை. அவள்தான் இந்த கொல்லி மலையின் காவல் தெய்வம். இன்றும் அவளுக்கு அங்கே இருக்கும் கோயிலைக் காணலாம்.
கொல்லி மலை கடையெழு வள்ளல்களில் ஒருவனான 'வல் வில்' ஒரியின் இருப்பிடம் கூட. ஒரே அம்பில் சிங்கம், புலி, மான் மற்றும் கரடிகளைத் தொளைத்தெடுத்ததால் வல்வில் ஓரி என்று புகழப்பட்டான். கொல்லிமலையைப் பற்றிய செய்திகள் சங்க இலக்கியங்களான சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, புற நானூறு, அக நானூறு போன்றவை செப்புகின்றன.
உயர்ந்த மலைகள் இல்லை. ஆனால் அடர்ந்த காடுகள் உண்டு. பனி பொழியும் சிகரங்கள் இல்லை. இனிமை சேர்க்கும் எழில்கள் உண்டு. அத்தகைய கொல்லி மலையின் மேற்கு நுழைவாயிலில் நாம் இருக்கிறோம். நாம் மட்டும் தனியாக வந்திருந்தால் அங்கே நிறைந்திருக்கும் பற்பல பொறிகளில் சிக்கிக் கொண்டிருப்போம். ஆனால் அங்கே இருவர் செல்கின்றார்களே. அவர்களுக்காக அத்துணை பொறிகளும் செயலிழக்கச் செய்யப் பட்டுள்ளன. அவர்கள் கடந்தவுடன் அவை மீண்டும் செயல் படத்துவங்கும்.
முன்னால் ஒரு வயதானவர் செல்கிறார். அவரைத் தொடர்ந்து தட்டுத் தடுமாறி ஒரு இளைஞன் செல்கிறான். அவர்கள் செல்லும் பாங்கைப் பார்க்கும் போது அந்தப் பெரியவருக்குஅந்தப்பாதை புதிதல்லவென்று புரிகிறது. இளைஞன் புதிதாக வருகிறான் போலிருக்கிறது.
அடர்ந்த கானகத்தினூடே மலையை ஏறியதும் தோன்றிய எழில் கொஞ்சும் காட்சி அந்த இளைஞனை சற்று தேக்கியது. ஆங்காங்கே சிறு சிறு குன்றுகள். நடுவே மிகப் பெரிய சமவெளி. ஒரு பக்கத்திலிருந்து வெண்பஞ்சாய்ப் பொழியும் அருவி. கரும்பச்சைப் பட்டாடை அணிந்த இயற்கை மங்கை தன் வனப்புகளை மறைக்க சற்று சிரமப்பட்டாள். சில்லென வீசிய சிறுகாற்றும் அதில் கலந்திருந்த மெல்லிய மலர்களின் நறுமணமும் மனதை கொள்ளை கொண்டன. வனப்பறவைகளின் வகைவகையான ஓசைகள் அமைதியான சூழலுக்கு ஆதார சுருதி சேர்த்தன. அகண்டு விரிந்த இயற்கை அழகை அள்ளிப் பருக கண்கள் இரண்டு போதவில்லை கட்டிளங்காளைக்கு.
இவை ஒன்றும் அந்தப் பெரியவரை பாதித்ததாகத் தெரியவில்லை. இவன் இங்கேயே நின்றுவிட அவர் சற்றுதூரம் சென்றதும்தான் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தார். இப்போது இவர்கள் யாரென்பதை நீங்கள் ஒருவழியாக ஊகித்திருக்கலாம். ஆம் சரிதான். அவர்கள் முறையே, மாராயர் மற்றும் இளவழுதி.
'கடமை அழைக்கும் போது கண்களின் கவனம் கலையக்கூடாது' என்று சற்று கடினமாக வந்த மாராயரின் வார்த்தைகள் இளவழுதியின் ஆகாய சஞ்சாரத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. தாய்ப்பசுவின் மடியிலிருந்து பால் குடித்துக் கொண்டிருக்கும் போது இழுக்கப்பட்ட கன்றைப்போல் நின்றான்.
'இன்னும் நிறைய தூரம் இருக்கிறது. இருட்டிவிட்டால் இங்கிருந்து செல்வது மிகக்கடினம். இவை எங்கும் போய்விடாது. பிறகு பார்த்து ரசித்துக் கொள். இப்போது வா வேகமாக' என்று மாராயர் கூறியதற்குப் பிறகு எதுவும் பேசாமல் அவரவர் சிந்தனையில் மனதைத் தேக்கி, விழிகளை வழியில் நிறுத்தி இலக்கை நோக்கிச் சென்றனர் இருவரும். நேரம் செல்லச் செல்ல காடும் அடர்ந்து கொண்டு வந்தது. சற்று நேரம் கழித்து மெல்லிய ஓசை கேட்டது இளவழுதிக்கு. வர வர ஓசை பெரிதாகிக் கொண்டே வந்தது. அது மனிதர்கள் எழுப்பும் 'ஹா' 'ஹோ' 'ஹூ' முதலிய சப்தங்கள். ஒரு வேளை மலை மக்கள் விழாவோ . ஆனால் உடுக்கை, பறை, கொம்பு முதலிய வாத்தியங்களின் ஓசை கேட்கவில்லையே. எல்லாம் சற்று நேரத்தில் தெரிந்து விடுகிறது என்று எண்ணினான். நடை தொடர்ந்தது.
அடர்ந்த கானகத்திலிருந்து சட்டென்று அகன்றது ஒரு பெரிய மைதானம். சுற்றிலும் சிறு குடில்கள். சற்றுத் தொலைவில் ஒரு கல் வீடு. மாராயரைப் பார்த்ததும் ஒரு சிறு கொம்போசை கேட்டது. பிறகு ஒரு பேரிகை முழக்கம். சற்றேறக்குறைய ஐநூறு பேர் அங்கே வரிசையாக நின்று மாராயருக்கு வணக்கம் செலுத்தினர். அனைவரின் கையிலும் வில். அங்கே தலைவன் போலிருந்த ஒருவன் முகக்கவசமணிந்து நின்றிருந்தான். மாராயருக்கு தனியாக வணக்கம் செலுத்தினான்.
அனைவருக்கும் ஆசி கூறி மீண்டும் காலையில் சந்திப்பதாகத் தெரிவித்து அவரவர் குடில்கள் திரும்பப் பணித்த மாராயர் தலைவனைத் தம்முடன் வருமாறு கூறினார். அவர்கள் சென்றதும், அங்கிருந்த கல்வீட்டிற்கு சென்றனர் மூவரும். இளவழுதி தன் வாழ்க்கையில் ஆச்சரியப் பட்டுக்கொண்டே இருக்கவேண்டிய காலம் போலும் என்று எண்ணிக்கொண்டான்.
'இளவழுதி, இவர்கள் யாரென்று உனக்குச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதாலேயே உன்னை இங்கு அழைத்து வந்தேன். இவர்கள் இந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள். கடந்த ஐந்தாண்டுகளாக இவர்களுக்குப் பயிற்சியளித்து வருகிறேன், என்றேனும் சோழ சாம்ராஜ்யத்தை மீண்டும் நிறுவலாம் என்ற ஆசையில். தற்போது சோழகுலம் எங்கிருக்கிறது என்று தெரியவில்லையாயினும் இந்தப் பாசறையை அமைத்து இவர்களைப் போஷித்து வருகிறேன். இவர்கள் அனைவரும் வல்வில் ஓரியின் வழி வந்தவர்கள். வில்லவர்கள். மற்ற போர்முறைகளிலும் வல்லவர்கள். அவர்களது திறமை மறைந்துவிடக்கூடாது என்பதே என் எண்ணம். இப்போது அவர்கள் திறமைக்கு ஒரு சவால் வந்திருக்கிறது.
அதை ஆமோதிப்பது போல், அது வரை கவசத்தைக் கழட்டாத படைத் தலைவர் அப்போது தலைக் கவசத்தைக் கழட்டினார். இளவழுதி யூகித்திருந்தது சரியாகப் போய்விட்டது ஒரு வழியாக . அது அவன் மாமன் மகள் தேன்மொழிதான். அவர்களின் விழிகள் சந்தித்தன ஒரு கணம். மீண்டும் மாராயரைப் பார்த்தான் இளவழுதி.
'தந்தையே, தேன்மொழி வீட்டில் இல்லாத போதே நான் யூகித்தேன் இது போல் ஏதாவது இருக்குமென்று. இனி விவரமாக நீங்களே கூறிவிடுங்கள்'
'இளவழுதி, நீ வந்ததும் வீரபாண்டியனும், கயல்விழியும் மதுரைக்கு சென்று விட்டனர். ஆனால் தேசிகர் சொன்ன செய்தி என் மனதை சற்று பாதித்து விட்டது. ஆகவே, முதலில் நாம் செயல் பட வேண்டியது திருவரங்கத்தில்தான் என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். ஆகவே கடந்த இரு வார காலமாக நாம் அருகிலுள்ள ஊர்களுக்குச் சென்று அவ்வூர்த்தலைவர்களிடம் எச்சரிக்கை செய்யவேண்டியதாயிற்று. இதற்கிடையில் நீ இவளைப் பற்றி கேட்ட போது அவளை நம் உறவினர் இல்லத்திற்கு அனுப்பியிருப்பதாகத் தெரிவித்தேன். உன்னை திருவரங்கத்திற்கு அனுப்பியவுடன் இவளை இங்கு அனுப்பிவிட்டேன். இவள் மூலமாக இங்கிருப்பவர்களுக்குப் பயிற்சியளிக்கிறேன். பெரும்பாலும் இவள் இங்குதான் இருப்பாள். இவளது செல்லப்பெயர் கொல்லிப் பாவை ஆயிற்றே. நாளையே நான் மீண்டும் திருவெள்ளரைக்குப் புறப்படுகிறேன். நீங்கள் மேலும் சில காலம் இங்கிருந்து இந்தப் படையைப் பழக்குங்கள். என் குறிப்பு கிடைத்ததும் நீங்கள் இங்கிருந்து கிளம்பலாம். தேன்மொழி, இளவழுதியின் திறமையை சற்று சோதனை செய். அவன் படித்தது நமக்கு உதவுமா என்று பார். இல்லையேல் நம் படையில் சேர்த்து அவனுக்கும் பயிற்சி கொடு. நான் சற்று கொல்லிப் பாவை கோவில் வரை சென்று வருகிறேன்'
===
தனித்து விடப்பட்ட தேன்மொழியும் இளவழுதியும் சிறிது நேரம் வரை பேசவில்லை. உண்மையில் இளவழுதிக்கு தான் ஏமாற்றப்பட்டது குறித்தும் மாராயர் பேசியது குறித்தும் சற்று கோபமாகத்தானிருந்தது. தேன்மொழியும் அவன் பேசட்டும் என்று தன்னைக் கட்டுப் படுத்திக் கொண்டிருந்தாள். இறுதியில் மவுனம் கலைத்தது தேன்மொழிதான்.
'வீரரே'
'சொல்லுங்கள் படைத்தலைவரே'
'மாராயர் சொன்னது புரிந்ததல்லவா?'
'தமிழ் எனக்குத் தெரியும்'
'நேராகப் பதில் சொன்னால் நலமாக இருக்கும்'
'உத்தரவு படைத்தலைவரே'
'சொல்லுங்கள்'
'என்ன'
'கேட்டதற்குப் பதில் சொல்லுங்கள்'
'என்ன கேட்டீர்கள்'
'இப்படி இருக்கிறீர்களே. ஹூம். மாராயர் சொன்னது புரிந்ததல்லவா?'
'அவர் நிறைய சொன்னார். நீங்கள் எதைப் பற்றி கேட்கிறீர்கள்'
'வீரரே'
'சொல்லுங்கள் படைத்தலைவரே'
இதற்கு மேல் அவள் இழுக்க விரும்பவில்லை. 'அத்தான் விளையாடாதீர்கள்.'
'நான் எங்கே விளையாடுகிறேன். நீயும் என் தந்தையும் அல்லவா என்னை குழப்பி விட்டு விளையாடுகிறீர்கள். நான் என்ன சிறு பிள்ளையா? என்னிடம் இவற்றை மறைப்பதால் என்ன பயன்? எதுவும் முழுமையாகத் தெரியாமல் எப்படி செயலில் இறங்குவது? விளையாட்டாம் விளையாட்டு' என்றான் சொல்லவொண்ணா கோபத்தோடு.
உண்மையான அவன் வார்த்தைகள் அவளை அசைத்தன. சிறு புன்னகையுடன் எழுந்து அவனருகே வந்து அவன் தோளைப் பற்றியவாறே, 'அத்தான் உங்கள் கோபம் புரிகிறது. ஆனால் இதில் ரகசியம் ஒன்றும் இல்லை. நீங்களோ நெடு நாட்களுக்குப் பிறகு இப்போதுதான் வந்திருக்கிறீர்கள். அதற்குள் உங்களுக்கு இந்தத் தலைவலிகளெல்லாம் எதற்கு என்றுதான் மாமா விட்டிருப்பார். அவர் சொல்லாமல் நான் எப்படி சொல்வது? ஒன்றையும் மனதில் வைத்துக் கொள்ளாதீர்கள். அவர் சார்பில் நான் மன்னிப்பு கேட்கிறேன்' என்றாள் தேன்மொழி மென்மையாக.
அவள் சொல்லும் செயலும் இளவழுதியை இளக்கிவிட்டிருந்தது. பழைய காதல் மன்னனாக ஆகிவிட்டிருந்தான் இளவழுதி.
'தேன்மொழி, மன்னிப்பெல்லாம் எதற்கு. நீ சொல்வதில் உண்மைதான். கோபம்தான் என் கண்ணை மறைத்து விட்டது.'
'சரி போகட்டும். மற்றவற்றைப் பார்ப்போம்.' என்றாள் தேன்மொழி.
'ஆமாம் ஆமாம். திருவெள்ளரையில் பார்க்கவேண்டியதே இன்னும் பார்க்க முடியவில்லை. அவற்றையும் சேர்த்துப் பார்த்துவிட வேண்டியதுதான்' என்றான் கண் சிமிட்டியவாறே. நன்றாகக் குழைந்திருந்த தேன்மொழி, மீண்டுமொருமுறை மந்தகாசப் புன்னகை பூத்தாள்.
'இப்படித்தான் சிரிப்பாளாம் கொல்லிமலைப் பாவை' என்று அவளைத் தன்னருகில் இழுத்தான் இளவழுதி.
(தொடரும்)
Thursday, January 1, 2009
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர். . . 12
அத்தியாயம் 12 - யாரைத்தான் நம்புவதோ
வல்லாளனையும் இளவழுதியையும் தேசிகரிடத்தில் விட்டுவிட்டு மதுரைக்கு வந்துவிட்டோமல்லவா? அங்கே மேற்கொண்டு என்ன நடந்ததென்று பார்ப்போம்.
வல்லாளனின் பதிலைக் கேட்டு இளவழுதி அதிர்ச்சியுற்றாலும், தேசிகர் சிறு புன்முறுவலை மட்டும் வெளிக்காட்டினார்.
'வல்லாளா? நாமெல்லாம் ஒருதாய்ப் பிள்ளைகள். நமக்குள் சண்டை இருக்கலாம். ஆனால் அடுத்தவன் வரும்போது நாம் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். ஒற்றுமையாக இல்லாத போது எவ்வளவு பலமிருந்தாலும் அதனால் பயனிராது. பாஸ்கராசாரியார் சக்கரவியூகத்தைப் பற்றி விசேஷமாகக் கூறியிருப்பாரே.'
'இல்லை சுவாமி. அவர் கோடிட்டுக் காட்டியதுடன் நிறுத்திவிட்டார். மேற்கொண்டு ஏதாவது தெரிந்து கொள்ளவேண்டுமென்றால் மாதவனைக் கேட்டுக் கொள்ளும் படி கூறிவிட்டார்' என்றான் வல்லாளன்.
'நாராயண. நீங்கள் இன்னும் பக்குவப் படவில்லை என்று நினைத்திருக்கலாம். அவர் மாதவனிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளச் சொன்னதால் அவனே சொல்வது நலம். எப்போது அவனைச் சந்திக்கப் போகிறீர்கள்'
'வரும் மார்கழித் திருவாதிரை அன்று தில்லையம்பலத்தில் சந்திப்பதாக நிர்ணயித்திருக்கிறோம். ஆனால் இதில் இவ்வளவு மர்மமென்ன என்று தான் புரியவில்லை.' இடையில் புகுந்தான் இளவழுதி
'இதில் மர்மமொன்றுமில்லை இளவழுதி. அனைத்தும் நாம் அறிந்ததுதான். ஆனால் அவற்றை முறையாக நோக்கும் போது நமக்குத் தெளிவு பிறக்கிறது. ஒன்று மட்டும் சொல்கிறேன். சக்கரவியூகம் என்பது போர் முறை மட்டுமல்ல. அதற்கும் மேற்பட்டது. சில சமயம் நாம் சில விஷயங்களை அரையும் குறையுமாகத் தெரிந்து கொண்டு சிக்கிக் கொள்கிறோம். ஆனால் வெளியே வருவது முடியாததாக இருக்கிறது. உங்களுக்கு இவை நன்கு தெரிந்திருப்பது இன்றைய அரசியல் சூழலில் மிக முக்கியமானதாகிறது. ஆகவே மாதவனிடம் அனைத்தையும் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்' என்ற தேசிகர், அரசியலைப் பற்றி பேசிய போது இளவழுதியின் முகம் ஒருவாறு சென்றதை கவனிக்கத் தவறவில்லை.
'இளவழுதி, தெய்வத் தொண்டாற்றுபவனுக்கு அரசியல் ஏன் என்று நீ நினைக்கலாம். அந்த நினைப்பில் பொதுவாகத் தவறில்லை. ஆனால் இதற்குப் பதிலிறுத்தல் அவ்வளவு சுலபமன்று.
அரசியலும் மதமும் ஒன்றை ஒன்று நீங்காத அளவுக்குப் பின்னிப் பிணைந்து விட்டன. அரசுகள்தான் எந்தக் கோவில் வேண்டும், எந்தத் தெய்வம் வேண்டும் என்று நிர்ணயிக்கின்றன. ஒரு அரசன் சிவ வழிபாடுதான் வேண்டுமென்று தில்லையில் கோவிந்த ராஜனை கடலில் எறிந்தான். மற்றொரு அரசன் ராமானுசரை நாடு கடத்தி அவர் சீடனைக் குருடனாக்கினான். இவற்றுக்கெல்லாம் முன்னர் பல்லவ மகேந்திர வர்மன் ஜைனத்திலிருந்து சைவத்திற்கு மாறியவுடன் ஜைன மதக் கோவில்களை அப்புறப்படுத்தினான்.
இவ்வாறாக அரசுகளுக்கு பிடித்த மதம், மதத்தையே ஆட்டுவிக்கிறது.
இவ்வாறு அடித்துக் கொண்ட அரசுகள் கோவிலுக்குத்தான் அதிக நிவந்தங்களை அளித்துள்ளன. கோவில்களில்தான் நமது பண்டைய கலைச் செல்வங்கள் நிறைந்துள்ளன. கோவில்கள்தான் கலைகளைப் போஷிக்கின்றன. கோவில்கள்தான் ஆபத்துக் காலத்தில் மக்கள் கூடும் இடமாக உள்ளன. இவை அனைத்தும் ஏன் கோவில்களை மையமாக வைத்து இயங்கவேண்டும்?. மனிதன் பயப்படுவது கடவுளுக்குத் தான். ஆகவே கடவுள் உறையும் கோவில்கள்தான் இவற்றைப் பாதுகாக்கச் சிறந்த இடம் என்பதை அனைவரும் அறிந்திருந்தனர்.
வீர பாண்டியனின் பாட்டனார் ஜடாவர்ம சுந்தர பாண்டியர் தஞ்சையையும் கங்கை கொண்ட சோழ புரத்தையும் அழித்தாரே ஒழிய அதன் கோவில்களைத் தொடவில்லை. அவ்வளவு ஏன். இந்தத் திருவரங்கத்தில் குலோத்துங்கன் செய்த திருப்பணிகளோடு அவரும் அல்லவா சேர்த்துப் பொன் வேய்ந்தார். இவ்வாறாக, அரசனடி ஒற்றி ஆலயம் தொழுவது தொன்றுதொட்டு நிகழ்வதாக உள்ளது.
இந்தப் பொக்கிஷங்களைப் பாதுகாப்பது எங்களது கடமையாகிறது. ஆகவே அரசுகளுக்கு மதம் பிடிக்காமல் மக்களைப் பாதுகாப்பதற்கு அரசியல் பேசவேண்டியிருக்கிறது. இதுவும் ஒரு பகவத் காரியம்தான். ஆகவே, இதில் தவறில்லை என்பதை விட வேறு வழியில்லை என்று தான் கொள்ளவேண்டும்' என்று நிறுத்தனார்.
'சுவாமி. அபசாரமாக நினைத்திருந்தால் மன்னிக்க வேண்டும். என் தந்தை தங்களின் ஆலோசனையைக் கேட்க என்னை அனுப்பியதிலிருந்தே தெரிந்து விட்டதே, ஆயினும் அனைத்தையும் அறிந்து கொள்ளும் ஆவலால் அவ்வாறு எண்ணலாயிற்று.' என்றான் இளவழுதி.
'ஒன்றும் பாதகமில்லை. நீ வல்லாளனை வழியனுப்பிவிட்டு வா. உன் தந்தைக்கு பதில் ஓலை தருகிறேன். இன்று இரவு இங்கே தங்கிவிட்டு நாளைக் காலை செல்லலாம். உன் இல்லம் அருகில் தானே இருக்கிறது' என்று இளவழுதியிடம் கூறியவர்,
'வல்லாளா, இன்று சொன்னதை மறக்கமாட்டாய் என்று எண்ணுகிறேன். அரங்கன் அருள் எப்போதும் உண்டு. சென்று வா' என்று வழியனுப்பினார்.
====
வல்லாளனை அனுப்பிவிட்டு இரவு போஜனத்தை மடத்திலேயே முடித்துக் கொண்ட இளவழுதி, இரண்டாம் ஜாம முடிவில் தேசிகர் அழைப்பதாகத் தகவல் வரவே, அவர் அறைக்குள் பிரவேசித்தான்.
'இளவழுதி, உன் தந்தை வல்லாளன் மேல் நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார். அவர் எண்ணம் மற்றவரைப் பற்றி சரியாக இருக்கலாம். ஆனால் வல்லாளன் வேறு விதமானவன். அவனை நம்ப வேண்டாம் என்று சொல்'
'சுவாமி, உங்கள் முன்னிலையில்தானே அவன் ஒப்புக் கொண்டான்?'
'அவன் மேலுக்குச் சொன்னது அது. ஆகவே அதை பொருட்படுத்துதல் முறையன்று. உங்கள் உதவிக்கு வருவான். ஆனால் முழுமையாக உதவமாட்டான். இதை உன் தந்தையிடம் தெரிவி. தற்போது எந்த ஒரு ஆபத்தும் இல்லையென்றாலும் ஒரு ஆறு மாதங்களுக்குள் நிலை மாற வாய்ப்பிருக்கிறது. அப்போது அவர் உதவி மதுரையை விட திருவரங்கத்திற்கு அதிகம் தேவைப் படுமென்று கூறு. அதற்கான ஆயத்தங்களை இப்போதிருந்தே மேற்கொள்ளவேண்டுமென்று நான் ஆசைப் படுவதாகச் சொல். இதில் உன் பங்கு முக்கியமென்பதை நினைவில் கொள். மற்றவை எல்லாம் அல்லும் பகலும் அனந்தசயனத்திலிருக்கும் அரங்கன் பார்த்துக் கொள்வான். காலை எனக்காகக் காத்திருக்கத் தேவையில்லை. விடிந்தவுடன் புறப்பட்டுவிடலாம். நாராயண' என்று முடித்தார் தேசிகர்.
பல அதிர்ச்சிகரமான விஷயங்கள் அவனைத் தாக்கியதில் நிலை குலைந்திருந்த இளவழுதிக்கு அவர் விடை கொடுத்ததை உணர சற்று அவகாசம் தேவைப்பட்டது. தான் சக்கர வியூகத்தில் மாட்டிக் கொண்டோமோ என்று கூட எண்ணினான்.
====
மதுரையில் விக்ரம பாண்டியன் அரண்மனையில் இருந்த கயல்விழிக்கு இருப்பே கொள்ளவில்லை. எவ்வளவு நேரம் தான் உள்ளேயே சுற்றிச் சுற்றி வருவது. அனைவரிடமும் பேசியாயிற்று. காலையில் விட்டுச் சென்ற வீர பாண்டியன் மாலை வரை வரவில்லை. மதியம் வந்த விக்ரமபாண்டியரும் 'சாப்பிட்டாயா, ஒரு குறைவும் இல்லையல்லவா? என்று வினவினாரே ஒழிய வீரனைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சே இவனை நம்பி வந்து விட்டோமே என்று ஒரு கணம் எண்ணியவள் அவனையும் தன்னையும் மனதிலேயே வைது கொண்டாள். மாலையில் இல்லத்தின் பின் புறத்தில் உள்ள தோட்டத்தில் உலாவிக் கொண்டிருந்த போது வந்து சேர்ந்தான் வீர பாண்டியன்.
'கயல்விழி, மதுரை நன்றாக இருக்கிறதா? என்று வினவினான் ஆவலாக.
'ஓ. உங்கள் மாமன் வீடு தான் மதுரையோ. அதைத்தான் காலையிலிருந்து சுற்றிச்சுற்றி வந்து விட்டேனே. மிக மிக நன்றாயிருக்கிறது. இதைப் பிடிப்பதற்குத்தான் அண்ணன் தம்பிகளுக்குள் போட்டியா? நன்றாயிருக்கிறது. ஹூம்' என்று பழிப்புக் காட்டினாள்.
கோபத்தில் சிவந்திருந்த முகமும், துடிக்கும் அதரங்களும், அலைபாயும் கண்களும், ஏறித்தழையும் அவயங்களும் அவன் ஆசையை மேலும் தூண்டியது.
'சற்று சாந்தப் படு கயல்விழி. உன்னைப் பார்த்தால் கனல்விழியைப் போலல்லவா இருக்கிறது. மற்றொரு கண்ணகியை இந்த மதுரை தாங்காதம்மா' என்றவாறே அவள் தோள்களைத் தொடமுயன்ற வீர பாண்டியனுக்குத் தோல்வியே கிட்டியது. விழி மட்டும் கயலல்ல நானும்தான் என்று சொல்லாமல் சொல்லி நழுவினாள் கயல்விழி.
ஊடல் நாடகம் தொடரத் தொடர ஆசைச் சிகரத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தவர்கள், ஊடல் முடிந்த போது காதல் சிகரம் தொட்டனர். ஊடலால் வரும் காதலின் இறுக்கம் அளவிட முடியாததல்லவா? அவள் அடித்தது வலித்தாலும் தேனாய் இனித்தது வீர பாண்டியனுக்கு.
'கயல் நீ வந்ததால் என் எண்ணம் ஈடேறாமலே போய்விடுமோ என்று தோன்றுகிறது. உன்னைப் பார்த்தால் காதல் வயப் பட்டுவிடுகிறேனேயொழிய மூளை வேலை செய்ய மாட்டேனென்கிறது'
'உங்களுக்கு அத்தகைய அவயம் ஒன்று இருக்கிறதா என்ன' என்று சிரித்தவாறே கேட்டாலும், 'அய்யா, தாங்கள் சென்ற காரியம் என்னவாயிற்று. அதைக் கூறுங்கள் முதலில். பிறகு என்ன செய்வதென்று யோசிப்போம்.'
அரண்மனையில் நடந்தவற்றை விளக்கிய வீர பாண்டியன், சுந்தரனின் நடத்தையில் தெரிந்த மாற்றத்தைப் பற்றி சந்தேகத்தை எழுப்பினான்.
'அவர் உண்மையிலேயே மனம் மாறியிருக்கலாம். எனினும் இன்னும் சமரசம் முடியாத நிலையில் நாம் எந்தவொரு முடிவுக்கும் வரமுடியாது. உங்கள் தந்தையின் உடல் நிலையில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றம் நிம்மதியை அளிக்கிறது. உங்கள் மாமா எப்போது உங்களிருவரிடமும் பேசப் போகிறார்?'
'தெரியவில்லை கயல்விழி. மதியத்திற்கு மேல் அவரைக் காணவில்லை. சுந்தரனும் அவன் அரண்மனைக்குச் சென்றுவிட்டான். நான் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் உன்னிடம் வந்தேன்.'
'அழகுதான். ஒன்றும் செய்யாமலிருக்கும் போதுதான் என் நினைவு வருகிறார்ப்போலிருக்கிறது. இப்போதே இப்படியென்றால்...'
'ஏன் இழுக்கிறாய். சொல் கயல் சொல். இப்போதே இப்படியென்றால்..'
'உங்களை நம்புவதற்கில்லை. இனி எப்போதும் உங்களுடன்தான்' என்று முடித்தாள் புன்னகையோடு.
(தொடரும்)
வல்லாளனையும் இளவழுதியையும் தேசிகரிடத்தில் விட்டுவிட்டு மதுரைக்கு வந்துவிட்டோமல்லவா? அங்கே மேற்கொண்டு என்ன நடந்ததென்று பார்ப்போம்.
வல்லாளனின் பதிலைக் கேட்டு இளவழுதி அதிர்ச்சியுற்றாலும், தேசிகர் சிறு புன்முறுவலை மட்டும் வெளிக்காட்டினார்.
'வல்லாளா? நாமெல்லாம் ஒருதாய்ப் பிள்ளைகள். நமக்குள் சண்டை இருக்கலாம். ஆனால் அடுத்தவன் வரும்போது நாம் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். ஒற்றுமையாக இல்லாத போது எவ்வளவு பலமிருந்தாலும் அதனால் பயனிராது. பாஸ்கராசாரியார் சக்கரவியூகத்தைப் பற்றி விசேஷமாகக் கூறியிருப்பாரே.'
'இல்லை சுவாமி. அவர் கோடிட்டுக் காட்டியதுடன் நிறுத்திவிட்டார். மேற்கொண்டு ஏதாவது தெரிந்து கொள்ளவேண்டுமென்றால் மாதவனைக் கேட்டுக் கொள்ளும் படி கூறிவிட்டார்' என்றான் வல்லாளன்.
'நாராயண. நீங்கள் இன்னும் பக்குவப் படவில்லை என்று நினைத்திருக்கலாம். அவர் மாதவனிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளச் சொன்னதால் அவனே சொல்வது நலம். எப்போது அவனைச் சந்திக்கப் போகிறீர்கள்'
'வரும் மார்கழித் திருவாதிரை அன்று தில்லையம்பலத்தில் சந்திப்பதாக நிர்ணயித்திருக்கிறோம். ஆனால் இதில் இவ்வளவு மர்மமென்ன என்று தான் புரியவில்லை.' இடையில் புகுந்தான் இளவழுதி
'இதில் மர்மமொன்றுமில்லை இளவழுதி. அனைத்தும் நாம் அறிந்ததுதான். ஆனால் அவற்றை முறையாக நோக்கும் போது நமக்குத் தெளிவு பிறக்கிறது. ஒன்று மட்டும் சொல்கிறேன். சக்கரவியூகம் என்பது போர் முறை மட்டுமல்ல. அதற்கும் மேற்பட்டது. சில சமயம் நாம் சில விஷயங்களை அரையும் குறையுமாகத் தெரிந்து கொண்டு சிக்கிக் கொள்கிறோம். ஆனால் வெளியே வருவது முடியாததாக இருக்கிறது. உங்களுக்கு இவை நன்கு தெரிந்திருப்பது இன்றைய அரசியல் சூழலில் மிக முக்கியமானதாகிறது. ஆகவே மாதவனிடம் அனைத்தையும் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்' என்ற தேசிகர், அரசியலைப் பற்றி பேசிய போது இளவழுதியின் முகம் ஒருவாறு சென்றதை கவனிக்கத் தவறவில்லை.
'இளவழுதி, தெய்வத் தொண்டாற்றுபவனுக்கு அரசியல் ஏன் என்று நீ நினைக்கலாம். அந்த நினைப்பில் பொதுவாகத் தவறில்லை. ஆனால் இதற்குப் பதிலிறுத்தல் அவ்வளவு சுலபமன்று.
அரசியலும் மதமும் ஒன்றை ஒன்று நீங்காத அளவுக்குப் பின்னிப் பிணைந்து விட்டன. அரசுகள்தான் எந்தக் கோவில் வேண்டும், எந்தத் தெய்வம் வேண்டும் என்று நிர்ணயிக்கின்றன. ஒரு அரசன் சிவ வழிபாடுதான் வேண்டுமென்று தில்லையில் கோவிந்த ராஜனை கடலில் எறிந்தான். மற்றொரு அரசன் ராமானுசரை நாடு கடத்தி அவர் சீடனைக் குருடனாக்கினான். இவற்றுக்கெல்லாம் முன்னர் பல்லவ மகேந்திர வர்மன் ஜைனத்திலிருந்து சைவத்திற்கு மாறியவுடன் ஜைன மதக் கோவில்களை அப்புறப்படுத்தினான்.
இவ்வாறாக அரசுகளுக்கு பிடித்த மதம், மதத்தையே ஆட்டுவிக்கிறது.
இவ்வாறு அடித்துக் கொண்ட அரசுகள் கோவிலுக்குத்தான் அதிக நிவந்தங்களை அளித்துள்ளன. கோவில்களில்தான் நமது பண்டைய கலைச் செல்வங்கள் நிறைந்துள்ளன. கோவில்கள்தான் கலைகளைப் போஷிக்கின்றன. கோவில்கள்தான் ஆபத்துக் காலத்தில் மக்கள் கூடும் இடமாக உள்ளன. இவை அனைத்தும் ஏன் கோவில்களை மையமாக வைத்து இயங்கவேண்டும்?. மனிதன் பயப்படுவது கடவுளுக்குத் தான். ஆகவே கடவுள் உறையும் கோவில்கள்தான் இவற்றைப் பாதுகாக்கச் சிறந்த இடம் என்பதை அனைவரும் அறிந்திருந்தனர்.
வீர பாண்டியனின் பாட்டனார் ஜடாவர்ம சுந்தர பாண்டியர் தஞ்சையையும் கங்கை கொண்ட சோழ புரத்தையும் அழித்தாரே ஒழிய அதன் கோவில்களைத் தொடவில்லை. அவ்வளவு ஏன். இந்தத் திருவரங்கத்தில் குலோத்துங்கன் செய்த திருப்பணிகளோடு அவரும் அல்லவா சேர்த்துப் பொன் வேய்ந்தார். இவ்வாறாக, அரசனடி ஒற்றி ஆலயம் தொழுவது தொன்றுதொட்டு நிகழ்வதாக உள்ளது.
இந்தப் பொக்கிஷங்களைப் பாதுகாப்பது எங்களது கடமையாகிறது. ஆகவே அரசுகளுக்கு மதம் பிடிக்காமல் மக்களைப் பாதுகாப்பதற்கு அரசியல் பேசவேண்டியிருக்கிறது. இதுவும் ஒரு பகவத் காரியம்தான். ஆகவே, இதில் தவறில்லை என்பதை விட வேறு வழியில்லை என்று தான் கொள்ளவேண்டும்' என்று நிறுத்தனார்.
'சுவாமி. அபசாரமாக நினைத்திருந்தால் மன்னிக்க வேண்டும். என் தந்தை தங்களின் ஆலோசனையைக் கேட்க என்னை அனுப்பியதிலிருந்தே தெரிந்து விட்டதே, ஆயினும் அனைத்தையும் அறிந்து கொள்ளும் ஆவலால் அவ்வாறு எண்ணலாயிற்று.' என்றான் இளவழுதி.
'ஒன்றும் பாதகமில்லை. நீ வல்லாளனை வழியனுப்பிவிட்டு வா. உன் தந்தைக்கு பதில் ஓலை தருகிறேன். இன்று இரவு இங்கே தங்கிவிட்டு நாளைக் காலை செல்லலாம். உன் இல்லம் அருகில் தானே இருக்கிறது' என்று இளவழுதியிடம் கூறியவர்,
'வல்லாளா, இன்று சொன்னதை மறக்கமாட்டாய் என்று எண்ணுகிறேன். அரங்கன் அருள் எப்போதும் உண்டு. சென்று வா' என்று வழியனுப்பினார்.
====
வல்லாளனை அனுப்பிவிட்டு இரவு போஜனத்தை மடத்திலேயே முடித்துக் கொண்ட இளவழுதி, இரண்டாம் ஜாம முடிவில் தேசிகர் அழைப்பதாகத் தகவல் வரவே, அவர் அறைக்குள் பிரவேசித்தான்.
'இளவழுதி, உன் தந்தை வல்லாளன் மேல் நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார். அவர் எண்ணம் மற்றவரைப் பற்றி சரியாக இருக்கலாம். ஆனால் வல்லாளன் வேறு விதமானவன். அவனை நம்ப வேண்டாம் என்று சொல்'
'சுவாமி, உங்கள் முன்னிலையில்தானே அவன் ஒப்புக் கொண்டான்?'
'அவன் மேலுக்குச் சொன்னது அது. ஆகவே அதை பொருட்படுத்துதல் முறையன்று. உங்கள் உதவிக்கு வருவான். ஆனால் முழுமையாக உதவமாட்டான். இதை உன் தந்தையிடம் தெரிவி. தற்போது எந்த ஒரு ஆபத்தும் இல்லையென்றாலும் ஒரு ஆறு மாதங்களுக்குள் நிலை மாற வாய்ப்பிருக்கிறது. அப்போது அவர் உதவி மதுரையை விட திருவரங்கத்திற்கு அதிகம் தேவைப் படுமென்று கூறு. அதற்கான ஆயத்தங்களை இப்போதிருந்தே மேற்கொள்ளவேண்டுமென்று நான் ஆசைப் படுவதாகச் சொல். இதில் உன் பங்கு முக்கியமென்பதை நினைவில் கொள். மற்றவை எல்லாம் அல்லும் பகலும் அனந்தசயனத்திலிருக்கும் அரங்கன் பார்த்துக் கொள்வான். காலை எனக்காகக் காத்திருக்கத் தேவையில்லை. விடிந்தவுடன் புறப்பட்டுவிடலாம். நாராயண' என்று முடித்தார் தேசிகர்.
பல அதிர்ச்சிகரமான விஷயங்கள் அவனைத் தாக்கியதில் நிலை குலைந்திருந்த இளவழுதிக்கு அவர் விடை கொடுத்ததை உணர சற்று அவகாசம் தேவைப்பட்டது. தான் சக்கர வியூகத்தில் மாட்டிக் கொண்டோமோ என்று கூட எண்ணினான்.
====
மதுரையில் விக்ரம பாண்டியன் அரண்மனையில் இருந்த கயல்விழிக்கு இருப்பே கொள்ளவில்லை. எவ்வளவு நேரம் தான் உள்ளேயே சுற்றிச் சுற்றி வருவது. அனைவரிடமும் பேசியாயிற்று. காலையில் விட்டுச் சென்ற வீர பாண்டியன் மாலை வரை வரவில்லை. மதியம் வந்த விக்ரமபாண்டியரும் 'சாப்பிட்டாயா, ஒரு குறைவும் இல்லையல்லவா? என்று வினவினாரே ஒழிய வீரனைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சே இவனை நம்பி வந்து விட்டோமே என்று ஒரு கணம் எண்ணியவள் அவனையும் தன்னையும் மனதிலேயே வைது கொண்டாள். மாலையில் இல்லத்தின் பின் புறத்தில் உள்ள தோட்டத்தில் உலாவிக் கொண்டிருந்த போது வந்து சேர்ந்தான் வீர பாண்டியன்.
'கயல்விழி, மதுரை நன்றாக இருக்கிறதா? என்று வினவினான் ஆவலாக.
'ஓ. உங்கள் மாமன் வீடு தான் மதுரையோ. அதைத்தான் காலையிலிருந்து சுற்றிச்சுற்றி வந்து விட்டேனே. மிக மிக நன்றாயிருக்கிறது. இதைப் பிடிப்பதற்குத்தான் அண்ணன் தம்பிகளுக்குள் போட்டியா? நன்றாயிருக்கிறது. ஹூம்' என்று பழிப்புக் காட்டினாள்.
கோபத்தில் சிவந்திருந்த முகமும், துடிக்கும் அதரங்களும், அலைபாயும் கண்களும், ஏறித்தழையும் அவயங்களும் அவன் ஆசையை மேலும் தூண்டியது.
'சற்று சாந்தப் படு கயல்விழி. உன்னைப் பார்த்தால் கனல்விழியைப் போலல்லவா இருக்கிறது. மற்றொரு கண்ணகியை இந்த மதுரை தாங்காதம்மா' என்றவாறே அவள் தோள்களைத் தொடமுயன்ற வீர பாண்டியனுக்குத் தோல்வியே கிட்டியது. விழி மட்டும் கயலல்ல நானும்தான் என்று சொல்லாமல் சொல்லி நழுவினாள் கயல்விழி.
ஊடல் நாடகம் தொடரத் தொடர ஆசைச் சிகரத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தவர்கள், ஊடல் முடிந்த போது காதல் சிகரம் தொட்டனர். ஊடலால் வரும் காதலின் இறுக்கம் அளவிட முடியாததல்லவா? அவள் அடித்தது வலித்தாலும் தேனாய் இனித்தது வீர பாண்டியனுக்கு.
'கயல் நீ வந்ததால் என் எண்ணம் ஈடேறாமலே போய்விடுமோ என்று தோன்றுகிறது. உன்னைப் பார்த்தால் காதல் வயப் பட்டுவிடுகிறேனேயொழிய மூளை வேலை செய்ய மாட்டேனென்கிறது'
'உங்களுக்கு அத்தகைய அவயம் ஒன்று இருக்கிறதா என்ன' என்று சிரித்தவாறே கேட்டாலும், 'அய்யா, தாங்கள் சென்ற காரியம் என்னவாயிற்று. அதைக் கூறுங்கள் முதலில். பிறகு என்ன செய்வதென்று யோசிப்போம்.'
அரண்மனையில் நடந்தவற்றை விளக்கிய வீர பாண்டியன், சுந்தரனின் நடத்தையில் தெரிந்த மாற்றத்தைப் பற்றி சந்தேகத்தை எழுப்பினான்.
'அவர் உண்மையிலேயே மனம் மாறியிருக்கலாம். எனினும் இன்னும் சமரசம் முடியாத நிலையில் நாம் எந்தவொரு முடிவுக்கும் வரமுடியாது. உங்கள் தந்தையின் உடல் நிலையில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றம் நிம்மதியை அளிக்கிறது. உங்கள் மாமா எப்போது உங்களிருவரிடமும் பேசப் போகிறார்?'
'தெரியவில்லை கயல்விழி. மதியத்திற்கு மேல் அவரைக் காணவில்லை. சுந்தரனும் அவன் அரண்மனைக்குச் சென்றுவிட்டான். நான் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் உன்னிடம் வந்தேன்.'
'அழகுதான். ஒன்றும் செய்யாமலிருக்கும் போதுதான் என் நினைவு வருகிறார்ப்போலிருக்கிறது. இப்போதே இப்படியென்றால்...'
'ஏன் இழுக்கிறாய். சொல் கயல் சொல். இப்போதே இப்படியென்றால்..'
'உங்களை நம்புவதற்கில்லை. இனி எப்போதும் உங்களுடன்தான்' என்று முடித்தாள் புன்னகையோடு.
(தொடரும்)
Wednesday, December 24, 2008
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர்...11
அத்தியாயம் 11 - மதுரை
பாண்டியர்கள் சங்கம் வைத்து தமிழை வளர்த்த மாநகர் மதுரையில் நாம் இருக்கிறோம். கருக்கலிலேயே வந்து விட்டதால் அவ்வளவு தெளிவாகக் காட்சிகள் தெரியவில்லை. சற்று நேரம் பொறுத்தால் விடிந்து விடுகிறது. வைகை சலசலத்தோடும் ஓசை மட்டுமே கேட்கிறது. கருக்கலாதலால் புள்ளினங்களும் உறங்கச் சென்றுவிட்டன. மரங்கள் அசையும் ஓசை கூட இல்லாதது அவையும் ஓய்வெடுக்கிறதோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.
இவ்வளவிலும் காவற்காரர்களின் நடமாட்டம் இருந்து கொண்டுதான் இருந்தது. இயற்கை ஓய்ந்தாலும் மனிதனின் ஆசை ஓட்டம் ஓயாது என்பது போல் வைகையின் சலசலப்பும், காவற்காரர்களின் ஓசையும் காலைக் கருக்கலின் அந்தகாரத்தை அதிகப் படுத்திக் கொண்டிருந்தன. பெரும்பாலான மாளிகைகளிலும், இல்லங்களிலும் விளக்குகள் அணைக்கப் பட்டிருந்தாலும், ஆங்காங்கே தெரிந்த ஒரு சில விளக்குகளின் வெளிச்சம் இருளை அதிகப்படுத்துவது போலிருந்தது.
அதோ கீழ்வானில் சுக்கிரன் தோன்றிவிட்டான். இனி வானம் சிவத்தால் வெளிச்சம் வந்துவிடும். வானத்தில் விடிவெள்ளி முளைத்து விட்டது. மதுரைக்கு?...
சற்றுத் தூரத்தில் இரண்டு பேர் நடந்து வருகிறார்ப்போல் தெரிகிறது. அவர்கள் அருகில் வர வர ஒருவர் ஆணென்றும் மற்றவர் பெண்ணென்றும் தெளிவாகிறது. ஆம். சந்தேகமே இல்லை. அவர்கள் வீரபாண்டியனும் கயல்விழியும். அட.. மதுரைக்கும் விடிவெள்ளியோ...
====
'கயல் விழி, இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டோம். விடியலுக்குள் மதுரைக்குள் சென்று உன்னை என் மாமனின் இல்லத்தில் சேர்ப்பித்து விடுகிறேன். பிறகு நான் மீண்டும் நேர் வழியில் மதுரைக்கு வர வேண்டும்.'
'அன்பரே, இவ்வளவு தூரம் தங்களுடன் வந்தவள் இப்போது பிரிய வேண்டுமே என்று நினைக்கையில் மிகவும் வேதனையாக இருக்கிறது'
'இரண்டு நாட்கள்தான் சேர்ந்திருந்தார்கள். அதற்குள்ளாகவே அவர்களின் தொடர்பு யுகயுகாந்திரமாய் தொடர்வதாய்ப் பட்டது. இடையே வீரபாண்டியன் நாம் இப்படியே எங்காவது சென்று விடலாமென்றும் அவளை அவன் காப்பாற்றுவதாகவும் தேசமே தேவையில்லை என்றும் உளறினான். அவள் தெளிவாக அவனை மதுரைக்கு அழைத்துவந்தாள். இங்கு அவன் தெளிவு பெற அவளிடத்தில் கலக்கம்.
அவளது வேதனையை அந்த இருட்டிலும் அவனால் பார்க்க முடிந்தது. உணர முடிந்தது. நெகிழ்ச்சியுடன், கரம் பற்றி அவளை அணைத்தான் ஆதரவாக.
'கயல்விழி, என்னை இங்கு அழைத்து வந்ததே நீதான். இப்போது நீ இப்படி சொன்னால் நான் தெளிவாக இருக்க முடியுமா? மிஞ்சிப் போனால் இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்கள். நாம் மீண்டும் சந்திக்கப் போகிறோம். ஆகவே கவலையை விடு' என்றான்.
ஒருவழியாக அவளை சமாதானப் படுத்தி அவனது மாமன் விக்ரம பாண்டியன் மாளிகையில் சேர்ப்பித்ததுடன் மற்ற விஷயங்களைப் பற்றி அவள் சொல்வாளென்றும் அவளை அரண்மனைக்குள் எப்படியாவது சேர்த்துவிட வேண்டுமென்றும் மாமனிடம் கூறிவிட்டு வேகமாக மீண்டும் மதுரையை விட்டு வெளியேறினான்.
====
விடியலும் வந்தது. பொழுதும் புலர்ந்தது. புள்ளினங்கள் ஆர்ப்பரித்தன. மரத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு மீண்டும் மரத்திற்குத் திரும்பியது உடற்பயிற்சி செய்தனவோ என்று எண்ணுமாறு இருந்தது. மீனாட்சி உடனுறை சுந்தரேஸ்வரர் ஆலய ஆலாட்சிமணி, காலைப் பூசைகள் துவங்கியதற்கான அறிகுறியாக ஒலித்தது. மக்களின் ஆரவாரமும் துவங்கியது.
இப்போது மதுரையை நன்றாகப் பார்க்க முடிகிறதே. வைகை ஒரு புறம் மதிலாக அமைந்த மதுரை மாநகர் வெகு தூரத்திற்கு வெகு தூரம் பரவியிருந்தது. தமிழகத்தின் தற்போதைய பேரரசின் தலை நகருக்குரிய அனைத்து லக்ஷணங்களும் பொருந்தியிருந்தது மதுரை நகரில். ஊரைக் கடந்து கோட்டையை அடைவதற்கே அரை நாழிகை பிடித்தது. வழியில் மக்களும், பொதி சுமந்த வாகனங்களும் பல்வேறு திக்குகளிலிருந்து வந்திருந்தன. கோட்டைக்கு வெளியே சந்தையும், பிற வியாபாரத் தலங்களும் இருந்தன. கோட்டையில் முத்தங்காடிகளும், பொற்கொல்லர்களும் இருந்தார்கள்.
ஒவ்வொரு நூறடிக்கும் வீரர்கள் அந்த அதிகாலையிலும் நின்று கொண்டிருந்தனர். மக்களை ப்ரதான வாயிலுக்குள் செல்ல விடாமல் வேறு வழியாகத் திருப்பி விட்டுக் கொண்டிருந்தனர். என்னேரத்திலும் பிடி இறுகும் வகையில் படை நிறுத்தப் பட்டிருந்தது. வேகமாக அரண்மனைக்குச் செல்லவேண்டுமென்ற அவாவில், வீர பாண்டியன் காலையில் கடைப்பிடித்த கவனத்தைத் தவறவிட்டான். நகரின் காவல் நிலையில் ஏற்பட்டிருந்த மாற்றத்தை கவனிக்க வில்லை.
ப்ரதான வாயிலை அடைந்தவுடன் தன் முகத்தில் பாதி மறைத்திருந்த மேலங்கியை நீக்கியபடி நின்றான். நடந்து வந்த அவனைக் கண்டதும் ஆச்சரியப் பட்ட கோட்டைக்காவலர்கள் வேகமாக வாயிலைத் திறக்க முற்பட்டனர். அங்கே ஒரு குதிரையை எடுத்துக் கொண்டு வேகமாக அரண்மனை நோக்கிச் சென்றான்.
அரண்மனையின் கம்பீரம் சொல்லமுடியாததாகவிருந்தது. பல்வேறு அடுக்குகளும் கட்டங்களுமாக அரண்மனை பிரிக்கப் பட்டிருந்தது. நன்கு அறிந்தவர்களே அந்த அரண்மனையில் துணையின்றி உலாவ முடியும். அரண்மனையின் அமைப்பைப் பற்றி விரிவாக பிறகு பார்ப்போம். இப்போது வீர பாண்டியன் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த குலசேகர பாண்டியனின் அறைக்கு விரைந்து சென்றான்.
குலசேகரர் சற்று தெளிவுடனே இருந்தார். மருத்துவர்கள் அந்தக் காலை நேரத்திலும் அவருக்கு சிகிச்சை அளித்து வந்தனர். மகனைக் கண்டதும் வியப்பு மேலிட,
'வா வீரா. வருவதாகக் தகவலே இல்லையே. உன் படிப்பு முடிந்ததா?'
வீரபாண்டியனால் தந்தையின் நிலை கண்டு பேசவும் முடியவில்லை. அப்படியே அமர்ந்து விட்டான். சிறிது நேரம் கழித்தே அவர் கேட்டது அவனுக்கு உறைத்தது.
'தந்தையே இது என்ன? தங்கள் உடல் நிலை பற்றி ஒன்றுமே தெரிவிக்கவில்லையே. என்னை ஒதுக்கிவிட்டீர்களா? இல்லை மறந்துவிட்டீர்களா?' என்று ஆவேசமாகவும் துக்கத்துடனும் கேட்டான்.
'வீரா, உன் கோபம் புரிகிறது. ஆனால் அதற்கு இது சமயமல்ல. நீ நேரடியாக இங்கு வந்திருக்கிறாய். என் நிலை ஒன்றும் அவ்வளவு க்ஷீணித்து விடவில்லை. ஆகவே ஸ்னான பானங்களை முடித்துக் கொண்டு இங்கு வா. உன் மாமன் விக்ரமனையும் வரச் சொல். சுந்தரனையும் வரச் சொல்லிவிடுகிறேன்.'
சுந்தரன் பெயரைக் கேட்டதுமே வீரனுக்கு இருப்புக் கொள்ள வில்லை. 'அவன் எதற்கு. அவனை சந்திக்க ....' என்று இழுத்தான்
'வீரா. நான் நோய்வாய்ப்பட்டாலும் சிலவிஷயங்கள் தெரிந்திருக்கக்கூடிய துர்ப்பாக்கிய நிலையில் இருக்கிறேன். உனக்கும் அவனுக்கும் இருக்கும் பகையில் பாண்டிய நாடு அழிந்து படக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறேன். என் தந்தையும் உன் பாட்டனாரும் இந்த் ராஜ்ஜியத்தை ஸ்தாபிப்பதற்கு பட்ட கஷ்டங்கள் வீணாகி விடக்கூடாது. ஆகவே அவற்றை மறந்து விடு. இதை அறிவுரையாக ஏற்காவிட்டால் என் ஆணையாகக் கொள்ளலாம். இனி நீ செல்லலாம்' என்றார்
ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்த வீரன், குலசேகரரின் கண்ணசைவைக் கண்டு, தலையசைத்தான் பவ்யமாக. களமும் காலமும் கனிவாக இல்லை என்பதைக் கண்டுகொண்டான் அவர் கண்ணசைவில்.
====
குலசேகரரின் அந்தரங்க அறையில் அவர் படுக்கையருகே மூவர் அமர்ந்திருந்தனர். மருத்துவர்கள் அவரை அமரக்கூடாது என்று திட்டம் செய்து விட்டதால் அவர் படுக்கையிலேயே சாய்ந்த நிலையில் இருக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. மற்றவர்கள் சுந்தர பாண்டியனும், வீர பாண்டியனும் அவர்கள் மாமன் விக்ரம பாண்டியனும்தான் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள அதிக நேரம் தேவையில்லை.
அரசரே விவாதத்தைத் தொடங்குதல் மரபு என்பதால் அனைவரும் குலசேகரரின் குறிப்பறிந்து காத்திருந்தனர். ஒருவரை ஒருவர் பார்ப்பதையும் தவிர்த்தனர். இதில் விக்ரம பாண்டியன் மத்திம வயதுடையவனாகக் காணப்பட்டான். பாண்டியர்களில் அரசுரிமையில்லாதோர் சிறு நில மன்னர்களாக இருந்து வந்துள்ளனர். அவ்வாறு தென் தமிழகத்தின் ஒரு பகுதியை விக்ரம பாண்டியன் ஆண்டு வந்தான். குல சேகரர் மற்ற உறவினர்களை விட விக்ரமன் மீதே அதிக நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். அவனும் அந்த நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரனாகவே நடந்து கொண்டிருந்தான்.
அனைவரையும் ஒரு முறை ஆழமாகப் பார்த்த பின்,' விக்ரமா, வீரா, சுந்தரா. உங்களை இங்கு அழைத்ததன் நோக்கத்தை நான் விளக்க விரும்பவில்லை. அது உங்களுக்குத் தேவையும் இல்லை. இன்றைய நிலையில் பாண்டிய நாடு நசிந்து விடக்கூடாது என்பதுதான் என்னுடைய ஆசை. இது நிறைவேற உங்கள் உதவியை எதிர்ப்பார்ப்பதில் தவறில்லை என்று எண்ணுகிறேன்'
'உதவி என்ற பெரிய வார்த்தைகளெல்லாம் வேண்டாம் அரசே, ஆணையிடுங்கள் நிறைவேற்றக் காத்திருக்கிறோம்.' என்றான் விக்ரமன். மற்றவர்கள் மௌனம் காத்தார்கள்.
'நீ சொல்லிவிட்டாய். இவர்கள் வாயே திறக்கவில்லையே'
அப்போதும் இருவரின் மவுனமும் கலையவில்லை. குலசேகரரிடமிருந்து பெருமூச்சொன்று வெளிவந்தது.
'அரசே, இவர்களை விடுங்கள். நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன். முதலில் நீங்கள் பழைய நிலைக்கு வரவேண்டும் என்பதே எங்கள் ப்ரார்த்தனை. ஆகவே மனதைக் குழப்பிக் கொள்ள வேண்டாம். இன்றுதான் வீர பாண்டியன் வந்திருக்கிறான். உங்கள் முன் விவாதிக்க இருவருமே தயங்குவது தெரிகிறது. இதுவே அவர்களைப் பற்றிய நல்ல அபிப்ராயத்தைக் கொடுக்கிறது. ஆகவே பழமையான பாண்டிய வம்சத்திற்கு எந்தவொரு குறைவும் வராமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியது என் கடமை' என்று தைரியப் படுத்தினான் விக்ரமன்.
உண்மையிலேயே இருவரின் மனமும் அவ்வாறுதான் இருந்தது. என்ன இருந்தாலும் தந்தை இருக்கும் போதே அரியாசனத்திற்கான போட்டி என்பது இருவராலுமே சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. சுந்தரனின் மன நிலை மதுரைக்கு வந்து தந்தையை மீண்டும் பார்த்தவுடன் ஓரளவு மாறிவிட்டிருந்தது.
'ஆம் தந்தையே' என்றனர் இருவரும் ஒரே சமயத்தில். இது ஒருவித மகிழ்ச்சியை அளித்தது குலசேகரருக்கு.
(தொடரும்)
பாண்டியர்கள் சங்கம் வைத்து தமிழை வளர்த்த மாநகர் மதுரையில் நாம் இருக்கிறோம். கருக்கலிலேயே வந்து விட்டதால் அவ்வளவு தெளிவாகக் காட்சிகள் தெரியவில்லை. சற்று நேரம் பொறுத்தால் விடிந்து விடுகிறது. வைகை சலசலத்தோடும் ஓசை மட்டுமே கேட்கிறது. கருக்கலாதலால் புள்ளினங்களும் உறங்கச் சென்றுவிட்டன. மரங்கள் அசையும் ஓசை கூட இல்லாதது அவையும் ஓய்வெடுக்கிறதோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.
இவ்வளவிலும் காவற்காரர்களின் நடமாட்டம் இருந்து கொண்டுதான் இருந்தது. இயற்கை ஓய்ந்தாலும் மனிதனின் ஆசை ஓட்டம் ஓயாது என்பது போல் வைகையின் சலசலப்பும், காவற்காரர்களின் ஓசையும் காலைக் கருக்கலின் அந்தகாரத்தை அதிகப் படுத்திக் கொண்டிருந்தன. பெரும்பாலான மாளிகைகளிலும், இல்லங்களிலும் விளக்குகள் அணைக்கப் பட்டிருந்தாலும், ஆங்காங்கே தெரிந்த ஒரு சில விளக்குகளின் வெளிச்சம் இருளை அதிகப்படுத்துவது போலிருந்தது.
அதோ கீழ்வானில் சுக்கிரன் தோன்றிவிட்டான். இனி வானம் சிவத்தால் வெளிச்சம் வந்துவிடும். வானத்தில் விடிவெள்ளி முளைத்து விட்டது. மதுரைக்கு?...
சற்றுத் தூரத்தில் இரண்டு பேர் நடந்து வருகிறார்ப்போல் தெரிகிறது. அவர்கள் அருகில் வர வர ஒருவர் ஆணென்றும் மற்றவர் பெண்ணென்றும் தெளிவாகிறது. ஆம். சந்தேகமே இல்லை. அவர்கள் வீரபாண்டியனும் கயல்விழியும். அட.. மதுரைக்கும் விடிவெள்ளியோ...
====
'கயல் விழி, இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டோம். விடியலுக்குள் மதுரைக்குள் சென்று உன்னை என் மாமனின் இல்லத்தில் சேர்ப்பித்து விடுகிறேன். பிறகு நான் மீண்டும் நேர் வழியில் மதுரைக்கு வர வேண்டும்.'
'அன்பரே, இவ்வளவு தூரம் தங்களுடன் வந்தவள் இப்போது பிரிய வேண்டுமே என்று நினைக்கையில் மிகவும் வேதனையாக இருக்கிறது'
'இரண்டு நாட்கள்தான் சேர்ந்திருந்தார்கள். அதற்குள்ளாகவே அவர்களின் தொடர்பு யுகயுகாந்திரமாய் தொடர்வதாய்ப் பட்டது. இடையே வீரபாண்டியன் நாம் இப்படியே எங்காவது சென்று விடலாமென்றும் அவளை அவன் காப்பாற்றுவதாகவும் தேசமே தேவையில்லை என்றும் உளறினான். அவள் தெளிவாக அவனை மதுரைக்கு அழைத்துவந்தாள். இங்கு அவன் தெளிவு பெற அவளிடத்தில் கலக்கம்.
அவளது வேதனையை அந்த இருட்டிலும் அவனால் பார்க்க முடிந்தது. உணர முடிந்தது. நெகிழ்ச்சியுடன், கரம் பற்றி அவளை அணைத்தான் ஆதரவாக.
'கயல்விழி, என்னை இங்கு அழைத்து வந்ததே நீதான். இப்போது நீ இப்படி சொன்னால் நான் தெளிவாக இருக்க முடியுமா? மிஞ்சிப் போனால் இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்கள். நாம் மீண்டும் சந்திக்கப் போகிறோம். ஆகவே கவலையை விடு' என்றான்.
ஒருவழியாக அவளை சமாதானப் படுத்தி அவனது மாமன் விக்ரம பாண்டியன் மாளிகையில் சேர்ப்பித்ததுடன் மற்ற விஷயங்களைப் பற்றி அவள் சொல்வாளென்றும் அவளை அரண்மனைக்குள் எப்படியாவது சேர்த்துவிட வேண்டுமென்றும் மாமனிடம் கூறிவிட்டு வேகமாக மீண்டும் மதுரையை விட்டு வெளியேறினான்.
====
விடியலும் வந்தது. பொழுதும் புலர்ந்தது. புள்ளினங்கள் ஆர்ப்பரித்தன. மரத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு மீண்டும் மரத்திற்குத் திரும்பியது உடற்பயிற்சி செய்தனவோ என்று எண்ணுமாறு இருந்தது. மீனாட்சி உடனுறை சுந்தரேஸ்வரர் ஆலய ஆலாட்சிமணி, காலைப் பூசைகள் துவங்கியதற்கான அறிகுறியாக ஒலித்தது. மக்களின் ஆரவாரமும் துவங்கியது.
இப்போது மதுரையை நன்றாகப் பார்க்க முடிகிறதே. வைகை ஒரு புறம் மதிலாக அமைந்த மதுரை மாநகர் வெகு தூரத்திற்கு வெகு தூரம் பரவியிருந்தது. தமிழகத்தின் தற்போதைய பேரரசின் தலை நகருக்குரிய அனைத்து லக்ஷணங்களும் பொருந்தியிருந்தது மதுரை நகரில். ஊரைக் கடந்து கோட்டையை அடைவதற்கே அரை நாழிகை பிடித்தது. வழியில் மக்களும், பொதி சுமந்த வாகனங்களும் பல்வேறு திக்குகளிலிருந்து வந்திருந்தன. கோட்டைக்கு வெளியே சந்தையும், பிற வியாபாரத் தலங்களும் இருந்தன. கோட்டையில் முத்தங்காடிகளும், பொற்கொல்லர்களும் இருந்தார்கள்.
ஒவ்வொரு நூறடிக்கும் வீரர்கள் அந்த அதிகாலையிலும் நின்று கொண்டிருந்தனர். மக்களை ப்ரதான வாயிலுக்குள் செல்ல விடாமல் வேறு வழியாகத் திருப்பி விட்டுக் கொண்டிருந்தனர். என்னேரத்திலும் பிடி இறுகும் வகையில் படை நிறுத்தப் பட்டிருந்தது. வேகமாக அரண்மனைக்குச் செல்லவேண்டுமென்ற அவாவில், வீர பாண்டியன் காலையில் கடைப்பிடித்த கவனத்தைத் தவறவிட்டான். நகரின் காவல் நிலையில் ஏற்பட்டிருந்த மாற்றத்தை கவனிக்க வில்லை.
ப்ரதான வாயிலை அடைந்தவுடன் தன் முகத்தில் பாதி மறைத்திருந்த மேலங்கியை நீக்கியபடி நின்றான். நடந்து வந்த அவனைக் கண்டதும் ஆச்சரியப் பட்ட கோட்டைக்காவலர்கள் வேகமாக வாயிலைத் திறக்க முற்பட்டனர். அங்கே ஒரு குதிரையை எடுத்துக் கொண்டு வேகமாக அரண்மனை நோக்கிச் சென்றான்.
அரண்மனையின் கம்பீரம் சொல்லமுடியாததாகவிருந்தது. பல்வேறு அடுக்குகளும் கட்டங்களுமாக அரண்மனை பிரிக்கப் பட்டிருந்தது. நன்கு அறிந்தவர்களே அந்த அரண்மனையில் துணையின்றி உலாவ முடியும். அரண்மனையின் அமைப்பைப் பற்றி விரிவாக பிறகு பார்ப்போம். இப்போது வீர பாண்டியன் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த குலசேகர பாண்டியனின் அறைக்கு விரைந்து சென்றான்.
குலசேகரர் சற்று தெளிவுடனே இருந்தார். மருத்துவர்கள் அந்தக் காலை நேரத்திலும் அவருக்கு சிகிச்சை அளித்து வந்தனர். மகனைக் கண்டதும் வியப்பு மேலிட,
'வா வீரா. வருவதாகக் தகவலே இல்லையே. உன் படிப்பு முடிந்ததா?'
வீரபாண்டியனால் தந்தையின் நிலை கண்டு பேசவும் முடியவில்லை. அப்படியே அமர்ந்து விட்டான். சிறிது நேரம் கழித்தே அவர் கேட்டது அவனுக்கு உறைத்தது.
'தந்தையே இது என்ன? தங்கள் உடல் நிலை பற்றி ஒன்றுமே தெரிவிக்கவில்லையே. என்னை ஒதுக்கிவிட்டீர்களா? இல்லை மறந்துவிட்டீர்களா?' என்று ஆவேசமாகவும் துக்கத்துடனும் கேட்டான்.
'வீரா, உன் கோபம் புரிகிறது. ஆனால் அதற்கு இது சமயமல்ல. நீ நேரடியாக இங்கு வந்திருக்கிறாய். என் நிலை ஒன்றும் அவ்வளவு க்ஷீணித்து விடவில்லை. ஆகவே ஸ்னான பானங்களை முடித்துக் கொண்டு இங்கு வா. உன் மாமன் விக்ரமனையும் வரச் சொல். சுந்தரனையும் வரச் சொல்லிவிடுகிறேன்.'
சுந்தரன் பெயரைக் கேட்டதுமே வீரனுக்கு இருப்புக் கொள்ள வில்லை. 'அவன் எதற்கு. அவனை சந்திக்க ....' என்று இழுத்தான்
'வீரா. நான் நோய்வாய்ப்பட்டாலும் சிலவிஷயங்கள் தெரிந்திருக்கக்கூடிய துர்ப்பாக்கிய நிலையில் இருக்கிறேன். உனக்கும் அவனுக்கும் இருக்கும் பகையில் பாண்டிய நாடு அழிந்து படக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறேன். என் தந்தையும் உன் பாட்டனாரும் இந்த் ராஜ்ஜியத்தை ஸ்தாபிப்பதற்கு பட்ட கஷ்டங்கள் வீணாகி விடக்கூடாது. ஆகவே அவற்றை மறந்து விடு. இதை அறிவுரையாக ஏற்காவிட்டால் என் ஆணையாகக் கொள்ளலாம். இனி நீ செல்லலாம்' என்றார்
ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்த வீரன், குலசேகரரின் கண்ணசைவைக் கண்டு, தலையசைத்தான் பவ்யமாக. களமும் காலமும் கனிவாக இல்லை என்பதைக் கண்டுகொண்டான் அவர் கண்ணசைவில்.
====
குலசேகரரின் அந்தரங்க அறையில் அவர் படுக்கையருகே மூவர் அமர்ந்திருந்தனர். மருத்துவர்கள் அவரை அமரக்கூடாது என்று திட்டம் செய்து விட்டதால் அவர் படுக்கையிலேயே சாய்ந்த நிலையில் இருக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. மற்றவர்கள் சுந்தர பாண்டியனும், வீர பாண்டியனும் அவர்கள் மாமன் விக்ரம பாண்டியனும்தான் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள அதிக நேரம் தேவையில்லை.
அரசரே விவாதத்தைத் தொடங்குதல் மரபு என்பதால் அனைவரும் குலசேகரரின் குறிப்பறிந்து காத்திருந்தனர். ஒருவரை ஒருவர் பார்ப்பதையும் தவிர்த்தனர். இதில் விக்ரம பாண்டியன் மத்திம வயதுடையவனாகக் காணப்பட்டான். பாண்டியர்களில் அரசுரிமையில்லாதோர் சிறு நில மன்னர்களாக இருந்து வந்துள்ளனர். அவ்வாறு தென் தமிழகத்தின் ஒரு பகுதியை விக்ரம பாண்டியன் ஆண்டு வந்தான். குல சேகரர் மற்ற உறவினர்களை விட விக்ரமன் மீதே அதிக நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். அவனும் அந்த நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரனாகவே நடந்து கொண்டிருந்தான்.
அனைவரையும் ஒரு முறை ஆழமாகப் பார்த்த பின்,' விக்ரமா, வீரா, சுந்தரா. உங்களை இங்கு அழைத்ததன் நோக்கத்தை நான் விளக்க விரும்பவில்லை. அது உங்களுக்குத் தேவையும் இல்லை. இன்றைய நிலையில் பாண்டிய நாடு நசிந்து விடக்கூடாது என்பதுதான் என்னுடைய ஆசை. இது நிறைவேற உங்கள் உதவியை எதிர்ப்பார்ப்பதில் தவறில்லை என்று எண்ணுகிறேன்'
'உதவி என்ற பெரிய வார்த்தைகளெல்லாம் வேண்டாம் அரசே, ஆணையிடுங்கள் நிறைவேற்றக் காத்திருக்கிறோம்.' என்றான் விக்ரமன். மற்றவர்கள் மௌனம் காத்தார்கள்.
'நீ சொல்லிவிட்டாய். இவர்கள் வாயே திறக்கவில்லையே'
அப்போதும் இருவரின் மவுனமும் கலையவில்லை. குலசேகரரிடமிருந்து பெருமூச்சொன்று வெளிவந்தது.
'அரசே, இவர்களை விடுங்கள். நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன். முதலில் நீங்கள் பழைய நிலைக்கு வரவேண்டும் என்பதே எங்கள் ப்ரார்த்தனை. ஆகவே மனதைக் குழப்பிக் கொள்ள வேண்டாம். இன்றுதான் வீர பாண்டியன் வந்திருக்கிறான். உங்கள் முன் விவாதிக்க இருவருமே தயங்குவது தெரிகிறது. இதுவே அவர்களைப் பற்றிய நல்ல அபிப்ராயத்தைக் கொடுக்கிறது. ஆகவே பழமையான பாண்டிய வம்சத்திற்கு எந்தவொரு குறைவும் வராமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியது என் கடமை' என்று தைரியப் படுத்தினான் விக்ரமன்.
உண்மையிலேயே இருவரின் மனமும் அவ்வாறுதான் இருந்தது. என்ன இருந்தாலும் தந்தை இருக்கும் போதே அரியாசனத்திற்கான போட்டி என்பது இருவராலுமே சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. சுந்தரனின் மன நிலை மதுரைக்கு வந்து தந்தையை மீண்டும் பார்த்தவுடன் ஓரளவு மாறிவிட்டிருந்தது.
'ஆம் தந்தையே' என்றனர் இருவரும் ஒரே சமயத்தில். இது ஒருவித மகிழ்ச்சியை அளித்தது குலசேகரருக்கு.
(தொடரும்)
Wednesday, December 17, 2008
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர்...10
அத்தியாயம் 10 - வல்லாளனின் மாற்றம்
'என்ன என்னுடன் மதுரைக்கு வருகிறாயா? நடக்கிற காரியமா?' வீர பாண்டியன் சந்தேகத்துடன் வினவினான், உள்ளூர அவள் வரவேண்டும் என்ற ஆசையுடன்.
'அன்பரே, இப்போது என் தந்தையின் எண்ணம் தமிழகத்தில் மாலிக் கஃபூரை வர விடாமல் தடுப்பது. நமது எல்லோருடைய எண்ணமும் அதுதான். அதே போன்று, நீங்கள் மதுரை அரியணையேற வேண்டும் என்பதும் அனைவரது விருப்பம். இவையெல்லாம் நடக்க வேண்டுமென்றால் சிலவற்றைச் செய்துதானாக வேண்டும். ஒற்றாடல் என்பது இந்தச் சமயத்தில் மிக அவசியமானதொன்றாகிறது. திருவள்ளுவர் இதைப் பற்றி ஒரு அதிகாரத்தையே எழுதிவைத்து விட்டுப் போனாரல்லவா? ஆகவே நான் மதுரையில் ஒற்றாடப் போகிறேன். என் தந்தையும் ஒப்புக் கொள்வார்" என்றாள் மந்தகாசத்துடன்
****
திருவரங்கம் சென்ற இளவழுதி, அந்தத் தீவின் அழகில் சொக்கிப் போய் நின்றான். கார்காலம் துவங்கிவிட்டதால் காவிரியும் கொள்ளிடமும் இருகரைகளையும் தொட்டுக்கொண்டு நொங்கும் நுரையுமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன. ஒரு கரையிலிருந்து மறுகரைக்குப் படகுப் போக்குவரத்தே சிரமமாக இருந்தது. ஆயினும் ஒரு சில பெரிய படகுகள் நீரின் வேகத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் சென்றுகொண்டிருந்தன.
எங்கும் பச்சையின் வண்ணம் மிளிர்ந்திருந்தது. இதைப் பார்த்துதான் அரங்கனைப் பாடிய ஆழ்வானுக்கும் பச்சை முதலில் ஞாபகம் வந்து பச்சைமாமலை போல் மேனி என்று ஆரம்பித்திருப்பான் போலும் ! என்று எண்ணிக் கொண்டான் இளவழுதி.
மாபெரும் மதில்களும் ஏழு சுற்றுகளும் சேர அமைந்திருந்தது திருவரங்கத் திவ்யக்ஷேத்ரம். அதன் அருகில் அதே தீவில் எப்போதும் ஜலகண்டனாய் ஜம்புகேஸ்வரருடன் வீற்றிருக்கும் திருவானைக்காவல். இப்படி ஒரே தீவில் இவர்கள் இருந்தது எப்போதும் ஹரியும் சிவனும் ஒன்றுதான் என்பதை சொல்லாமல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.
இவ்வாறு பச்சை நிறம் நிறைந்தும், நீல நிற நீர் சூழ்ந்தும் இருந்த திருவரங்கத் தீவின் இயற்கை எழிலில் சிறிது நேரம் கிறங்கிப் போன இளவழுதி, நேராக கோவிலுக்குச் சென்று அரங்கனையும், தாயாரையும் தரிசனம் செய்து எடுத்த காரியம் நல்லவிதமாக முடிய வேண்டுமென்று விண்ணப்பமும் செய்துகொண்டான். மற்ற சன்னதிகளை வணங்கிய பின், வேதாந்த தேசிகர் தங்கியிருந்த மடத்திற்குச் சென்றான்.
அங்கு மாராயர் சொன்னது போல் ஏற்கனவே வல்லாளன் வந்து காத்துக் கொண்டிருந்தான். இருவரும் புன்முறுவலுடன் ஆரத் தழுவிக்கொண்டனர்.
'இவ்வளவு விரைவில் மீண்டும் சந்திப்போம் என்று எண்ணவில்லை இளவழுதி. இங்கே அருகில் தானே உன் ஊர் இருக்கிறது. அரங்கனைத் தரிசிக்க வந்தாற்போலிருக்கிறது" கேள்விக் கணைகளை வீசினான் வல்லாளன்.
'ஆமாம். அத்துடன் வேறு காரியமும் இருக்கிறது. அதில் உன்னுடைய பங்கும் மிக முக்கியம். இவற்றைப் பற்றி தேசிகரிடம் வழி கேட்கவே இங்கு வந்தேன். என் தந்தையார் நினைத்தது போல் நீயும் இங்கிருக்கிறாய்." என்ற இளவழுதி மாலிக்கஃபூரின் விஷயங்களை சுருக்கமாகக் கூறினான்.
பதிலேதும் கூறாவிட்டாலும், இந்தச் செய்தி வல்லாளனை வெகுவாகப் பாதிக்கவில்லை என்பதை அவன் முகம் தெள்ளென எடுத்துக் காட்டியது. "இளவழுதி, உன்னிடம் சொல்வதில் தவறேதும் இல்லை. மேலும் இது அனைவருக்கும் தெரிந்ததுதான். எங்கள் முதலில் பாண்டியர்களை நாங்கள் நேரடியாக எதிர்க்கவில்லை. ஜடாவர்ம சுந்தர பாண்டியர் முதலில் என் பாட்டனாரோடு சேர்ந்து சோழரை எதிர்த்தார். சோழர்கள் வீழ்ந்ததால், நாங்கள் இங்கே சமயபுரம் அருகே படைவீடு அமைத்துத் தங்கினோம். பாண்டியர்கள் சுயராஜ்ஜியம் அமைத்தார்கள்.
ஆனால் முடிவில் எங்களையே தாக்கத் தலைப்பட்டார்கள். அப்போது பலவீனமடைந்திருந்த எங்கள் படை பின்வாங்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. விடாமல் துரத்திய பாண்டியர்கள், எங்களை முறியடித்ததுடன் எங்கள் தேசத்திலேயே அவரது சகோதரர் வீர பாண்டியரை தளபதியாக நிறுவி எங்களை அவமானப் படுத்தினார். இவையெல்லாம் எங்கள் கோபத்தை அதிகப் படுத்தின. எனவேதான் சமயம் வரட்டுமென்று நான் எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்.
அந்த வாய்ப்பு இப்போது கனிந்து வந்திருக்கிறது. இப்போதிருக்கும் சுந்தர பாண்டியனுக்கும் வீர பாண்டியனுக்கும் அரியணைத்தகராறு என்பதை நான் அறிவேன். இந்தச் சந்தர்ப்பத்திற்காகவே காத்திருக்கிறேன். பார்ப்போம் என்ன செய்வதென்று. எதற்கும் தேசிகரின் வழிகாட்டுதலையும் பெறுவோம்." என்று பொதுவாக முடித்தான்.
[ இங்கே வல்லாளன் கூறியிருப்பது அவன் பக்க நியாயம். அரசுகள் ஒன்றுக்கொன்று மோதிக்கொண்டாலும், ஜடாவர்மராகிய சுந்தர பாண்டியர் மட்டும் தானாக மோதும் போக்கை ஒரு போதும் கடைப் பிடித்ததில்லை. முதலில், கேரள மன்னனான வீர ரவி, கொற்கை முத்துக்களைக் கைப்பற்றத் திட்டம் தீட்டினான். அவனை அடக்க அவன் மீது படையெடுத்த போது, ஹொய்சளர்கள் பாண்டிய தேசத்தைக் கைப்பற்றவும், வீர ரவிக்கு உதவி செய்யவும் தலைப் பட்டார்கள். எனவே, வீர ரவியை முறியடித்த பின், ஹொய்சளர்களை அடக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது ஜடாவர்மருக்கு.]
இளவழுதிக்கு இரு பக்க நிலவரம் தெரிந்திருந்தாலும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இருவரும் தேசிகரை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தனர்.
அரங்கனின் பகல் பொழுது ஆராதனைகளை முடித்துவிட்டு, கோவில் நிர்வாக வேலைகளை மேற்பார்வையிட்டு மடத்திற்குத் திரும்பியபின் இருவரையும் தனது அறைக்கு அழைத்துவரச் செய்தார் தேசிகர். ஆரம்ப நமஸ்கார, குசல விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு தந்தை அளித்த ஓலையை சமர்ப்பித்தான் இளவழுதி. அதைப் படித்த தேசிகர் "வல்லாளனுக்கு நிலையை விளக்கி விட்டாயா இளவழுதி?" என்றார்.
"ஆமாம் சுவாமி. அவனும்..."
"தெரியும். அவன் நிலையில் அதை தற்போது ஆமோதிப்பது சற்று கடினம் தான். வல்லாளா, நீ என்ன நினைக்கிறாய்?"
"சுவாமி, மாலிக் கஃபூரை இங்கே வர விடக்கூடாது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஏதும் இருக்க முடியாது. ஆயினும் எங்களிடம் இரு பகைவரையும் தாக்கும் அளவுக்கு படைகள் இருக்கின்றன. ஒரே நேரத்தில் இருவரையும் அழித்து விட முடியும். இதை இப்போது சொல்வதில் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. ஆகவே, மாலிக் கஃபூரை அழிப்பதற்காக பாண்டியரை விட்டுவிட முடியாது" என்று கூறினான் உறுதியாக.
இந்த பதிலை ஓரளவு யூகித்திருந்தான் இளவழுதி. தேசிகரின் குறிப்புக்காகக் காத்துக்கிடந்தான். அவர் கண்களை மூடியபடி அமர்ந்திருந்தார். யோசிக்கிறாரா, மோன நிலையில் ஆழ்ந்துவிட்டாரா என்பதை இருவராலும் யூகிக்க முடியவில்லை.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, 'நாராயண' என்ற வார்த்தை உதிர்ந்தது அவர் நாவிலிருந்து. பார்வை நிலைத்தது வல்லாளன் மீது.
"வீர பாண்டியனுடன் இணைய ஒப்புக்கொள்கிறேன் சுவாமி" என்றான் வல்லாளன். ஒரு புன்னகையே பதிலாக வந்தது தேசிகரிடமிருந்து. இளவழுதியின் அதிர்ச்சிஅளவிடமுடியாததாக இருந்தது.
(தொடரும்)
'என்ன என்னுடன் மதுரைக்கு வருகிறாயா? நடக்கிற காரியமா?' வீர பாண்டியன் சந்தேகத்துடன் வினவினான், உள்ளூர அவள் வரவேண்டும் என்ற ஆசையுடன்.
'அன்பரே, இப்போது என் தந்தையின் எண்ணம் தமிழகத்தில் மாலிக் கஃபூரை வர விடாமல் தடுப்பது. நமது எல்லோருடைய எண்ணமும் அதுதான். அதே போன்று, நீங்கள் மதுரை அரியணையேற வேண்டும் என்பதும் அனைவரது விருப்பம். இவையெல்லாம் நடக்க வேண்டுமென்றால் சிலவற்றைச் செய்துதானாக வேண்டும். ஒற்றாடல் என்பது இந்தச் சமயத்தில் மிக அவசியமானதொன்றாகிறது. திருவள்ளுவர் இதைப் பற்றி ஒரு அதிகாரத்தையே எழுதிவைத்து விட்டுப் போனாரல்லவா? ஆகவே நான் மதுரையில் ஒற்றாடப் போகிறேன். என் தந்தையும் ஒப்புக் கொள்வார்" என்றாள் மந்தகாசத்துடன்
****
திருவரங்கம் சென்ற இளவழுதி, அந்தத் தீவின் அழகில் சொக்கிப் போய் நின்றான். கார்காலம் துவங்கிவிட்டதால் காவிரியும் கொள்ளிடமும் இருகரைகளையும் தொட்டுக்கொண்டு நொங்கும் நுரையுமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன. ஒரு கரையிலிருந்து மறுகரைக்குப் படகுப் போக்குவரத்தே சிரமமாக இருந்தது. ஆயினும் ஒரு சில பெரிய படகுகள் நீரின் வேகத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் சென்றுகொண்டிருந்தன.
எங்கும் பச்சையின் வண்ணம் மிளிர்ந்திருந்தது. இதைப் பார்த்துதான் அரங்கனைப் பாடிய ஆழ்வானுக்கும் பச்சை முதலில் ஞாபகம் வந்து பச்சைமாமலை போல் மேனி என்று ஆரம்பித்திருப்பான் போலும் ! என்று எண்ணிக் கொண்டான் இளவழுதி.
மாபெரும் மதில்களும் ஏழு சுற்றுகளும் சேர அமைந்திருந்தது திருவரங்கத் திவ்யக்ஷேத்ரம். அதன் அருகில் அதே தீவில் எப்போதும் ஜலகண்டனாய் ஜம்புகேஸ்வரருடன் வீற்றிருக்கும் திருவானைக்காவல். இப்படி ஒரே தீவில் இவர்கள் இருந்தது எப்போதும் ஹரியும் சிவனும் ஒன்றுதான் என்பதை சொல்லாமல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.
இவ்வாறு பச்சை நிறம் நிறைந்தும், நீல நிற நீர் சூழ்ந்தும் இருந்த திருவரங்கத் தீவின் இயற்கை எழிலில் சிறிது நேரம் கிறங்கிப் போன இளவழுதி, நேராக கோவிலுக்குச் சென்று அரங்கனையும், தாயாரையும் தரிசனம் செய்து எடுத்த காரியம் நல்லவிதமாக முடிய வேண்டுமென்று விண்ணப்பமும் செய்துகொண்டான். மற்ற சன்னதிகளை வணங்கிய பின், வேதாந்த தேசிகர் தங்கியிருந்த மடத்திற்குச் சென்றான்.
அங்கு மாராயர் சொன்னது போல் ஏற்கனவே வல்லாளன் வந்து காத்துக் கொண்டிருந்தான். இருவரும் புன்முறுவலுடன் ஆரத் தழுவிக்கொண்டனர்.
'இவ்வளவு விரைவில் மீண்டும் சந்திப்போம் என்று எண்ணவில்லை இளவழுதி. இங்கே அருகில் தானே உன் ஊர் இருக்கிறது. அரங்கனைத் தரிசிக்க வந்தாற்போலிருக்கிறது" கேள்விக் கணைகளை வீசினான் வல்லாளன்.
'ஆமாம். அத்துடன் வேறு காரியமும் இருக்கிறது. அதில் உன்னுடைய பங்கும் மிக முக்கியம். இவற்றைப் பற்றி தேசிகரிடம் வழி கேட்கவே இங்கு வந்தேன். என் தந்தையார் நினைத்தது போல் நீயும் இங்கிருக்கிறாய்." என்ற இளவழுதி மாலிக்கஃபூரின் விஷயங்களை சுருக்கமாகக் கூறினான்.
பதிலேதும் கூறாவிட்டாலும், இந்தச் செய்தி வல்லாளனை வெகுவாகப் பாதிக்கவில்லை என்பதை அவன் முகம் தெள்ளென எடுத்துக் காட்டியது. "இளவழுதி, உன்னிடம் சொல்வதில் தவறேதும் இல்லை. மேலும் இது அனைவருக்கும் தெரிந்ததுதான். எங்கள் முதலில் பாண்டியர்களை நாங்கள் நேரடியாக எதிர்க்கவில்லை. ஜடாவர்ம சுந்தர பாண்டியர் முதலில் என் பாட்டனாரோடு சேர்ந்து சோழரை எதிர்த்தார். சோழர்கள் வீழ்ந்ததால், நாங்கள் இங்கே சமயபுரம் அருகே படைவீடு அமைத்துத் தங்கினோம். பாண்டியர்கள் சுயராஜ்ஜியம் அமைத்தார்கள்.
ஆனால் முடிவில் எங்களையே தாக்கத் தலைப்பட்டார்கள். அப்போது பலவீனமடைந்திருந்த எங்கள் படை பின்வாங்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. விடாமல் துரத்திய பாண்டியர்கள், எங்களை முறியடித்ததுடன் எங்கள் தேசத்திலேயே அவரது சகோதரர் வீர பாண்டியரை தளபதியாக நிறுவி எங்களை அவமானப் படுத்தினார். இவையெல்லாம் எங்கள் கோபத்தை அதிகப் படுத்தின. எனவேதான் சமயம் வரட்டுமென்று நான் எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்.
அந்த வாய்ப்பு இப்போது கனிந்து வந்திருக்கிறது. இப்போதிருக்கும் சுந்தர பாண்டியனுக்கும் வீர பாண்டியனுக்கும் அரியணைத்தகராறு என்பதை நான் அறிவேன். இந்தச் சந்தர்ப்பத்திற்காகவே காத்திருக்கிறேன். பார்ப்போம் என்ன செய்வதென்று. எதற்கும் தேசிகரின் வழிகாட்டுதலையும் பெறுவோம்." என்று பொதுவாக முடித்தான்.
[ இங்கே வல்லாளன் கூறியிருப்பது அவன் பக்க நியாயம். அரசுகள் ஒன்றுக்கொன்று மோதிக்கொண்டாலும், ஜடாவர்மராகிய சுந்தர பாண்டியர் மட்டும் தானாக மோதும் போக்கை ஒரு போதும் கடைப் பிடித்ததில்லை. முதலில், கேரள மன்னனான வீர ரவி, கொற்கை முத்துக்களைக் கைப்பற்றத் திட்டம் தீட்டினான். அவனை அடக்க அவன் மீது படையெடுத்த போது, ஹொய்சளர்கள் பாண்டிய தேசத்தைக் கைப்பற்றவும், வீர ரவிக்கு உதவி செய்யவும் தலைப் பட்டார்கள். எனவே, வீர ரவியை முறியடித்த பின், ஹொய்சளர்களை அடக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது ஜடாவர்மருக்கு.]
இளவழுதிக்கு இரு பக்க நிலவரம் தெரிந்திருந்தாலும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இருவரும் தேசிகரை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தனர்.
அரங்கனின் பகல் பொழுது ஆராதனைகளை முடித்துவிட்டு, கோவில் நிர்வாக வேலைகளை மேற்பார்வையிட்டு மடத்திற்குத் திரும்பியபின் இருவரையும் தனது அறைக்கு அழைத்துவரச் செய்தார் தேசிகர். ஆரம்ப நமஸ்கார, குசல விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு தந்தை அளித்த ஓலையை சமர்ப்பித்தான் இளவழுதி. அதைப் படித்த தேசிகர் "வல்லாளனுக்கு நிலையை விளக்கி விட்டாயா இளவழுதி?" என்றார்.
"ஆமாம் சுவாமி. அவனும்..."
"தெரியும். அவன் நிலையில் அதை தற்போது ஆமோதிப்பது சற்று கடினம் தான். வல்லாளா, நீ என்ன நினைக்கிறாய்?"
"சுவாமி, மாலிக் கஃபூரை இங்கே வர விடக்கூடாது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஏதும் இருக்க முடியாது. ஆயினும் எங்களிடம் இரு பகைவரையும் தாக்கும் அளவுக்கு படைகள் இருக்கின்றன. ஒரே நேரத்தில் இருவரையும் அழித்து விட முடியும். இதை இப்போது சொல்வதில் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. ஆகவே, மாலிக் கஃபூரை அழிப்பதற்காக பாண்டியரை விட்டுவிட முடியாது" என்று கூறினான் உறுதியாக.
இந்த பதிலை ஓரளவு யூகித்திருந்தான் இளவழுதி. தேசிகரின் குறிப்புக்காகக் காத்துக்கிடந்தான். அவர் கண்களை மூடியபடி அமர்ந்திருந்தார். யோசிக்கிறாரா, மோன நிலையில் ஆழ்ந்துவிட்டாரா என்பதை இருவராலும் யூகிக்க முடியவில்லை.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, 'நாராயண' என்ற வார்த்தை உதிர்ந்தது அவர் நாவிலிருந்து. பார்வை நிலைத்தது வல்லாளன் மீது.
"வீர பாண்டியனுடன் இணைய ஒப்புக்கொள்கிறேன் சுவாமி" என்றான் வல்லாளன். ஒரு புன்னகையே பதிலாக வந்தது தேசிகரிடமிருந்து. இளவழுதியின் அதிர்ச்சிஅளவிடமுடியாததாக இருந்தது.
(தொடரும்)
Thursday, December 11, 2008
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர்...9
அத்தியாயம் 9 - வீரபாண்டியன் காதல்
அடுத்த நாள் இளவழுதி திருவரங்கத்திற்குப் பயணப்பட்டான். வீரபாண்டியனும் மதுரைக்குக் கிளம்பலாம் என்று முடிவு செய்த போது, மாராயர் இளவழுதி திரும்பிவரும்வரையில் தாமதிக்குமாறு கூறினார். அவர் பேச்சைத் தட்ட முடியாத வீரபாண்டியன் அங்கேயே தங்கினான். பகலில் மாராயர் ஏதோ வேலையாக ஊராருடன் சென்றுவிட்டார். வீட்டில் பெண்களுடன் வீர பாண்டியன் மட்டும் இருந்தான்.
எண்ணங்கள் எங்கெங்கோ சுழன்றன. மனம் ஒரு நிலையில் இல்லாத வகையில் மாலை வரை தன் அறையிலேயே அடங்கிக் கிடந்தவன் எங்காவது செல்வோம் என்று வெளியில் கிளம்பினான்.
வாயிலில் அவனை மறித்த கயல்விழி (இளவழுதியின் தங்கை), 'எங்கே செல்கிறீர்கள் என்று கேட்கலாகாது. ஆனால் உங்கள் சகோதரர் காணாமல் போனது போல் வழிதவறிப் போய்விடாதீர்கள்' என்றாள். இயற்கையிலேயே அவள் பேச்சில் எள்ளல் துள்ளி விளையாடும். இப்போது அப்பிராணி போல் வீர பாண்டியன் அகப்பட்டு விட்டானல்லவா. அது மேலும் கற்பக விருட்சமாய் வளர்ந்தது.
ஏற்கனவே கேட்ட செய்திகளால் நொந்து போயிருந்தான் வீர பாண்டியன். 'என்னைச் சிறையெடுத்திருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறது. நான் வெளியில் சென்று வரக்கூட சுதந்திரம் இல்லையா?' .
'ஏன் கோபப் படுகிறீர்கள். நான் என்ன தவறாகப் பேசிவிட்டேன். நீங்கள் எங்கள் விருந்தாளி. உங்களைக் கவனிக்க வேண்டியது எங்கள் பொறுப்பு. இல்லத்தில் தந்தையும் இல்லை, அண்ணனும் இல்லை. இப்போது என் அதிகாரம்தான். ஆகவேதான் அவ்வாறு கேட்டேன். உங்களுக்கு இல்லத்தில் பொழுது போக வில்லையென்றால் சற்று காலார கழனிப்பக்கம் சென்று வரலாம். உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லாவிட்டால்' என்றாள் சிரித்த வாறே.
இயற்கையிலேயே கூச்ச சுபாவமுள்ளவன் வீர பாண்டியன். பெண்களிடத்தில் அதிகப் பழக்கமில்லாதவன். 'எனக்கு ஒன்றும் ஆட்சேபனை இல்லை' என்றான்.
இருவரும் சற்று நேரம் ஏதும் பேசாமல் நடந்து வந்தார்கள். இது கயல்விழியின் இயல்புக்கு மாறானதாகையால், 'உங்களுக்கு பேசவே தெரியாதா?' என்று வம்புக்கிழுத்தாள். இப்படியே இருவரும் பேசிப்பேசி இரவுக்குள் ஒரு வரம்புக்குள் வந்து விட்டார்கள்.
அன்று இரவெல்லாம், வீரபாண்டியனும் தூங்கவில்லை, கயல்விழியும் தூங்கவில்லை. இருவரும் தன் சுயத்தை இழந்து விட்டதாக எண்ணினார்கள். அதே சமயம் வேறொன்று தன்னில் புகுந்ததாகவும் நினைத்தார்கள். அவர்களின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் என்னவென்று தெரியாவிட்டாலும் அது நல்லதென்று உணர்ந்தார்கள்.
கடமை அழைப்பு காத்திருக்கக் காதல் கவிந்தது கள்வனின் நெஞ்சில். ஆம், வீரபாண்டியன் தான் கயல்விழியின் உள்ளம் கவர்ந்த கள்வனாகிவிட்டானே! காதலும் வீரமும் தமிழரின் இரு கண்ணல்லவா? அதனால்தானே, அகநானூறும் புறநானூறும் தீந்தமிழில் இருக்கின்றன.
மறு நாள் காலை.
இருவருமே சற்று நேரம் கழித்தே படுக்கையறையை விட்டு வெளிப்போந்தனர். காலை போஜனத்திற்குப் பின் மீண்டும் வெளியே செல்ல யத்தனித்தான் வீர பாண்டியன். அவனுக்குத் துணையாக கயல்விழியையே அனுப்பினார் மாராயர்.
தற்போது கயல்விழி மவுனம் சாதித்தாள்.
'ஏன் கயல், ஒன்றுமே பேசாமல் வருகிறாயே. நேற்று அவ்வளவு பேசினாயே. என்னவாயிற்று. எல்லாம் நேற்றே பேசியாயிற்றா?'
'இல்லை. பேச வேண்டியது நிரம்ப இருக்கிறது. எதை எடுப்பது, எதை விடுப்பது என்பது தான் தெரியவில்லை'
'உன் கண்களெனும் வில்லை எடு. காதலெனும் கணைகளை விடு' என்று சொல்லமுடியுமா என்ன? வீர பாண்டியன் மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான். 'அட தானும் கவிஞனாகிவிட்டோமோ' என்று எண்ணினான்.
'நீ சொல்வதெல்லாம் தேவையானதுதான். சொல்லாததெல்லாம் தேவையற்றதுதான். ஆகவே ஏதாவது பேசு' என்று உபசாரமாகக் கூறிவைத்தான்.
அவளால் அப்போதும் ஒன்றும் பேச முடியவில்லை. பெருமூச்சு ஒன்று வெளிவந்தது. உடல் எழுந்து தணிந்தது. உள்ளத்தீ எழுந்தது. தணியவில்லை.
இருவரும் நடந்து செல்லும் போது அவ்வப்போது ஏற்படும் உரசல்கள் அவர்களுக்குள் இருந்த தீயை மேலும் கொழுந்து விட்டு எரியச் செய்தன.
ஒரு நாளில் ஏற்படும் இந்த மாற்றம் நிலைக்குமா? என்று வினவிக்கொண்டான் வீர பாண்டியன். ஒரு நிலையில் இல்லாத கயல்விழியால் ஒன்றையும் கோர்வையாக நினைக்க முடியவில்லை. தன்னையே வைது கொண்டாள்.
இனியும் தாமதிப்பதில் அர்த்தம் இல்லை என்று நினைத்த வீர பாண்டியன் 'கயல்விழி' என்றான் மென்மையாக.
அவன் குரலும் அழைத்த விதானமும் அவள் உள்ளக் கிளர்ச்சியை அதிகப் படுத்தின. 'ஹூம்' என்ற ஒற்றை வார்த்தை கிளம்பியது பெருமூச்சுடன்.
'உடல் நிலை சரியில்லையா. வேற்கிறார்ப்போல் இருக்கிறதே' என்று தொடமுயன்றான்.
என்ன இருந்தாலும் தமிழ்ப்பெண்ணல்லவா. சற்று விலகினாள் கயல்விழி. 'இ..இல்லையே. எ..எப்போதும் போல்தான் இருக்கிறேன்'.
'கயல். எனக்கு எதையும் பூடகமாகப் பேசிப் பழக்கமில்லை. கடந்த இரு தினங்களாக என் வாழ்வில் ஏற்படும் மாற்றங்களை என்னால் எண்ணிக் கூடப் பார்க்க முடியவில்லை. வாழ்வா சாவா என்ற நிலையில் இருக்கிறேன். இந்நிலையில் நேற்று உன்னுடன் பேசியது முதல் நான் நானாக இல்லை. கடமை என் கண் முன் இருக்க, என் மனம் உன் முன் இருக்கிறது. இதற்கு மேல் தாமதித்தால் நான் மதியிழந்து விடுவேனோ என்று பயப்படுகிறேன். நேரடியாகக் கேட்கிறேன். நான் நீ என்னை மணக்கச் சம்மதமா?'
அவன் கேட்டு விட்டான். அவளால் கேட்கமுடியவில்லை. பதில் சொல்லவும் துணிவில்லை. 'சே, நேற்றுவரை இருந்த கயல்விழி என்னவானாள். எத்தனை பேரை நாம் எள்ளி நகையாடியிருக்கிறோம். நம் நிலையும் இவ்வாறு ஆகிவிட்டதே' என்று தன்னையே திட்டிக் கொண்டாலும் அதிலும் ஒரு வித சந்தோஷம் இருப்பதை எண்ணி உள்ளூர நகைத்தாள். அது அவள் இதழோரம் புன்னகையாக வெளிப்பட்டது.
'உன் புன்சிரிப்பை, சம்மதமென்று கொள்ளலாமா?'
'ஆண்களைப் போல் வாய்ச்சொல்லில் வீரர்களல்ல பெண்கள். நாங்கள் உள்ளத்தால் ஒருவனை நினைத்த பின் உருவத்தால் மாற்றான் சொல் கூடக் கேட்க மாட்டோம். உங்களுடன் இவ்வளவு நேரம் இருக்கும் போதே தெரியவில்லையா' எப்படியோ கோர்வையாகச் சொல்லி விட்டாள் கயல்விழி.
இனித் தாமதமென்ன. 'நன்றி கயல்விழி. உன்னால் பாலைவனமான என் வாழ்வில் வசந்தம் பூத்தது. எரிமலையாய் இருந்த என் நெஞ்சத்தில் தென்றல் வீசுகிறது.' என்று அவள் கரம் பற்றினான் உரிமையுடன்.
சிலிர்த்து நின்றாள் கயல்விழி. சில்லிட்டது அவள் கைகள். 'ஐயா. தங்களுக்கு எப்படியோ தெரியாது. நான் என்னை உங்களுக்குக் கொடுத்து விட்டேன். இனி எதுவாயினும் உங்களுடன் தான். ஆனால் என் தந்தையும், சகோதரனும் என்ன சொல்வார்கள் என்று நினைத்தால் சற்று வேதனையாக இருக்கிறது'
'கவலைப் படாதே கயல்விழி. இப்போதே உன் தந்தையிடம் இதைப் பற்றி பேசுகிறேன். மதுரைப் பிரச்சனை முடிந்தவுடன் நமது திரும்ணம்'
சற்று யோசித்த கயல்விழி, 'நானும் உங்களுடன் மதுரைக்கு வருவேன். இப்போதே. அதற்கு ஒரு திட்டமிருக்கிறது' என்றாள் உறுதி கண்களில் மின்ன.
சட்டென்று மாறிய அவள் சிந்தனையை கண்டு பிரமித்து நின்றான் வீர பாண்டியன்.
(தொடரும்)
அடுத்த நாள் இளவழுதி திருவரங்கத்திற்குப் பயணப்பட்டான். வீரபாண்டியனும் மதுரைக்குக் கிளம்பலாம் என்று முடிவு செய்த போது, மாராயர் இளவழுதி திரும்பிவரும்வரையில் தாமதிக்குமாறு கூறினார். அவர் பேச்சைத் தட்ட முடியாத வீரபாண்டியன் அங்கேயே தங்கினான். பகலில் மாராயர் ஏதோ வேலையாக ஊராருடன் சென்றுவிட்டார். வீட்டில் பெண்களுடன் வீர பாண்டியன் மட்டும் இருந்தான்.
எண்ணங்கள் எங்கெங்கோ சுழன்றன. மனம் ஒரு நிலையில் இல்லாத வகையில் மாலை வரை தன் அறையிலேயே அடங்கிக் கிடந்தவன் எங்காவது செல்வோம் என்று வெளியில் கிளம்பினான்.
வாயிலில் அவனை மறித்த கயல்விழி (இளவழுதியின் தங்கை), 'எங்கே செல்கிறீர்கள் என்று கேட்கலாகாது. ஆனால் உங்கள் சகோதரர் காணாமல் போனது போல் வழிதவறிப் போய்விடாதீர்கள்' என்றாள். இயற்கையிலேயே அவள் பேச்சில் எள்ளல் துள்ளி விளையாடும். இப்போது அப்பிராணி போல் வீர பாண்டியன் அகப்பட்டு விட்டானல்லவா. அது மேலும் கற்பக விருட்சமாய் வளர்ந்தது.
ஏற்கனவே கேட்ட செய்திகளால் நொந்து போயிருந்தான் வீர பாண்டியன். 'என்னைச் சிறையெடுத்திருக்கிறீர்கள் போலிருக்கிறது. நான் வெளியில் சென்று வரக்கூட சுதந்திரம் இல்லையா?' .
'ஏன் கோபப் படுகிறீர்கள். நான் என்ன தவறாகப் பேசிவிட்டேன். நீங்கள் எங்கள் விருந்தாளி. உங்களைக் கவனிக்க வேண்டியது எங்கள் பொறுப்பு. இல்லத்தில் தந்தையும் இல்லை, அண்ணனும் இல்லை. இப்போது என் அதிகாரம்தான். ஆகவேதான் அவ்வாறு கேட்டேன். உங்களுக்கு இல்லத்தில் பொழுது போக வில்லையென்றால் சற்று காலார கழனிப்பக்கம் சென்று வரலாம். உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லாவிட்டால்' என்றாள் சிரித்த வாறே.
இயற்கையிலேயே கூச்ச சுபாவமுள்ளவன் வீர பாண்டியன். பெண்களிடத்தில் அதிகப் பழக்கமில்லாதவன். 'எனக்கு ஒன்றும் ஆட்சேபனை இல்லை' என்றான்.
இருவரும் சற்று நேரம் ஏதும் பேசாமல் நடந்து வந்தார்கள். இது கயல்விழியின் இயல்புக்கு மாறானதாகையால், 'உங்களுக்கு பேசவே தெரியாதா?' என்று வம்புக்கிழுத்தாள். இப்படியே இருவரும் பேசிப்பேசி இரவுக்குள் ஒரு வரம்புக்குள் வந்து விட்டார்கள்.
அன்று இரவெல்லாம், வீரபாண்டியனும் தூங்கவில்லை, கயல்விழியும் தூங்கவில்லை. இருவரும் தன் சுயத்தை இழந்து விட்டதாக எண்ணினார்கள். அதே சமயம் வேறொன்று தன்னில் புகுந்ததாகவும் நினைத்தார்கள். அவர்களின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் என்னவென்று தெரியாவிட்டாலும் அது நல்லதென்று உணர்ந்தார்கள்.
கடமை அழைப்பு காத்திருக்கக் காதல் கவிந்தது கள்வனின் நெஞ்சில். ஆம், வீரபாண்டியன் தான் கயல்விழியின் உள்ளம் கவர்ந்த கள்வனாகிவிட்டானே! காதலும் வீரமும் தமிழரின் இரு கண்ணல்லவா? அதனால்தானே, அகநானூறும் புறநானூறும் தீந்தமிழில் இருக்கின்றன.
மறு நாள் காலை.
இருவருமே சற்று நேரம் கழித்தே படுக்கையறையை விட்டு வெளிப்போந்தனர். காலை போஜனத்திற்குப் பின் மீண்டும் வெளியே செல்ல யத்தனித்தான் வீர பாண்டியன். அவனுக்குத் துணையாக கயல்விழியையே அனுப்பினார் மாராயர்.
தற்போது கயல்விழி மவுனம் சாதித்தாள்.
'ஏன் கயல், ஒன்றுமே பேசாமல் வருகிறாயே. நேற்று அவ்வளவு பேசினாயே. என்னவாயிற்று. எல்லாம் நேற்றே பேசியாயிற்றா?'
'இல்லை. பேச வேண்டியது நிரம்ப இருக்கிறது. எதை எடுப்பது, எதை விடுப்பது என்பது தான் தெரியவில்லை'
'உன் கண்களெனும் வில்லை எடு. காதலெனும் கணைகளை விடு' என்று சொல்லமுடியுமா என்ன? வீர பாண்டியன் மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான். 'அட தானும் கவிஞனாகிவிட்டோமோ' என்று எண்ணினான்.
'நீ சொல்வதெல்லாம் தேவையானதுதான். சொல்லாததெல்லாம் தேவையற்றதுதான். ஆகவே ஏதாவது பேசு' என்று உபசாரமாகக் கூறிவைத்தான்.
அவளால் அப்போதும் ஒன்றும் பேச முடியவில்லை. பெருமூச்சு ஒன்று வெளிவந்தது. உடல் எழுந்து தணிந்தது. உள்ளத்தீ எழுந்தது. தணியவில்லை.
இருவரும் நடந்து செல்லும் போது அவ்வப்போது ஏற்படும் உரசல்கள் அவர்களுக்குள் இருந்த தீயை மேலும் கொழுந்து விட்டு எரியச் செய்தன.
ஒரு நாளில் ஏற்படும் இந்த மாற்றம் நிலைக்குமா? என்று வினவிக்கொண்டான் வீர பாண்டியன். ஒரு நிலையில் இல்லாத கயல்விழியால் ஒன்றையும் கோர்வையாக நினைக்க முடியவில்லை. தன்னையே வைது கொண்டாள்.
இனியும் தாமதிப்பதில் அர்த்தம் இல்லை என்று நினைத்த வீர பாண்டியன் 'கயல்விழி' என்றான் மென்மையாக.
அவன் குரலும் அழைத்த விதானமும் அவள் உள்ளக் கிளர்ச்சியை அதிகப் படுத்தின. 'ஹூம்' என்ற ஒற்றை வார்த்தை கிளம்பியது பெருமூச்சுடன்.
'உடல் நிலை சரியில்லையா. வேற்கிறார்ப்போல் இருக்கிறதே' என்று தொடமுயன்றான்.
என்ன இருந்தாலும் தமிழ்ப்பெண்ணல்லவா. சற்று விலகினாள் கயல்விழி. 'இ..இல்லையே. எ..எப்போதும் போல்தான் இருக்கிறேன்'.
'கயல். எனக்கு எதையும் பூடகமாகப் பேசிப் பழக்கமில்லை. கடந்த இரு தினங்களாக என் வாழ்வில் ஏற்படும் மாற்றங்களை என்னால் எண்ணிக் கூடப் பார்க்க முடியவில்லை. வாழ்வா சாவா என்ற நிலையில் இருக்கிறேன். இந்நிலையில் நேற்று உன்னுடன் பேசியது முதல் நான் நானாக இல்லை. கடமை என் கண் முன் இருக்க, என் மனம் உன் முன் இருக்கிறது. இதற்கு மேல் தாமதித்தால் நான் மதியிழந்து விடுவேனோ என்று பயப்படுகிறேன். நேரடியாகக் கேட்கிறேன். நான் நீ என்னை மணக்கச் சம்மதமா?'
அவன் கேட்டு விட்டான். அவளால் கேட்கமுடியவில்லை. பதில் சொல்லவும் துணிவில்லை. 'சே, நேற்றுவரை இருந்த கயல்விழி என்னவானாள். எத்தனை பேரை நாம் எள்ளி நகையாடியிருக்கிறோம். நம் நிலையும் இவ்வாறு ஆகிவிட்டதே' என்று தன்னையே திட்டிக் கொண்டாலும் அதிலும் ஒரு வித சந்தோஷம் இருப்பதை எண்ணி உள்ளூர நகைத்தாள். அது அவள் இதழோரம் புன்னகையாக வெளிப்பட்டது.
'உன் புன்சிரிப்பை, சம்மதமென்று கொள்ளலாமா?'
'ஆண்களைப் போல் வாய்ச்சொல்லில் வீரர்களல்ல பெண்கள். நாங்கள் உள்ளத்தால் ஒருவனை நினைத்த பின் உருவத்தால் மாற்றான் சொல் கூடக் கேட்க மாட்டோம். உங்களுடன் இவ்வளவு நேரம் இருக்கும் போதே தெரியவில்லையா' எப்படியோ கோர்வையாகச் சொல்லி விட்டாள் கயல்விழி.
இனித் தாமதமென்ன. 'நன்றி கயல்விழி. உன்னால் பாலைவனமான என் வாழ்வில் வசந்தம் பூத்தது. எரிமலையாய் இருந்த என் நெஞ்சத்தில் தென்றல் வீசுகிறது.' என்று அவள் கரம் பற்றினான் உரிமையுடன்.
சிலிர்த்து நின்றாள் கயல்விழி. சில்லிட்டது அவள் கைகள். 'ஐயா. தங்களுக்கு எப்படியோ தெரியாது. நான் என்னை உங்களுக்குக் கொடுத்து விட்டேன். இனி எதுவாயினும் உங்களுடன் தான். ஆனால் என் தந்தையும், சகோதரனும் என்ன சொல்வார்கள் என்று நினைத்தால் சற்று வேதனையாக இருக்கிறது'
'கவலைப் படாதே கயல்விழி. இப்போதே உன் தந்தையிடம் இதைப் பற்றி பேசுகிறேன். மதுரைப் பிரச்சனை முடிந்தவுடன் நமது திரும்ணம்'
சற்று யோசித்த கயல்விழி, 'நானும் உங்களுடன் மதுரைக்கு வருவேன். இப்போதே. அதற்கு ஒரு திட்டமிருக்கிறது' என்றாள் உறுதி கண்களில் மின்ன.
சட்டென்று மாறிய அவள் சிந்தனையை கண்டு பிரமித்து நின்றான் வீர பாண்டியன்.
(தொடரும்)
Thursday, December 4, 2008
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர்...8
அத்தியாயம் 8: திருவரங்கம்
இதுவரை:- காஞ்சிக் கடிகையில் பயின்ற சிறந்த மாணாக்கர்களுக்கு சக்கரவியூகத்தைப் பற்றி அறைகுறையாக எடுத்துரைக்கிறார் ப்ரதானாசாரியாராகிய பாஸ்கராசாரியார். மாணாக்கர்களிடையே எழும் ஆர்வத்தைத் தணிக்கத் தில்லையில் அதைப் பற்றிக் கூறுவதாகச் சொல்கிறான் மாதவன். வீர பாண்டியனும், இளவழுதியும் திருவெள்ளரைக்கு வருகின்றனர். அங்கு மாலிக் கஃபூரும், சுந்தர பாண்டியனும் சதித் திட்டத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது தெரிய வருகிறது.
இனி:-
மேலும் தொடர்ந்த சதியாலோசனையில் முக்கியமாகத் தெரிந்தது இதுதான். மதுரையை எப்பாடு பட்டாவது கைப்பற்றிவிட வேண்டும் என்ற வெறியில் இருந்தான் சுந்தர பாண்டியன். அதற்குத் தூபம் போட்டுக் கொண்டிருந்தான் மாலிக் கஃபூர்.
இதையெல்லாம் மாராயரிடம் சொன்னாள் தேன்மொழி. அதைக் கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்த மாராயர், அவர்கள் அறியாவண்ணம் பின் தொடரத் தன் அந்தரங்க ஊழியன் ஒருவனை அவர்களோடு அனுப்பினார்.
இவ்வாறாக அந்த நிகழ்ச்சியை விவரிக்கும் போது வீர பாண்டியன் முகத்தில் சொல்லொணாத் துயரமும் சுயப்பச்சாத்தாபமும் மண்டியது. இடையிடையே கோபமும் கொப்பளித்தது. சற்று நேரம் அவ்விடத்தில் நிலவிய மௌனம் அந்த இரவின் அமைதியை பயங்கரமாக்கிக் காட்டியது.
இறுதியில் மாராயரே அந்த அமைதியைக் கலைத்தார்.
'இப்போது என்ன செய்வதாக உத்தேசம் வீர பாண்டியா?'
உண்மையில் மிக்க வேதனையுடன் அமர்ந்திருந்த வீர பாண்டியன், 'என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லையே? பிறகுதானே என்ன செய்வது என்பதைக் கூறுவது' என்றான் விரக்தியுடன்.
'வீரா, உன் மனம் எனக்குப் புரிகிறது. ஆனாலும் மனதைத் தளர விடுவது வீரற்கு ஏற்றதல்ல. இது பாண்டிய சகோதரர்களுக்குள் ஏற்படும் சண்டையென்றால் ஒரு விதத்தில் நான் மகிழ்ந்திருப்பேன். ஏனென்றால் நான் சோழர்களின் உப்பைத் தின்று வளர்ந்தவன். ஆனால் இன்று ஏற்பட்டிருக்கும் நிலை அதையும் தாண்டிய ஒன்று. இப்போது நான் வாளாவிருந்தால், இந்தத் தமிழகத்தின் கதி வட தேசத்தின் கதியை விட மிக மோசமானதாகி விடும். ஏனென்றால் இங்கு வட தேசத்து அரசர்கள் போல் வலுவான அரசுகள் இல்லை. இங்கு இருக்கும் கோவில்களில் உள்ள சொத்துக்கள் கணக்கிலடங்காதவை. அவை அனைத்தும் மாலிக் கஃபூருக்கு தாரை வார்க்கப் பட்டுவிடும். தமிழகமும் தமிழும் அழிந்து படும்.' என்று நிறுத்தினார்.
'தந்தையே, சுந்தர பாண்டியனுக்கு மாலிக் கஃபூர் உதவுகிறான் என்பதால் மட்டும் இது மிக ஆபத்தான நிகழ்வு என்ற முடிவிற்கு வந்துவிடலாமா என்ன?'
'இளவழுதி, மாலிக் கஃபூரைப் பற்றி நீங்கள் நன்றாக அறிந்திருப்பீர்கள். அவனுடைய நோக்கம் தக்காணத்தில் தில்லி சுல்தானின் ஆட்சியை நிறுவுவது. அதற்குத் தடையாக இருப்பவன் வல்லாளன். ஆகவே சுந்தர பாண்டியனை மதுரை அரியணையேற்றி வல்லாளனின் கவனத்தைத் திசை திருப்பப் பார்க்கிறான்.
அவ்வாறே நடப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். பிறகு என்னவாகும். வல்லாளன் மறைந்து விடுவான். தக்காணத்தில் சுல்தானின் ஆட்சி நிறுவப் படும். பிறகு எஞ்சியிருப்பது தமிழகம் தான். அங்கு தான் வலுவில்லாத சுந்தரனை முதலிலேயே இருத்திவிட்டானே, ஆகவே தமிழகத்தைக் கைப்பற்றுவது மாலிக் கஃபூருக்கு சிறுபிள்ளை விளையாட்டைப் போலாகிவிடும். அதற்குப் பிறகு தமிழகம் படப் போகும் பாடு கொஞ்சமா, நஞ்சமா?'
அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் பொதிந்திருப்பதை உணர்ந்ததால் கல்லாகச் சமைந்து நின்றனர் நண்பர்கள்.
அவர்களிடமிருந்து பதில் வராமல் போகவே, மேலும் தொடர்ந்தார் மாராயர்.
'வீரா, தற்போது காரியம் ஒன்றும் மிஞ்சிப் போய்விட வில்லை. இன்னும் நம் வசம் அவகாசம் இருக்கிறது. ஆனால் அதை சரியாக உபயோகித்துக் கொள்ளவேண்டும். நீ உடனே, மதுரை செல்ல வேண்டியது அவசியமாகிறது. இங்கு வந்ததாகவோ, சுந்தரனின் திட்டத்தை அறிந்து கொண்டதாகவோ காட்டிக் கொள்ளாதே. எப்போதும் போல் இரு. மற்றதை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.
இளவழுதி, நீ உடனே வல்லாளனைச் சந்திக்க வேண்டும். அவன் எங்கிருப்பான் என்ற விவரம் தெரியுமா?'
'தந்தையே அவன் திருவரங்கத்திற்குச் சென்று அரங்கனைத் தரிசித்து விட்டு அவன் தலை நகரம் திரும்பப் போவதாகக் கூறினான்'
'நல்லது, நீங்கள் கிளம்பிய நேரத்தில் அவனும் கிளம்பியிருந்தால் தற்போது அவன் திருவரங்கம் சேர்ந்திருக்கலாம். உடனே, திருவரங்கத்திற்குச் செல். அங்கு ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் இருப்பார். அவரிடம் வல்லாளனை அழைத்துச் செல். நான் தரும் ஓலையை ஸ்ரீ தேசிகரிடம் அளித்து, இந்த விவரங்களைத் தெரிவி. மேற்கொண்டு அவர் வழி காட்டுவார். அல்ல அல்ல. அவர் மூலம் அனவரதமும் அரவணை துயிலும் அரங்கன் வழி காட்டுவான்' என்றார் நாத் தழுதழுத்தவாறே.
(தொடரும்)
இதுவரை:- காஞ்சிக் கடிகையில் பயின்ற சிறந்த மாணாக்கர்களுக்கு சக்கரவியூகத்தைப் பற்றி அறைகுறையாக எடுத்துரைக்கிறார் ப்ரதானாசாரியாராகிய பாஸ்கராசாரியார். மாணாக்கர்களிடையே எழும் ஆர்வத்தைத் தணிக்கத் தில்லையில் அதைப் பற்றிக் கூறுவதாகச் சொல்கிறான் மாதவன். வீர பாண்டியனும், இளவழுதியும் திருவெள்ளரைக்கு வருகின்றனர். அங்கு மாலிக் கஃபூரும், சுந்தர பாண்டியனும் சதித் திட்டத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது தெரிய வருகிறது.
இனி:-
மேலும் தொடர்ந்த சதியாலோசனையில் முக்கியமாகத் தெரிந்தது இதுதான். மதுரையை எப்பாடு பட்டாவது கைப்பற்றிவிட வேண்டும் என்ற வெறியில் இருந்தான் சுந்தர பாண்டியன். அதற்குத் தூபம் போட்டுக் கொண்டிருந்தான் மாலிக் கஃபூர்.
இதையெல்லாம் மாராயரிடம் சொன்னாள் தேன்மொழி. அதைக் கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்த மாராயர், அவர்கள் அறியாவண்ணம் பின் தொடரத் தன் அந்தரங்க ஊழியன் ஒருவனை அவர்களோடு அனுப்பினார்.
இவ்வாறாக அந்த நிகழ்ச்சியை விவரிக்கும் போது வீர பாண்டியன் முகத்தில் சொல்லொணாத் துயரமும் சுயப்பச்சாத்தாபமும் மண்டியது. இடையிடையே கோபமும் கொப்பளித்தது. சற்று நேரம் அவ்விடத்தில் நிலவிய மௌனம் அந்த இரவின் அமைதியை பயங்கரமாக்கிக் காட்டியது.
இறுதியில் மாராயரே அந்த அமைதியைக் கலைத்தார்.
'இப்போது என்ன செய்வதாக உத்தேசம் வீர பாண்டியா?'
உண்மையில் மிக்க வேதனையுடன் அமர்ந்திருந்த வீர பாண்டியன், 'என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லையே? பிறகுதானே என்ன செய்வது என்பதைக் கூறுவது' என்றான் விரக்தியுடன்.
'வீரா, உன் மனம் எனக்குப் புரிகிறது. ஆனாலும் மனதைத் தளர விடுவது வீரற்கு ஏற்றதல்ல. இது பாண்டிய சகோதரர்களுக்குள் ஏற்படும் சண்டையென்றால் ஒரு விதத்தில் நான் மகிழ்ந்திருப்பேன். ஏனென்றால் நான் சோழர்களின் உப்பைத் தின்று வளர்ந்தவன். ஆனால் இன்று ஏற்பட்டிருக்கும் நிலை அதையும் தாண்டிய ஒன்று. இப்போது நான் வாளாவிருந்தால், இந்தத் தமிழகத்தின் கதி வட தேசத்தின் கதியை விட மிக மோசமானதாகி விடும். ஏனென்றால் இங்கு வட தேசத்து அரசர்கள் போல் வலுவான அரசுகள் இல்லை. இங்கு இருக்கும் கோவில்களில் உள்ள சொத்துக்கள் கணக்கிலடங்காதவை. அவை அனைத்தும் மாலிக் கஃபூருக்கு தாரை வார்க்கப் பட்டுவிடும். தமிழகமும் தமிழும் அழிந்து படும்.' என்று நிறுத்தினார்.
'தந்தையே, சுந்தர பாண்டியனுக்கு மாலிக் கஃபூர் உதவுகிறான் என்பதால் மட்டும் இது மிக ஆபத்தான நிகழ்வு என்ற முடிவிற்கு வந்துவிடலாமா என்ன?'
'இளவழுதி, மாலிக் கஃபூரைப் பற்றி நீங்கள் நன்றாக அறிந்திருப்பீர்கள். அவனுடைய நோக்கம் தக்காணத்தில் தில்லி சுல்தானின் ஆட்சியை நிறுவுவது. அதற்குத் தடையாக இருப்பவன் வல்லாளன். ஆகவே சுந்தர பாண்டியனை மதுரை அரியணையேற்றி வல்லாளனின் கவனத்தைத் திசை திருப்பப் பார்க்கிறான்.
அவ்வாறே நடப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். பிறகு என்னவாகும். வல்லாளன் மறைந்து விடுவான். தக்காணத்தில் சுல்தானின் ஆட்சி நிறுவப் படும். பிறகு எஞ்சியிருப்பது தமிழகம் தான். அங்கு தான் வலுவில்லாத சுந்தரனை முதலிலேயே இருத்திவிட்டானே, ஆகவே தமிழகத்தைக் கைப்பற்றுவது மாலிக் கஃபூருக்கு சிறுபிள்ளை விளையாட்டைப் போலாகிவிடும். அதற்குப் பிறகு தமிழகம் படப் போகும் பாடு கொஞ்சமா, நஞ்சமா?'
அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் பொதிந்திருப்பதை உணர்ந்ததால் கல்லாகச் சமைந்து நின்றனர் நண்பர்கள்.
அவர்களிடமிருந்து பதில் வராமல் போகவே, மேலும் தொடர்ந்தார் மாராயர்.
'வீரா, தற்போது காரியம் ஒன்றும் மிஞ்சிப் போய்விட வில்லை. இன்னும் நம் வசம் அவகாசம் இருக்கிறது. ஆனால் அதை சரியாக உபயோகித்துக் கொள்ளவேண்டும். நீ உடனே, மதுரை செல்ல வேண்டியது அவசியமாகிறது. இங்கு வந்ததாகவோ, சுந்தரனின் திட்டத்தை அறிந்து கொண்டதாகவோ காட்டிக் கொள்ளாதே. எப்போதும் போல் இரு. மற்றதை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.
இளவழுதி, நீ உடனே வல்லாளனைச் சந்திக்க வேண்டும். அவன் எங்கிருப்பான் என்ற விவரம் தெரியுமா?'
'தந்தையே அவன் திருவரங்கத்திற்குச் சென்று அரங்கனைத் தரிசித்து விட்டு அவன் தலை நகரம் திரும்பப் போவதாகக் கூறினான்'
'நல்லது, நீங்கள் கிளம்பிய நேரத்தில் அவனும் கிளம்பியிருந்தால் தற்போது அவன் திருவரங்கம் சேர்ந்திருக்கலாம். உடனே, திருவரங்கத்திற்குச் செல். அங்கு ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் இருப்பார். அவரிடம் வல்லாளனை அழைத்துச் செல். நான் தரும் ஓலையை ஸ்ரீ தேசிகரிடம் அளித்து, இந்த விவரங்களைத் தெரிவி. மேற்கொண்டு அவர் வழி காட்டுவார். அல்ல அல்ல. அவர் மூலம் அனவரதமும் அரவணை துயிலும் அரங்கன் வழி காட்டுவான்' என்றார் நாத் தழுதழுத்தவாறே.
(தொடரும்)
Wednesday, November 26, 2008
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர்...7
அத்தியாயம் 7 - திட்டம்
மாலிக் கஃபூர் என்ற பெயரைக் கேட்டதும் இளவழுதியும், வீரபாண்டியனும் வாயைப் பிளக்கக் காரணமிருந்தது. அந்தக் காலத்தில் தில்லி சுல்தானின் படைத்தளபதியான மாலிக் கஃபூர் ஏற்கனவே ஒரு முறை தேவகிரி யாதவர்களைச் சிறை பிடித்துச் சென்றவன். ஆகவே அனைத்துத் தென்னிந்திய அரசுகளுக்கும் அவனிடம் ஒரு வித வெறுப்பும் எதிர்ப்பும் நிறைந்திருந்தன. அத்தகைய வேண்டா விருந்தாளி ஏன் இங்கு வரவேண்டும்? அதுவும் சுந்தர பாண்டியனுடன் ஏன் வரவேண்டும் என்ற கேள்வி இருவர் மனதிலும் எழுந்தது.
மேலும் தொடர்ந்த மாராயர், 'அவர்கள் இருவரும் இந்தப் பக்கம் வந்ததோடல்லாமல் எங்களைப் பற்றி விசாரிக்க ஆரம்பித்தனர்' என்று அன்று நடந்த நிகழ்ச்சியை அசை போடலானார்.
=====
அங்கு அழைத்து வரப்பட்ட இருவரிடம் தென்பட்ட களைப்பும், அவர்களின் கிழிந்த உடையும் பல நாட்கள் சரியான உணவு உட்கொள்ளாமலும், வேறு உடை தரிக்காமலும் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதைத் தெள்ளத் தெளிவாக விளக்கியது.
மாலிக் கஃபூர் நல்ல தேகக்கட்டுடன் இருந்தாலும் அவனது உயரம் அவனை ஒல்லியாகக் காட்டியது. முகத்தில் கடுமையைத் தேக்கி நின்றாலும் பெண்மையின் நளினம் அவன் முகத்தில் அவ்வப் போது தாண்டவமாடியது. (மாலிக் கஃபூர் ஒரு திரு நங்கை). அவன் பிறப்பால் இந்து. தில்லி சுல்தான் அலாவுதீன் கில்ஜியிடம் அடிமையாகச் சேர்ந்து அவரது நேசத்தைப் பெற்று இஸ்லாத்தைத் தழுவியவன். மாலிக் கஃபூரின் திறமையைக் கண்ட அலாவுதீன் கில்ஜி அவனை படைத் தளபதியாக நியமித்து தக்காணத்தைப் பிடிக்க ஆணையிட்டார். அதைச் சிரமேற்கொண்டு தேவகிரியை அப்போதுதான் பிடித்திருந்தான் மாலிக் கஃபூர்.
சரியான உயரமும் அருமையான தேகக் கட்டும் படைத்த சுந்தர பாண்டியன் பெயருக்கேற்றார் போல் நன்றாகவே இருந்தான். மேலுக்குப் புன்முறுவலோடு அமைந்திருந்த அவன் முகத்தில் ஒருவித அமைதியின்மையும், குரோதமும் தாண்டவமாடியதைக் கவனிக்கத் தவறவில்லை மாராயர். கொல்லிமலை எல்லையில் வழி தெரியாமல் இருந்த இவர்களை இங்கு அழைத்து வந்தனர் மலை மக்கள். அவர்களுக்கு மாராயர் என்றால் நல்ல மரியாதை. ஆனால் இவர்கள் தான் மாலிக் கஃபூர் மற்றும் சுந்தர பாண்டியன் என்பது அப்போது யாருக்குமே தெரியாது.
'தங்களைப் பார்த்தால் வடதேசத்தவர் போல் தெரிகிறதே' என்று வினவினார் மாராயர்.
'ஆம் நான் வட தேசத்தவன் தான்' என்றான் மாலிக் சுத்தத்தமிழில்.
'நான் வட தேச யாத்திரை செய்து விட்டு வரும் வழியில் இவரை சந்தித்தேன். இவர் தென் தேச யாத்திரை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறினார். நாங்கள் இருவரும் சில காலம் பழகியதில் என் மொழி அவருக்கும் அவர் மொழி எனக்கும் பழகி விட்டது. நாங்கள் மதுரை செல்ல எண்ணியிருந்தோம். நானும் இவரும் கொல்லிமலை வழியாக வரும் பொழுது வழி தவறி விட்டோம். ஒரு நாள் எங்கள் குதிரைகளும் எங்களை விட்டு விட்டுப் போய்விட்டன. ஒரு வாரமாக மலையில் திரிந்த பின் இந்த மலை மக்கள் உங்களிடம் எங்களைச் சேர்த்தனர். தற்போது மிக அவசரமாக நாங்கள் மதுரைக்குச் செல்ல வேண்டும். எங்களுக்கு மாற்று உடைகளும் குதிரைகளும் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். பணத்தைப் பற்றிக் கவலையில்லை' என்றான் சுந்தர பாண்டியன் அதிகார தோரணையோடு.
கேட்பது உதவியாயினும் இப்படி அதிகாரமாகக் கேட்டது மாராயருக்குப் பிடிக்கவில்லை. மனதிற்குள் கருவிக்கொண்டே, 'அதனாலென்ன. அப்படியே செய்து விடலாம். இருவரும் மிகவும் களைத்திருக்கிறீர்கள். சற்று ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு செல்லலாமே.' என்றார்.
அனைவரும் அவ்வாறு கூறவே, பாண்டிய இளவலுக்கு வேறு வழியில்லாமல் போய்விட்டது. அவ்வூரின் முக்கியச் சத்திரத்தில் ஸ்நானபானங்களை முடித்துக் கொண்டு குதிரைக்காகக் காத்திருந்தனர் இருவரும். அவர்களுக்கு வேறு ஏதாவது தேவையிருக்குமா என்று அறிந்துவர தேன்மொழியை அனுப்பினார் மாராயர். அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்த தேன்மொழி, உள்ளிருந்து வந்த பேச்சுச் சத்தத்தில் மாலிக், மதுரை, சுந்தரன் என்ற பெயர் அடிபடவே சற்று நிதானித்தாள். அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்கக் கேட்க அடக் கடவுளே, இது என்ன சோதனை என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள். அவர்கள் பேசியது இது தான்.
'சுந்தரா, இப்போது கிளம்பினால் மதுரையை எப்போது அடையலாம்?'
'எங்கும் நிறுத்தாமல் சென்றால், ஐந்து ஜாமத்திற்குள் சேர்ந்து விடலாம்'
'மதுரையில் அதிக காலம் தங்க முடியாது சுந்தரா. இங்கு கொல்லி மலையில் சுற்றியதில் நமது திட்டத்தையெல்லாம் மாற்றவேண்டும் போலிருக்கிறதே.'
'கொல்லிமலை விஜயம் ஒருவிதத்தில் நன்மை என்றுதான் சொல்லவேண்டும் மாலிக். இது போன்ற ஒரு இடம் நமக்கு கடவுளாக அமைத்துக் கொடுத்தது. ஒரு வேளை நமது திட்டம் பாழ்பட்டால், நாம் வர வேண்டிய இடம் இதுதான்'
'உன் சகோதரன் எப்போது மதுரை வருகிறான்? அதற்குமுன் நம் காரியம் முடிய வேண்டும்'
'அவன் விஜயதசமிக்குப் பின்னர்தான் வருவான். அதற்குத்தான் இன்னும் ஒரு மாதம் இருக்கிறதே. ஏன் வீணில் அவசரப் படுகிறாய்?'
'இது அவசரப் படுவதல்ல சுந்தரா, சொல்லி முடிப்பதற்குள் செய்து முடித்துவிடவேண்டும் என்பதுதான் என் கொள்கை. காலம் இருக்கிறதே என்று நினைத்தால் மேலும் பல தடங்கல்கள் வரலாம். நாம் இப்போது இங்கு வந்ததே ஒரு தடங்கலாகப் படுகிறது. இதனால் நமது திட்டத்தில் தோல்வி ஏற்படலாம்'
'நீ வீணில் கற்பனை செய்கிறாய் மாலிக். இங்கிருப்பவர்கள் வட நாட்டவர் போல் அல்ல. இங்கு எண்ணித் துணிக கருமம் என்பதில் எண்ணுவதிலேயே பெரும்பாலான நேரத்தைச் செலவிட்டுவிடுவார்கள். நான் தான் சற்று வேறு பட்டவன்'
'சரி, மொத்தத்தில் நமது திட்டத்தை மீண்டும் ஒருமுறை விவாதிப்போம். எனக்கு தக்காணத்தில் அமைந்துள்ள ஹொய்சளர்களையும், காகதீயர்களையும் அடக்கி, சுல்தானிய சாம்ராஜ்ஜியத்தை விரிவுபடுத்தக் கட்டளை. இதில் காகதீயர்களை ஓரளவு அடக்கி விடலாம். ஹொய்சளர்கள் இரு அரசுகளாகப் பிரிந்து கிடக்கிறார்கள். அவர்களில் உன் சகோதரனுடன் பயிலும் வீர வல்லாளனுக்கு தமிழகத்தின் மேல் எப்போதும் ஒரு கண். உன் பாட்டனார் அவர்களைத் தமிழகத்திலிருந்து விரட்டியதோடு மட்டுமல்லாமல், ஹொய்சளத்திற்கே சென்று ஆட்சி புரிந்தாரல்லவா?
எனவே, மதுரையில் உன் ஆட்சியைத் துவக்கு. மதுரை பலவீனமடைந்தது போல மேலுக்குத் தோற்றத்தை ஏற்படுத்து. இதுதான் தருணமென்று வல்லாளன் இங்கு படையெடுத்து வருவான். அவனது வடக்கு எல்லை பலவீனப்படும். அது போதும் எனக்கு. அவனது பங்காளி அரசை அழித்து விட்டு, தக்காணத்தில் சுல்தானிய அரசை நிறுவி விடுவேன். அது மட்டுமல்லாமல் அவன் பின்னாலேயே தொடர்ந்து வந்து நசுக்கி விடுகிறேன். '
'மொத்தத்தில் மதுரை எனக்கு, தக்காணம் உனக்கு' - என்று எள்ளலாகச் சொல்லிச் சிரித்தான் சுந்தர பாண்டியன்.
அவன் சிரிப்பில் சேர்ந்து கொண்டான் மாலிக் கஃபூர்.
(தொடரும்)
மாலிக் கஃபூர் என்ற பெயரைக் கேட்டதும் இளவழுதியும், வீரபாண்டியனும் வாயைப் பிளக்கக் காரணமிருந்தது. அந்தக் காலத்தில் தில்லி சுல்தானின் படைத்தளபதியான மாலிக் கஃபூர் ஏற்கனவே ஒரு முறை தேவகிரி யாதவர்களைச் சிறை பிடித்துச் சென்றவன். ஆகவே அனைத்துத் தென்னிந்திய அரசுகளுக்கும் அவனிடம் ஒரு வித வெறுப்பும் எதிர்ப்பும் நிறைந்திருந்தன. அத்தகைய வேண்டா விருந்தாளி ஏன் இங்கு வரவேண்டும்? அதுவும் சுந்தர பாண்டியனுடன் ஏன் வரவேண்டும் என்ற கேள்வி இருவர் மனதிலும் எழுந்தது.
மேலும் தொடர்ந்த மாராயர், 'அவர்கள் இருவரும் இந்தப் பக்கம் வந்ததோடல்லாமல் எங்களைப் பற்றி விசாரிக்க ஆரம்பித்தனர்' என்று அன்று நடந்த நிகழ்ச்சியை அசை போடலானார்.
=====
அங்கு அழைத்து வரப்பட்ட இருவரிடம் தென்பட்ட களைப்பும், அவர்களின் கிழிந்த உடையும் பல நாட்கள் சரியான உணவு உட்கொள்ளாமலும், வேறு உடை தரிக்காமலும் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதைத் தெள்ளத் தெளிவாக விளக்கியது.
மாலிக் கஃபூர் நல்ல தேகக்கட்டுடன் இருந்தாலும் அவனது உயரம் அவனை ஒல்லியாகக் காட்டியது. முகத்தில் கடுமையைத் தேக்கி நின்றாலும் பெண்மையின் நளினம் அவன் முகத்தில் அவ்வப் போது தாண்டவமாடியது. (மாலிக் கஃபூர் ஒரு திரு நங்கை). அவன் பிறப்பால் இந்து. தில்லி சுல்தான் அலாவுதீன் கில்ஜியிடம் அடிமையாகச் சேர்ந்து அவரது நேசத்தைப் பெற்று இஸ்லாத்தைத் தழுவியவன். மாலிக் கஃபூரின் திறமையைக் கண்ட அலாவுதீன் கில்ஜி அவனை படைத் தளபதியாக நியமித்து தக்காணத்தைப் பிடிக்க ஆணையிட்டார். அதைச் சிரமேற்கொண்டு தேவகிரியை அப்போதுதான் பிடித்திருந்தான் மாலிக் கஃபூர்.
சரியான உயரமும் அருமையான தேகக் கட்டும் படைத்த சுந்தர பாண்டியன் பெயருக்கேற்றார் போல் நன்றாகவே இருந்தான். மேலுக்குப் புன்முறுவலோடு அமைந்திருந்த அவன் முகத்தில் ஒருவித அமைதியின்மையும், குரோதமும் தாண்டவமாடியதைக் கவனிக்கத் தவறவில்லை மாராயர். கொல்லிமலை எல்லையில் வழி தெரியாமல் இருந்த இவர்களை இங்கு அழைத்து வந்தனர் மலை மக்கள். அவர்களுக்கு மாராயர் என்றால் நல்ல மரியாதை. ஆனால் இவர்கள் தான் மாலிக் கஃபூர் மற்றும் சுந்தர பாண்டியன் என்பது அப்போது யாருக்குமே தெரியாது.
'தங்களைப் பார்த்தால் வடதேசத்தவர் போல் தெரிகிறதே' என்று வினவினார் மாராயர்.
'ஆம் நான் வட தேசத்தவன் தான்' என்றான் மாலிக் சுத்தத்தமிழில்.
'நான் வட தேச யாத்திரை செய்து விட்டு வரும் வழியில் இவரை சந்தித்தேன். இவர் தென் தேச யாத்திரை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறினார். நாங்கள் இருவரும் சில காலம் பழகியதில் என் மொழி அவருக்கும் அவர் மொழி எனக்கும் பழகி விட்டது. நாங்கள் மதுரை செல்ல எண்ணியிருந்தோம். நானும் இவரும் கொல்லிமலை வழியாக வரும் பொழுது வழி தவறி விட்டோம். ஒரு நாள் எங்கள் குதிரைகளும் எங்களை விட்டு விட்டுப் போய்விட்டன. ஒரு வாரமாக மலையில் திரிந்த பின் இந்த மலை மக்கள் உங்களிடம் எங்களைச் சேர்த்தனர். தற்போது மிக அவசரமாக நாங்கள் மதுரைக்குச் செல்ல வேண்டும். எங்களுக்கு மாற்று உடைகளும் குதிரைகளும் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். பணத்தைப் பற்றிக் கவலையில்லை' என்றான் சுந்தர பாண்டியன் அதிகார தோரணையோடு.
கேட்பது உதவியாயினும் இப்படி அதிகாரமாகக் கேட்டது மாராயருக்குப் பிடிக்கவில்லை. மனதிற்குள் கருவிக்கொண்டே, 'அதனாலென்ன. அப்படியே செய்து விடலாம். இருவரும் மிகவும் களைத்திருக்கிறீர்கள். சற்று ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு செல்லலாமே.' என்றார்.
அனைவரும் அவ்வாறு கூறவே, பாண்டிய இளவலுக்கு வேறு வழியில்லாமல் போய்விட்டது. அவ்வூரின் முக்கியச் சத்திரத்தில் ஸ்நானபானங்களை முடித்துக் கொண்டு குதிரைக்காகக் காத்திருந்தனர் இருவரும். அவர்களுக்கு வேறு ஏதாவது தேவையிருக்குமா என்று அறிந்துவர தேன்மொழியை அனுப்பினார் மாராயர். அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்த தேன்மொழி, உள்ளிருந்து வந்த பேச்சுச் சத்தத்தில் மாலிக், மதுரை, சுந்தரன் என்ற பெயர் அடிபடவே சற்று நிதானித்தாள். அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்கக் கேட்க அடக் கடவுளே, இது என்ன சோதனை என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள். அவர்கள் பேசியது இது தான்.
'சுந்தரா, இப்போது கிளம்பினால் மதுரையை எப்போது அடையலாம்?'
'எங்கும் நிறுத்தாமல் சென்றால், ஐந்து ஜாமத்திற்குள் சேர்ந்து விடலாம்'
'மதுரையில் அதிக காலம் தங்க முடியாது சுந்தரா. இங்கு கொல்லி மலையில் சுற்றியதில் நமது திட்டத்தையெல்லாம் மாற்றவேண்டும் போலிருக்கிறதே.'
'கொல்லிமலை விஜயம் ஒருவிதத்தில் நன்மை என்றுதான் சொல்லவேண்டும் மாலிக். இது போன்ற ஒரு இடம் நமக்கு கடவுளாக அமைத்துக் கொடுத்தது. ஒரு வேளை நமது திட்டம் பாழ்பட்டால், நாம் வர வேண்டிய இடம் இதுதான்'
'உன் சகோதரன் எப்போது மதுரை வருகிறான்? அதற்குமுன் நம் காரியம் முடிய வேண்டும்'
'அவன் விஜயதசமிக்குப் பின்னர்தான் வருவான். அதற்குத்தான் இன்னும் ஒரு மாதம் இருக்கிறதே. ஏன் வீணில் அவசரப் படுகிறாய்?'
'இது அவசரப் படுவதல்ல சுந்தரா, சொல்லி முடிப்பதற்குள் செய்து முடித்துவிடவேண்டும் என்பதுதான் என் கொள்கை. காலம் இருக்கிறதே என்று நினைத்தால் மேலும் பல தடங்கல்கள் வரலாம். நாம் இப்போது இங்கு வந்ததே ஒரு தடங்கலாகப் படுகிறது. இதனால் நமது திட்டத்தில் தோல்வி ஏற்படலாம்'
'நீ வீணில் கற்பனை செய்கிறாய் மாலிக். இங்கிருப்பவர்கள் வட நாட்டவர் போல் அல்ல. இங்கு எண்ணித் துணிக கருமம் என்பதில் எண்ணுவதிலேயே பெரும்பாலான நேரத்தைச் செலவிட்டுவிடுவார்கள். நான் தான் சற்று வேறு பட்டவன்'
'சரி, மொத்தத்தில் நமது திட்டத்தை மீண்டும் ஒருமுறை விவாதிப்போம். எனக்கு தக்காணத்தில் அமைந்துள்ள ஹொய்சளர்களையும், காகதீயர்களையும் அடக்கி, சுல்தானிய சாம்ராஜ்ஜியத்தை விரிவுபடுத்தக் கட்டளை. இதில் காகதீயர்களை ஓரளவு அடக்கி விடலாம். ஹொய்சளர்கள் இரு அரசுகளாகப் பிரிந்து கிடக்கிறார்கள். அவர்களில் உன் சகோதரனுடன் பயிலும் வீர வல்லாளனுக்கு தமிழகத்தின் மேல் எப்போதும் ஒரு கண். உன் பாட்டனார் அவர்களைத் தமிழகத்திலிருந்து விரட்டியதோடு மட்டுமல்லாமல், ஹொய்சளத்திற்கே சென்று ஆட்சி புரிந்தாரல்லவா?
எனவே, மதுரையில் உன் ஆட்சியைத் துவக்கு. மதுரை பலவீனமடைந்தது போல மேலுக்குத் தோற்றத்தை ஏற்படுத்து. இதுதான் தருணமென்று வல்லாளன் இங்கு படையெடுத்து வருவான். அவனது வடக்கு எல்லை பலவீனப்படும். அது போதும் எனக்கு. அவனது பங்காளி அரசை அழித்து விட்டு, தக்காணத்தில் சுல்தானிய அரசை நிறுவி விடுவேன். அது மட்டுமல்லாமல் அவன் பின்னாலேயே தொடர்ந்து வந்து நசுக்கி விடுகிறேன். '
'மொத்தத்தில் மதுரை எனக்கு, தக்காணம் உனக்கு' - என்று எள்ளலாகச் சொல்லிச் சிரித்தான் சுந்தர பாண்டியன்.
அவன் சிரிப்பில் சேர்ந்து கொண்டான் மாலிக் கஃபூர்.
(தொடரும்)
Wednesday, November 19, 2008
சக்கர வியூகம் - ஒர் அறிவிப்பு
சக்கரவியூகம், ஒவ்வொரு வாரமும் புதன் கிழமை வெளியிடப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. இந்த வாரம் அழுத்தும் பணிச்சுமைகளால், இன்று வெளிவர வேண்டிய சக்கர வியூகத்தின் அடுத்த அத்தியாயம் வெளியிட முடியவில்லை. தயவு செய்து மன்னிக்கவும்.
அடுத்த வாரம் இரு அத்தியாயங்களாக வரும்.
நன்றி.
அடுத்த வாரம் இரு அத்தியாயங்களாக வரும்.
நன்றி.
Wednesday, November 12, 2008
சக்கர வியூகம் - சரித்திரத் தொடர்...6
அத்தியாயம் 6: இருவர்
கோவிலில் இருந்து திரும்பிய இளவழுதியின் மனதில் நிரம்பி நின்ற சொல்லவொண்ணாத் துயரத்தையும், கவலையையும் கட்டுப்படுத்த மிகவும் சிரமப் பட்டான். தேன் மொழியின் வார்த்தைகளைத் திரும்பத் திரும்ப அசைபோட்டும், முழுமையான நிலையை அவனால் கணிக்க முடியவில்லை. இனி யோசிப்பதில் பலனில்லை. தந்தையைக் கேட்டு விட வேண்டியதுதான் என்ற முடிவிற்கு வந்தவன் சரியான தருணத்தை எதிர் நோக்கி இருந்தான். அது தானாகவே வந்து விழும் என்று அவன் சற்றும் நினைக்கவில்லை.
இரவு போஜனத்திற்குப் பின் பெண்கள் தங்கள் அறைகளுக்குச் சென்றுவிட சோழமாராயர், இளவழுதி, வீர பாண்டியன் ஆகியோர் அவன் வீட்டு முற்றத்தில் அமர்ந்திருந்தனர். பௌர்ணமிக்கு இன்னும் ஒரு நாளே இருந்ததால் வானில் புரட்டாசி நிலவு தகதக வென மின்னியது. ஆகவே அவர்கள் எந்தவொரு விளக்கையும் பயன் படுத்தாமல் அமர்ந்திருந்தனர். மற்றவருடைய முகம் தெரிந்தாலும் அவர்களது உணர்ச்சிகளின் பாவம் தெரியாத வகையில் நிலவின் ஒளி அமைந்திருந்தது.
மாராயர் தான் முதலில் ஆரம்பித்தார்.
'இந்தப் பவுர்ணமி நிலவுதான் எவ்வளவு வெளிச்சத்தைத் தருகிறது? ஆனாலும் பொருட்கள் மங்கலாகத் தான் தெரிகின்றன. இதற்குத்தான் பெறுவதை நேராகப் பெற வேண்டுமென்றார்கள் பெரியோர்கள். சூரிய வெளிச்சம் இவ்வாறு குறைவாக இருக்குமா?'
'எப்போதும் ஒன்றே போல் இருந்தாலும் நன்றாக இருக்காதல்லவா? நிலவின் குளுமையும் தேவை. சூரியனின் வெளிச்சமும் தேவையென்றால் புதிதாக ஒன்றைக் கண்டுபிடித்தால் தான் உண்டு' என்றான் வீரபாண்டியன்
'எத்தனையோ கண்டுபிடித்தவர்கள் இதையும் கண்டுபிடிக்காமலா போய்விடப் போகிறார்கள்? எப்போது என்பதுதான் கேள்வி?' என்ற மாராயர் 'ஆமாம் உங்களிடத்தில் சரியாகவே பேச முடியவில்லை. கடிகையில் என்னென்ன கற்றுக் கொண்டீர்கள்.?' என்று வினவினார்.
இதற்கு இளவழுதி பதில் கூறாமல் போகவே, வீர பாண்டியன், 'முதலில் அனைவருக்கும் இலக்கியம், இலக்கணம், அர்த்த சாஸ்திரம், ஜோதிஷம், வான சாஸ்திரம், கீதை, ராமாயண மகாபாரதங்கள், தர்க்க சாஸ்திரம் ஆகியவை பயிற்றுவிக்கப் பட்டன. தமிழ், சமஸ்கிருதம், தெலுங்கு ஆகிய மொழிகளை நன்கு பயின்றோம். பிராகிருதம், பாலி முதலிய மொழிகளின் வரி வடிவங்களைத் தெரிந்து கொண்டோம். பெர்சிய மொழியின் அடிப்படைகளை முதல் முறையாக எங்களுக்குப் பயிற்றுவித்தனர். ஓவியம், இசை ஆகியவற்றிலும் தேர்ச்சி பெற்றோம்.
பிறகு, அரச வாரிசுகள் மற்றும் அரசியலில் ஆர்வமும் தகுதியும் உடையவர்களைத் தனியாகப் பிரித்தெடுத்து, பாரத கண்டத்தின் அரசுகள், ராஜ தந்திர விவகாரங்கள், போர் முறையில் கையாள வேண்டிய தந்திரங்கள், படைகளை நடத்த வேண்டிய முறைகள், வியூகங்களின் அமைப்புகள், புரவி சாஸ்திரம் முதலியவைகளைப் பயிற்றுவித்தனர். இவற்றோடு, தினமும் காலையில் உடற்பயிற்சியுடன் யோகாசனமும், தியானமும் கற்றுத் தரப்பட்டன. மாலையில் வாள், வேல் பயிற்சி, மல்யுத்தம் ஆகியவைகளுடன் மலை நாட்டு பட்டதிரிகள் மூலம் களரியும், வர்மமும் பயின்றோம்.
இறுதி நாளன்று, எங்களுக்கு ப்ரதானாசாரியாரான பாஸ்கராசாரியார்...'
'நல்வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்து எங்கள் பயிற்சியை சாஸ்த்ரோக்தமாக முடித்து வைத்தார்' என்று மறித்தான் இளவழுதி.
சக்கர வியூகம் பற்றி சொல்ல வந்த வீரபாண்டியனைத் தடுத்ததோடல்லாமல் எதுவும் சொல்லவேண்டாமென்று அவனைத் தொட்டு சைகை மூலம் உணர்த்திய இளவழுதி, 'அதனால்தான் எல்லா தேசத்திலிருந்தும் காஞ்சிக் கடிகைக்கு மாணவர்கள் படிக்க வருகிறார்கள்' என்று பேச்சையும் மாற்றினான்.
'ஆமாம். மிக விரிவாகத் தான் இருக்கிறது உங்கள் கல்வி.' என்று நிறுத்திய மாராயர், 'வீரா, நீ மதுரையிலிருந்து வந்திருப்பதாகச் சொன்னான் இளவழுதி. இப்போதைய மதுரை நிலவரமென்ன? நான் கேள்விப்படுவதெல்லாம் உண்மைதானா? குலசேகரரைப் பற்றியும், சுந்தர பாண்டியனை பற்றியும் ஏதேதோ சொல்கிறார்களே. உங்களோடு படித்த வீரபாண்டியன் என்ன செய்கிறான்? ஹும்... எங்கள் காலத்தில், ஜடாவர்மராகிய சுந்தர பாண்டியர் எங்களையெல்லாம் அடக்கி ஆண்டார். மதுரையை மீண்டும் வளம் பெறச் செய்தார். அவர் காலத்திற்குப் பிறகு அவர் ஏற்றி வைத்த ஜோதி தொடர்ந்து வெளிச்சம் தரும் என்று நினைத்தோம். ஆனால் தற்கால நிலைமை மிகவும் சொல்லத்தரமற்றதாக இருக்கிறதாமே. பதவிச் சண்டையில் வீர பாண்டியனும், சுந்தர பாண்டியனும் இறங்கப் போவதாக வதந்தி நிலவுகிறதாமே? உனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்லேன்?' என்று வீர பாண்டியனை மடக்கினார்.
இவ்வளவு கேள்விகளுக்குப் பிறகு தான் வீர பாண்டியன் அல்ல என்று சொல்வதற்கு அவனால் முடியவில்லை.'ஐயா, என்னை மன்னியுங்கள். நான் தான் குலசேகரரின் மகன் வீரபாண்டியன். சிலபல காரணங்களுக்காக என்னை வெளிப் படுத்திக் கொள்ள விரும்பவில்லை. எனவேதான் வேறு விதமாக அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ள நேரிட்டது. எனினும் தங்களின் பார்வைக்குத் தப்ப முடியவில்லை.' என்றான்.
'வீரா, இதில் மன்னிப்பதற்கு ஒன்றும் இல்லை. உன்னைப் பார்க்கும் போது உன் பாட்டனாரின் சாயல் அப்படியே தெரிகிறதே. அதனால்தான் என்னால் கணிக்க முடிந்தது. மேலும், வேற்று மனிதனாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினால் அதற்கான ஒப்பனைகளைச் செய்து கொள்ள வேண்டும். எதைச் செய்தாலும் திருந்தச் செய்ய வேண்டும் என்ற பாடத்தைக் கற்க வில்லையா? பரவாயில்லை. அடுத்த முறை இதை கவனத்தில் கொள்வாய் என்று நம்புகிறேன்' என்றார் சிரித்த வாறே.
'எல்லாம் அவளால் வந்தது' என்று தேன்மொழியை நினைத்து இளவழுதி சொன்ன போது, 'அப்படியானால் என்னைக் குறைத்து மதிப்பிடுகிறாயா வழுதி? இப்போதே இப்படியென்றால், திருமணத்திற்குப் பின் என்ன சொல்வாய்?' என்றார்.
'தந்தையே, ஏன் இவ்வாறு கூறுகிறீர்கள். அவள் உங்களிடத்தில் பயின்றவளாயிற்றே. உங்கள் திறமையில் பாதியாவது இருக்காதா?'
'வழுதி. உண்மையில் என்னையும், உன்னையும் ஏன் இந்த வீர பாண்டியனையும் விட அவள் கெட்டிக்காரி. உன்னிடத்தில் அன்று நடந்ததைச் சொல்லிவிட்டதாக என்னிடம் தெரிவித்து விட்டாள். அன்று அவள் சமயோசிதமாக நடந்து கொண்ட விதத்தினால் தான் இன்று நாம் இங்கு பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம்.' என்றார் மாராயர்.
'இருவர் வந்ததாகச் சொன்னாளே ஒழிய யார் யார் என்று சொல்லாமல் விட்டுவிட்டாள்' என்றான் இளவழுதி.
இந்த விவரம் ஒன்றும் தெரியாத வீர பாண்டியன், 'என்ன நடந்தது என்று நான் தெரிந்து கொள்ளலாமா? அதில் தவறில்லை என்றால்' என்று வினவினான் குழப்பத்துடன்.
'நீதான் முக்கியமாக அறிந்து கொள்ள வேண்டும். இதை எப்படி உன்னிடம் கூறுவது என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். நல்லவேளையாக நம் சம்பாஷனை இதில் இழுத்துக் கொண்டு வந்து விட்டது. கேள், வீர பாண்டியா. மதுரை சிம்மாசனத்தில் தற்போது அமர்ந்திருக்கும் உன் தந்தை தற்போது உடல் நலக் குறைவினால் அவதியுறுகிறார்' என்றார் மாராயர். இதைக் கேட்டதும் அதிர்ந்த வீர பாண்டியன், 'ஒருக்காலும் இருக்க முடியாது. கடந்த சித்திரைத் திருநாளன்று கள்ளழகர் ஆற்றில் இறங்கும் வைபவத்தை முன்னின்று நடத்தியதுடன் அழகர் மலையிலிருந்து, மதுரை வரை நடந்தே வந்தாரே. எங்களை விட வலிமையாக இருப்பதாக அனைவரும் கூறினார்களே. இது எப்படி சாத்தியம்' என்று புலம்பினான்.
'வீரா, அமைதியாகக் கேள். அவருக்கு உடல் நலக் குறைவு ஏற்படவில்லை. ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இதற்குக் காரணம் உன் சகோதரன் சுந்தர பாண்டியன் தான். நீ மதுரை திரும்புவதற்குள், முடிசூடிக் கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணுகிறான். பட்டத்து இளவரசனாகவாவது அறிவித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று துடிக்கிறான்' என்றார் மாராயர்.
'என்ன. மகனே தந்தைக்குத் தீங்கிழைப்பதா? நாமறியாத ஒன்றாக இருக்கிறதே' என்று வினவினான் இளவழுதி.
'சேராத இடந்தன்னில் சேர்ந்திட்டால் இதுவும் நடக்கும், இன்னமும் நடக்கும். உன் தம்பியின் மற்ற ப்ரதாபங்களையும் கேட்டுவிட்டு ஒரு முடிவுக்கு வா. நீயும் என் மகன் போலத்தான். நான் சோழர்களின் ஊழியனாக இருந்தவன். அந்த ஊழியத்தில் என் கையையும் இழந்தேன். ஆனால் இப்போது, சோழகுலம் இல்லை. ஆகவே, நான் அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கியே இருந்து வருகிறேன். அன்றைய சம்பவங்கள் என்னை மீண்டும் அரசியலுக்கு இழுத்துக்கொண்டு வந்து விட்டன.
'கேளுங்கள் பிள்ளைகளே, இப்போது நம் கண்ணுக்குத் தெரிவது குலசேகரப் பாண்டியருக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் நோய். இதன் பின்னணியில் இருப்பது வீர பாண்டியனுக்கு உள்ள ஆபத்து. மேலும் சுந்தர பாண்டியன் வலுவில் அழைத்துக் கொண்டு வந்திருப்பது தமிழகத்திற்கே ஏற்படப் போகும் பெரும் ஆபத்து.'
'ஆபத்து ஆபத்து என்கிறீர்களே ஒழிய முழுமையாகக் கூறவில்லையே' என்று ஆதங்கப் பட்டான் இளவழுதி.
'சொல்கிறேன் கேள் இள வழுதி. அன்று இங்கு வந்தவர்கள் இங்கு வரவேண்டும் என்று வர வில்லை. கொல்லி மலைக்கு வந்தவர்கள் வழி தவறி இங்கு வர நேரிட்டது. அல்லது புண்டரிகாக்ஷப் பெருமாள்தான் அவர்களை இங்கு வரச் செய்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் யார் தெரியுமா? சுந்தர பாண்டியன் மற்றும் மாலிக் கஃபூர்.'
'மாலிக் கஃபூரா' ஒரே சமயத்தில் வாயைப் பிளந்தனர் இருவரும்.
(தொடரும்)
பின் குறிப்பு:- அத்தியாயங்கள் பெரிதாக இருப்பதாக எனக்குப் படுகிறது. வரலாற்று நாவல்களில் இது தவிர்க்க முடியாததாகி விடுகிறது. உங்கள் எண்ணத்தைப் பின்னூட்டத்தில் தயவு செய்து தெரிவிக்கவும். நன்றி.